Vincas Mickevičius-Kapsukas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy działacza komunistycznego . Zobacz też: Vincas Krėvė-Mickevičius – pisarz i polityk.
Vincas Mickevičius-Kapsukas
Vincas Mickevičius-Kapsukas.jpg
Data i miejsce urodzenia 7 kwietnia 1880
Wyłkowyszki
Data i miejsce śmierci 17 lutego 1935
Moskwa
przewodniczący Rady Komisarzy Ludowych Litewsko-Białoruskiej Republiki Rad
Okres od 27 lutego 1919
do 19 lipca 1919
Przynależność polityczna WKP(b)
Poprzednik powstanie urzędu
Następca likwidacja państwa
przewodniczący Rady Komisarzy Ludowych Litewskiej Republiki Rad
Okres od 8 grudnia 1918
do 27 lutego 1919
Przynależność polityczna WKP(b)
Poprzednik powstanie urzędu
Następca powstanie Litewsko-Białoruskiej Republiki Rad

Vincas Mickevičius-Kapsukas, ros. Винцас Мицкявичюс-Капсукас (ur. 7 kwietnia 1880 koło Wyłkowyszek, zm. 17 lutego 1935 w Moskwie) – komunistyczny polityk i dziennikarz litewski, działacz Kominternu, jeden z założycieli Komunistycznej Partii Litwy, przewodniczący Komitetu Centralnego Litewsko-Białoruskiej Partii Komunistycznej Litewsko-Białoruskiej Republiki Rad.

Był synem bogatego chłopa Simasa Mickevičiusa (1830–1915) z drugiego małżeństwa. W 1898 roku ukończył seminarium duchowne w Sejnach, później pracował w redakcji litewskiego pisma "Ūkininkas" w Tylży (1901-02). W 1903 roku przystąpił do Litewskiej Partii Socjaldemokratycznej, rok później zakładał młodzieżowy ruch socjaldemokratyczny "Dragaus", który w 1905 roku zjednoczył się z litewską lewicą. W tym samym roku organizował strajk robotników rolnych na Litwie. W marcu 1906 roku aresztowany przez carską policję. Od 1904 do 1906 redagował pisma "Draugas" i "Darbininkas", następnie współpracował z gazetami "Naujoje Gadynė" i "Skardas". Artykuły podpisywał pseudonimem "Kapsukas", który z czasem przyjął jako swoje partyjne nazwisko.

W czasie I wojny światowej prowadził zagraniczne biuro litewskiej socjaldemokracji w Krakowie i Szkocji (1914-16). Podczas pobytu w Krakowie zapoznał się bliżej z Włodzimierzem Leninem. W maju 1917 roku wstąpił do Rosyjskiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej (bolszewików), stanął na czele litewskiej mutacji "Prawdy" ("Tiesa").

Od grudnia 1917 roku pracował w Ludowym Komisariacie ds. Narodowości, gdzie objął kierownictwo nad departamentem litewskim. Aktywnie włączył się w przygotowywanie podwalin pod radziecką Litwę. Od 27 lutego do 4 lipca 1919 roku sprawował funkcję szefa Rady Komisarzy Ludowych Białorusko-Litewskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej (Lit-Biełu).

Po 1921 roku przebywał w Moskwie, działając w Kominternie. Po aneksji Litwy do ZSRR w 1940 i 1945 roku otoczony kultem: w 1955 roku jego imieniem nazwano miasto Mariampol (do 1989) oraz Uniwersytet Wileński.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]