Tadeusz Lechnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Lechnicki
Ilustracja
podpułkownik artylerii podpułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 28 lutego 1892
Srebrzyszcze
Data i miejsce śmierci 29 września 1939
Janów Lubelski
Przebieg służby
Lata służby 1910–1911, 1914–1931, 1939
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki 3 Dywizjon Artylerii Konnej
Stanowiska dowódca baterii artylerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Późniejsza praca Ministerstwo Spraw Zagranicznych
wiceminister skarbu
poseł na Sejm RP
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Medal Zwycięstwa

Tadeusz Lechnicki (ur. 28 lutego 1892 w Serebryszczach, zm. 29 września 1939 w Janowie Lubelskim) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego, polityk OZN, wiceminister skarbu (1930–1936), poseł na Sejm V kadencji.

Życiorys[edytuj kod]

Tadeusz Lechnicki urodził się 28 lutego 1892 roku w Serebryszczach, w powiecie chełmskim, w rodzinie Felicjana, właściciela dóbr Święcica i Serebryszcze, i Marii z domu Hempel. Jego przyrodnim bratem był Felicjan Lechnicki, poseł i senator RP. Uczęszczał do gimnazjów w Lublinie i Warszawie. W 1910 zdał maturę i rozpoczął służbę w wojsku rosyjskim. Później studiował w Wyższej Szkole Handlowej w Wiedniu, a w latach 1912–1914 w berlińskiej Akademii Handlowej.

Od lipca 1914 do 1 marca 1917 był oficerem w XV Korpusie artylerii rosyjskiej, później służył jako zastępca szefa szefa wydziału mobilizacyjnego w I Korpusie w Rosji gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego. W połowie marca 1919 roku w Lubomlu za zgodą dowódcy Frontu Wołyńskiego generała podporucznika Edwarda Śmigły-Rydza zorganizował pluton artylerii konnej. W kwietniu został przetransportowany do wsi Hołoby, gdzie wszedł w skład grupy podpułkownika Jana Słupskiego. W maju wziął udział w walkach o Łuck, a po zajęciu miasta, wykorzystując zdobyte działa i konie, rozwinął swój pododdział do ram baterii złożonej z dwóch plutonów. 2 czerwca razem z baterią został przetransportowany na front galicyjski. W połowie sierpnia został przeniesiony do Warszawy, do dyspozycji Naczelnego Dowództwa. W kwietniu 1920 roku ponownie objął dowództwo swojej baterii, która w międzyczasie została przemianowana na 2 baterię 3 Dywizjonu Artylerii Konnej. Wyróżnił się 5 czerwca w walce o wieś Ozierna.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów artylerii[1]. 31 marca 1924 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z 1 lipca 1923 roku i 9. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Z dniem 1 marca 1928 roku został powołany ze stanu nieczynnego z równoczesnym oddaniem do dyspozycji komendanta kadry oficerów artylerii[2][3].

1 stycznia 1928 rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, w marcu tego roku został kierownikiem referatu niemieckiego w resorcie. W 1930 objął funkcję zastępcy naczelnika Wydziału Zachodniego MSZ. Z dniem 30 listopada 1931 roku został przeniesiony z dyspozycji Ministra Spraw Zagranicznych w stan spoczynku[4]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[5].

Później został wiceministrem skarbu. To stanowisko sprawował do 1936. Był także działaczem Centralnego Towarzystwa Organizacji i Kółek Rolniczych.

W 1938 został wybrany do Sejmu z okręgu nr 36. W izbie był przewodniczącym komisji spraw zagranicznych oraz komisji przemysłu i handlu. Był członkiem zarządu koła parlamentarnego Obozu Zjednoczenia Narodowego i Rady Naczelnej Obozu. 17 sierpnia 1939, w czasie zagrożenia wybuchem konfliktu zbrojnego, wygłosił w Oslo przemówienie podczas kongresu Unii Międzyparlamentarnej, w którym podkreślił, iż Polska pragnie pokoju, bo jest do niego przywiązana, lecz i gotowa jest do obrony[6].

Po wybuchu II wojny światowej, pod koniec września 1939 roku znalazł się w grupie pułkownika Zieleniewskiego. Pełnił funkcję oficera sztabu. 29 września 1939 roku poległ w czasie szturmu na więzienie w Janowie Lubelskim. Pochowany na tamtejszym cmentarzu parafialnym w mogile zbiorowej[7][8][9].

Ordery i odznaczenia[edytuj kod]

Przypisy

  1. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 189.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 21 marca 1928 roku, s. 96.
  3. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 430, 449.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 23 grudnia 1931 roku, s. 417.
  5. Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 342, 849.
  6. Polska pragnie pokoju, ale jest gotowa do obrony. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 185 z 18 sierpnia 1939. 
  7. Tadeusz Zieleniewski, Moje działania wojenne w kampanii 1939 r., Paryż 23 grudnia 1939 roku, Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. B.I.15a, s. 11.
  8. Ludwik Głowacki, Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939, Wydawnictwo Lubelskie, wyd. II, Warszawa 1986, ​ISBN 83-222-0377-2​, s. 228, 371, 396.
  9. Jacek Majchrowski, Kto był kim ..., s. 343 podał, że Tadeusz Lechnicki zmarł z ran 1 października 1939 roku w szpitalu w Janowie Lubelskim.
  10. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 106
  11. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 26.
  12. Rozporządzenie Kierownika MSWojsk. L. 6285/22 G.M.I. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 11, s. 348)

Bibliografia[edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj kod]