Tadeusz Zawodziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Zawodziński
Ilustracja
podporucznik lekarz podporucznik lekarz
Data i miejsce urodzenia 26 czerwca 1896
Samarkanda
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1918–1940
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki Szpital Okręgowy Nr I
Główne wojny i bitwy wojna polsko-ukraińska (obrona Lwowa)
III powstanie śląskie
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941)

Tadeusz Zawodziński (ur. 26 czerwca 1896 w Samarkandzie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – lekarz ginekolog położnik, docent doktor habilitowany, podporucznik lekarz Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj]

Urodził się jako syn Kazimierza i Stefanii z domu Junosza-Trojan-Piotrowska. Przez 2,5 roku studiował medycynę na Uniwersytecie z Moskwie, skąd u kresu I wojny światowej w lutym 1918 przybył do Warszawy. Uczestniczył w obronie Lwowa w czasie wojny polsko-ukraińskiej (1918–1919) służąc w składach polskich pociągów pancernych „Piłsudczyk” „Generał Sosnkowski”. Następnie uczestniczył w III powstaniu śląskim w 1921.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia podporucznika ze starszeństwem z 1 października 1920. W 1934 był zweryfikowany w Korpusie Oficerów Sanitarnych Lekarzy z lokatą 18. Ukończył Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego w 1925 uzyskując tytuł doktora. Był uczniem prof. Adama Ferdynanda Czyżewicza[1]. Został zatrudniony w Klinice Ginekologczno-Położniczej i Chorób Kobiecych Uniwersytetu Warszawskiego (I Klinika Położnictwa i Ginekologii w Warszawie[2]), kolejno jako asystent, adiunkt, docent. Działał w Towarzystwo Ginekologicznym, od 1934 pełnił funkcję redaktora naczelnego czasopisma „Ginekologia”. W 1936 uzyskał habilitację w zakresie położnictwa i ginekologii. Publikował w zakresie swojej specjalizacji lekarskiej. Był żonaty.

Po wybuchu II wojny światowej 1939 podczas kampanii wrześniowej był przydzielony i służył w Szpitalu Okręgowy Nr I przy Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez sowietów. Był przetrzymywany w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 został przetransportowany do Katynia i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Został pochowany na terenie obecnego Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu, gdzie w 1943 jego ciało zidentyfikowano podczas ekshumacji prowadzonych przez Niemców pod numerem 3379[3]. Przy zwłokach Tadeusza Żuralskiego zostały odnalezione: list oraz pocztówka, którą nadała Stefania Zawodzińska[4].

Upamiętnienie[edytuj]

Tadeusz Zawodziński jako lekarz

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło awansował go pośmiertnie do stopnia porucznika[5]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[6].

W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia” został zasadzony Dąb Pamięci, honorujący Tadeusza Zawodzińskiego w Lurnea w stanie Nowa Południowa Walia (Australia)[7]. Analogicznie został tam upamiętniony kpt Edward Łopatto[8].

Publikacje[edytuj]

  • Próba odchylenia dopełniacza w rzeżączce u kobiet (1930, współautorka: Zofia Milińska-Szwojnicka)
  • Praktyczne wiadomości z hormonologii w zakresie chorób kobiecych (1932)
  • W sprawie rzadkich postaci ropnego zapalenia przymacicza (1935)
  • W sprawie wartości nacięcia tylnego sklepienia pochwy (kolpotomja) w leczeniu wysięków zapalnych organów miednicy małej (1935)
  • Przyczynek do leczniczego działania oestronu w przypadkach braku miesiączki (1937)
  • Obecny stan hormonoterapii w ginekologii (1939)
  • Réaction de la déviation du complément pour le diagnostic de la blennorragie chez la femme (współautor)

Odznaczenia[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Longin Marianowski, Mirosław Wielgoś. Profesor Adam Ferdynand Czyżewicz. Twórca Warszawskiej Szkoły Położniczej. „Medycyna Dydaktyka Wychowanie”, s. 40, Nr 10 / 2012. Warszawski Uniwersytet Medyczny. ISSN 0137-6543. 
  2. I Klinika Położnictwa i Ginekologii WUM. tlw.waw.pl. [dostęp 4 marca 2015].
  3. Katyń według źródeł niemieckich – 1943 r.. stankiewicze.com. [dostęp 3 marca 2015].
  4. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 184. ISBN 83-7001-294-9.
  5. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  6. Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 5 sierpnia 2014].
  7. Tadeusz Zawodziński. katyn-pamietam.pl. [dostęp 3 marca 2015].
  8. Edward Łopatto. katyn-pamietam.pl. [dostęp 3 marca 2015].
  9. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 84)

Bibliografia[edytuj]