Tadeusz Bełczewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Bełczewski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 27 października 1923
Iwaniska
Data i miejsce śmierci 18 lipca 1999
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1945-1989
Siły zbrojne Armia Czerwona
ludowe Wojsko Polskie
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal „Za udział w walkach w obronie władzy ludowej” Medal Za udział w walkach o Berlin Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Złota Odznaka „Za zasługi w ochronie porządku publicznego” Srebrny Medal „Za Zasługi dla Obrony Cywilnej” Order Czerwonego Sztandaru Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal za Umacnianie Braterstwa Broni Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal 60-lecia Sił Zbrojnych ZSRR Medal 70-lecia Sił Zbrojnych ZSRR Srebrny Order Zasług dla Ojczyzny (NRD)
Grób Tadeusza Bełczewskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Tadeusz Bełczewski (ur. 27 października 1923 w Iwaniskach k. Ostrowca Świętokrzyskiego, zm. 18 lipca 1999 w Warszawie) - generał brygady ludowego Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

W latach 30. skończył szkołę podstawową w Modliborzycach i kształcił się jako stypendysta gminny w gimnazjum w Ostrowcu Świętokrzyskim. Podczas okupacji był robotnikiem rolnym.

W sierpniu 1944 wstąpił do Armii Czerwonej i walczył m.in. pod Sandomierzem i Szumskiem. W styczniu 1945 został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w walkach ze zbrojnym podziemiem i w ochronie linii kolejowych w Małopolsce i na Podkarpaciu. Ukończył szkołę oficerską w Krakowie i służył jako oficer liniowy w Śląskim Okręgu Wojskowym. W 1950 ukończył z wyróżnieniem Akademię Wojskową w Moskwie ze stopniem majora, po czym pracował w Dowództwie Okręgu Wojskowego nr 4 we Wrocławiu, gdzie był m.in. szefem Oddziału. 1960-1962 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych im. K. Woroszyłowa w Moskwie; studia ukończył z wyróżnieniem. 1968-1972 był szefem sztabu Warszawskiego Okręgu Wojskowego, później szefem katedry Akademii Sztabu Generalnego. Jesienią 1973 mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze I sekretarz PZPR Edward Gierek w obecności przewodniczącego Rady Państwa Henryka Jabłońskiego. Był członkiem Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru w Wietnamie. Od 30 sierpnia 1979 zastępca komendanta ASG do spraw naukowych. 8 października 1988 „za wzorową służbę i pracę w Siłach Zbrojnych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz szczególne zasługi dla socjalistycznej Ojczyzny (...) w jubileuszowym roku 45-lecia ludowego Wojska Polskiego” został wyróżniony wpisem do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich.

W styczniu 1989 został pożegnany przez ministra obrony narodowej generała armii Floriana Siwickiego. W marcu 1989 został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony w stan spoczynku.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • H.P. Kosk – Generalicja polska, tom I, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 2001.
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 123-125.