Vanwall VW5

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Vanwall VW5
Ilustracja
Kategoria Formuła 1
Konstruktor Vanwall
Projektant Frank Costin
Dane techniczne
Nadwozie przestrzenna rama kratownicowa
Zawieszenie
przednie
poprzeczne wahacze, sprężyny śrubowe, teleskopowe amortyzatory hydrauliczne
Zawieszenie
tylne
oś De Dion, podwójne wahacze, drążek poprzeczny Watt, sprężyny śrubowe, teleskopowe amortyzatory hydrauliczne
Silnik Vanwall 254 2.5 R4
Skrzynia biegów ręczna, 5 biegów + wsteczny
Opony Pirelli
Dunlop
Historia
Debiut Grand Prix Monako 1957
Kierowcy Stirling Moss
Tony Brooks
Stuart Lewis-Evans
Roy Salvadori
Używany 19571958
Mistrzostwa
Konstruktorów 1 (1958)
Wyścigi
Wyścigi 15
Wygrane 9
Pole position 7
Najszybsze okrążenie 6

Vanwall VW5 – samochód Formuły 1, uczestniczący w tej serii w latach 19571958. W 1958 roku model VW5 przyczynił się do zdobycia przez Vanwalla tytułu mistrza świata konstruktorów, pierwszego takiego tytułu w historii Formuły 1.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Nadwozie, zaprojektowane przez Franka Costina i opracowane na podstawie badań w tunelu aerodynamicznym, zakrywało większość elementów zwykle odsłoniętych u konkurencji i charakteryzowało się niewielkim współczynnikiem oporu aerodynamicznego. Elementem nośnym samochodu była bardzo sztywna i lekka przestrzenna rama rurowa pomysłu Colina Chapmana. Ze względu na sztywność nadwozia w zawieszeniu zastosowano bardziej miękkie sprężyny, powodujące większą przewidywalność jazdy. Niezależne przednie zawieszenie stanowiły poprzeczne wahacze i sprężyny śrubowe, a na tylne zawieszenie składały się: oś De Dion, podwójne wahacze, drążek poprzeczny Watt oraz sprężyny śrubowe; zastosowano także goleń Chapmana z resorami piórowymi. Z zawieszeniem współpracowały teleskopowe amortyzatory hydrauliczne. Nowoczesne, wentylowane hamulce tarczowe pochodziły od firmy Lockheed.

Konstrukcja czterocylindrowej jednostki napędowej opierała się na rozwiązaniach stosowanych w motocyklach Norton. Założyciel Vanwalla, Tony Vandervell, był dyrektorem w firmie Norton i znał zalety motocyklowych jednostek 500 cm³ tej firmy, których używał także w Formule 2. Silnik Vanwalla miał półkuliste komory spalania oraz zawory nachylone pod kątem 60 stopni, sterowane dwoma wałkami rozrządu umieszczonymi nad głowicą. Elementem układu zapłonowego był iskrownik wysokiego napięcia firmy Bosch. Od firmy Bosch pochodził także bezpośredni wtrysk paliwa. Silnik miał pojemność 2490 cm³ i rozwijał moc 262 KM przy 7 500 obr./min., co pozwalało samochodowi uzyskać prędkość maksymalną w wysokości 300 km/h. Napęd był przekazywany poprzez pięciobiegową skrzynię biegów i wielotarczowe sprzęgło.

W 1959 roku VW5 został przebudowany: nadwozie zostało zmniejszone, a użyte materiały były lżejsze. Później zastosowano również eksperymentalne tylne zawieszenie, rozwijane przez Colotti, jednak ta wersja nigdy się nie ścigała[1]

VW5 w wyścigach[edytuj | edytuj kod]

VW5 okazał się udaną konstrukcją i w Grand Prix Wielkiej Brytanii 1957 odniósł pierwsze zwycięstwo dla Vanwalla. W sezonie 1957 Moss wygrał jeszcze dwukrotnie, w tym podczas Grand Prix Włoch, pokonując Ferrari i Maserati. Po wycofaniu się Maserati, głównymi rywalami w roku 1958 byli Ferrari i Vanwall. Noworozwinięty model Ferrari 246 Dino był bardzo szybki na prostych, ale na krętych trasach lepszy okazywał się VW5. Podobnie jak w 1957, Moss odniósł trzy zwycięstwa, podobnie jak Tony Brooks. Mimo że Moss przegrał o jeden punkt rywalizację z Mikiem Hawthornem z Ferrari, to Vanwall zdobył tytuł mistrza świata konstruktorów.

Wyniki w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Sezon Zespół Silnik Kierowcy Wyniki w poszczególnych eliminacjach Wyniki
kierowców
Wyniki
konstruktora
1957 Argentyna Monako Stany Zjednoczone Francja Wielka Brytania Niemcy Włochy Włochy Pkt. Msc. Pkt. Msc.
Vandervell
Products Ltd
Vanwall Wielka Brytania Stirling Moss - NU - - 1[a] 5 1 1 25 2 [b] [b]
Wielka Brytania Tony Brooks - 2 - - 1[a] 9 NU 7 11 5
Wielka Brytania Stuart Lewis-Evans - - - NU 7 NU 5 NU 2 (5) 12
Wielka Brytania Roy Salvadori - - - NU - - - - 0 (2) 18
1958 Argentyna Monako Holandia Stany Zjednoczone Belgia Francja Wielka Brytania Niemcy Portugalia Włochy Maroko Pkt. Msc. Pkt. Msc.
Vandervell
Products Ltd
Vanwall Wielka Brytania Stirling Moss - NU 1 - NU 2 NU NU 1 NU 1 41 2 48 1
Wielka Brytania Tony Brooks - NU NU - 1 NU 7 1 NU 1 NU 24 3
Wielka Brytania Stuart Lewis-Evans - NU NU - 3 NU 4 - 3 NU NU 11 9

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Samochód współdzielony.
  2. a b Do sezonu 1957 włącznie nie przyznawano punktów w klasyfikacji konstruktorów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Don Capps: A year-by-year look at the Vandervell racing machines, including the Thinwall Specials (ang.). forix.com, 2000-03-16. [dostęp 2013-06-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan A. Litwin: Zarys historii sportu samochodowego. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1980, s. 274-275. ISBN 83-206-0006-5.
  • Wouter Melissen: Vanwall VW Grand Prix (ang.). ultimatecarpage.com, 2006-11-27. [dostęp 2013-06-29].