Antonio Corazzi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antonio Corazzi
Data i miejsce urodzenia 16 grudnia 1792
Livorno
Data i miejsce śmierci 26 kwietnia 1877
Florencja
Narodowość włoska
Dziedzina sztuki architektura
Styl klasycyzm
Ważne dzieła Pałac Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu w Warszawie
Teatr Wielki w Warszawie
Odznaczenia
Orderu Świętego Stanisława (Królestwo Kongresowe)
Pałac Mostowskich w Warszawie

Antonio Corazzi (ur. 16 grudnia 1792 w Livorno, zm. 27 kwietnia[1] 1877 we Florencji) – włoski architekt działający w Polsce w latach 1819–1847, przedstawiciel klasycyzmu.

Życiorys[edytuj]

Antonio Corazzi był synem impresario teatru Avalorati w Livorno. W 1811, po ukończeniu szkoły pijarskiej, wstąpił do Reggia Accademia delle Belle Arti del Disegno we Florencji, którą prawdopodobnie ukończył w 1816.

W 1818 z inspiracji Stanisława Staszica rząd Królestwa Polskiego zwrócił się do rządu toskańskiego o skierowanie do Polski architekta. W związku z tym z początkiem 1819 przyjechał do Warszawy.

Po 27 latach pobytu w Polsce powrócił do Florencji. W 1847 został powołany na członka Akademii Sztuk Pięknych we Florencji, gdzie wykonał m.in. projekty: parlamentu (ok. 1860), Panteon di Dante (ok. 1865), teatrów w Aleksandrii oraz w Kopenhadze.

Twórczość[edytuj]

W swojej twórczości bardzo szybko przystosował się do klimatu architektonicznego Królestwa Polskiego, a w szczególności Warszawy, która w pierwszych dekadach XIX wieku żyła jeszcze tradycjami klasycystycznej epoki stanisławowskiej i tej architektury, która pod koniec XVIII wieku osiągnęła wysoki i odrębny poziom w interpretacji form klasycystycznych, wpływając na stworzenie na początku XIX wieku całkowicie samodzielnej neoklasycznej szkoły warszawskiej.

Twórczość architektoniczna Corazziego w latach 1819–1847 w Polsce pokrywa się z dwoma zasadniczymi okresami przejawów myśli architektonicznej w szkole warszawskiej. Lata 1815–1830 obejmują okres ostatecznego kształtowania się form neoklasycznych, a lata 1831–1850 interpretacje tych form w atmosferze coraz bardziej rozkwitającego romantyzmu w sztuce.

Najbardziej charakterystyczny dla Corazziego jest okres pierwszy, kiedy zarówno warunki, jak i tematy podejmowanych przez niego zadań były wyrazem programu polityki ministra Lubeckiego.

Corazzi zrealizował w Polsce 50 własnych projektów, z czego 45 w Warszawie, a wśród nich kilka projektów urbanistycznych, m.in. regulację placu Teatralnego, placu Bankowego i układ cmentarza na Koszykach[2]. Prawie wszystkie obiekty o charakterze monumentalnym projektował przed 1831, przeważnie na zamówienie zlecenie ówczesnych władz rządowych i na użytek władz publicznych (wśród nich wyróżnia się dawny gmach Komisji Województwa Sandomierskiego w Radomiu).

Corazzi będąc uczniem szkoły toskańskiej, rozwijającej się na tradycjonalizmie form rodzimych, potrafił zrozumieć potrzebę nawiązania do warszawskiej tradycji architektonicznej. Jego budowle, szczególnie te, które znajdują się na ciasno zabudowanych ulicach, zlewają się w jednolitą całość kompozycyjną ściany miejskiej. Wyróżnia je jedynie szlachetność linii i umiar dekoracyjny, właściwy architekturze początku XIX wieku, oraz skala i proporcja architektury czasów stanisławowskich.

Szczytowym momentem jego twórczości i architektury neoklasycznej w Polsce jest gmach Teatru Wielkiego. W kompozycji architektonicznej teatru występują wszystkie zasady głoszone przez kierunek neoklasyczny, prócz jedności porządku architektonicznego. Fakt ten jest dowodem ścisłego powiązania myśli architektonicznej z architekturą epoki poprzedzającej.

W 1829 roku został kawalerem Orderu Świętego Stanisława IV klasy[3].

Ważniejsze projekty[edytuj]

Przypisy

  1. Antoni Lauterbach, Antonio Corazzi, w: Polski Słownik Biograficzny, t. IV, Kraków 1938, s. 95.
  2. Piotr Biegański: Teatr Wielki. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1974, s. 25.
  3. Stanisław Łoza, Kawalerowie orderu św. Stanisława (1. XII. 1815-29. XI. 1830), w: Miesięcznik Heraldyczny, nr. 2, r. X, Warszawa, luty 1931, s. 46.

Linki zewnętrzne[edytuj]