Władimir Kokowcow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władimir Kokowcow
Владимир Николаеич Коковцов
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

6 kwietnia?/ 18 kwietnia 1853
Nowogród Wielki, Imperium Rosyjskie

Data i miejsce śmierci

29 stycznia 1943
Paryż, Francja

Premier Rosji (Przewodniczący Rady Ministrów)
Okres

od 18 września 1911
do 30 stycznia 1914

Poprzednik

Piotr Stołypin

Następca

Iwan Goriemykin

Minister Finansów Rosji
Okres

od 5 lutego 1904
do 24 października 1905

Poprzednik

Eduard Pleske

Następca

Iwan Szipow

Minister Finansów Rosji
Okres

od 26 kwietnia 1906
do 30 stycznia 1914

Poprzednik

Iwan Szipow

Następca

Piotr Bark

Władimir Nikołajewicz Kokowcow, ros. Владимир Николаеич Коковцов; (ur. 6 kwietnia?/ 18 kwietnia 1853 w Nowogrodzie Wielkim, zm. 29 stycznia 1943 w Paryżu) – działacz państwowy i polityk Imperium Rosyjskiego, 1911-1914 premier i minister finansów w okresie panowania Mikołaja II.

Pochodził z rodziny magnatów ziemskich, mających swoje majątki w guberni nowogrodzkiej. Ukończył liceum aleksandrowskie w 1872, po czym pracował w Ministerstwie Sprawiedliwości (1873 - 1879), Głównym Zarządzie Służby Więziennej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (1879 - 1890) i w Kancelarii Państwa (1890 - 1896). Od 1896 zastępca ministra finansów Siergieja Witte. W latach 1902 - 1904 sekretarz państwowy. Od lutego 1904 - styczeń 1914, z przerwą od października 1905 do kwietnia 1906 minister finansów. Razem z Siergiejem Witte wynegocjował z rządem Francji pożyczkę w 1906. W latach 1905 - 1906 przewodniczył komisji opracowującej kodeks pracy. Prace zakończyły się niepowodzeniem. Uważał za główne zadanie resortu finansów opracowywanie budżetu państwa bez deficytu. Po zabójstwie premiera Piotra Stołypina od września 1911 do stycznia 1914 przewodniczący Rady Ministrów. W polityce zagranicznej optował za zbliżeniem stosunków Rosji z Francją i łagodzeniem zadrażnień z Cesarstwem Niemieckim. W polityce wewnętrznej stronnik polityki Stołypina. Nie był przychylny carskiej monarchii, miał konflikty z Dumą. Odnosił się negatywnie do Rasputina. Jesienią 1913 po powrocie z podróży do Niemiec przestrzegał cara, że wojna zakończy się katastrofą[1]. 30 stycznia 1914 zdymisjonowany.

W czasie I wojny światowej bankier. Od 1917 członek Rosyjskiej Rady ds. Handlu Zagranicznego.

Od listopada 1918 emigrant. Osiadł we Francji, gdzie zmarł. Pochowany na cmentarzu prawosławnym w Sainte-Geneviève-des-Bois.

Autor: "Z mojej przeszłości. Wspomnienia 1903 - 1919"[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Źródło[edytuj | edytuj kod]

Bolszaja Sowietskaja Encikłopedija t. 12 Moskwa 1973