Władysław Günther-Schwarzburg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Günther-Schwarzburg
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 10 kwietnia 1885
Dołęga, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 27 marca 1974
Londyn, Wielka Brytania
Poseł RP w Jugosławii
Okres od 16 czerwca 1931
do 15 maja 1935
Poprzednik Wacław Babiński
Następca Kazimierz Roman Dębicki
Poseł RP w Grecji
Okres od 1 kwietnia 1936
do 31 stycznia 1942
Poprzednik Zygmunt Wierski (chargé d’affaires)
Następca Roger Adam Raczyński
Poseł RP w Norwegii
Okres od 1 listopada 1942
do 5 lipca 1945
Poprzednik Władysław Neuman
Następca Mieczysław Rogalski (reprezentujący Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Wielki Orderu Świętego Sawy Komandor Numerowany Orderu Karola III (Hiszpania) Wielki Oficer Orderu Świętego Sawy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Węgierskiego Orderu Zasługi (cywilny) Wielki Oficer Orderu Chrystusa Komandor Orderu Zasługi (Chile) Wielki Komandor Orderu Feniksa (Grecja) Wielki Oficer Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Korony Włoch Order Lwa Białego II Klasy (Czechosłowacja) Krzyż Wielki Orderu Feniksa (Grecja)

Władysław Günther-Schwarzburg (ur. 10 kwietnia 1885 w Dołędze, zm. 27 marca 1974 w Londynie) – polski dyplomata.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny ziemiańskiej. W 1908 ukończył studia na Sorbonie, uzyskując doktorat z filozofii. 15 grudnia 1918 wstąpił do służby dyplomatycznej odrodzonego państwa polskiego. 24 maja 1919 został sekretarzem legacyjnym w poselstwie RP w Pradze. 1 lipca 1920 powrócił do centrali MSZ, pracował w Departamencie Politycznym, dochodząc do tytułu radcy ministerialnego. Od 3 sierpnia 1923 do 23 maja 1924 kierował Wydziałem Północnym, zlikwidowanym przy reorganizacji MSZ. Następnie do 31 lipca 1926 sekretarz poselstwa w Ankarze z tytułem radcy legacyjnego, później do 1 lipca 1927 na tym samym stanowisku w poselstwie RP w Królestwie Włoch. Od kwietnia 1928 kierownik Wydziału Środkowo-Europejskiego MSZ.

16 czerwca 1931 mianowany na posła nadzwyczajnego i ministra pełnomocnego w Belgradzie. Odwołany z Jugosławii 15 maja 1935, przeniesiony w stan nieczynny. Do służby dyplomatycznej powrócił w końcu 1935, 1 kwietnia 1936 mianowany Posłem Nadzwyczajnym i Ministrem Pełnomocnym[1] w Atenach. Misję pełnił do 22 kwietnia 1941, a następnie, do 31 stycznia 1942 przy rządzie greckim na uchodźstwie w Londynie. Od czerwca 1942 do 5 lipca 1945 poseł przy rządzie Norwegii na emigracji w Londynie.

Po wojnie pozostał na uchodźstwie. Od 1950 wykładowca, od 1960 profesor języka i literatury polskiej w Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie. W latach 60. minister pełnomocny rządu RP na uchodźstwie. Autor pamiętników.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938, Warszawa 1938, s. 41.
  2. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 6, Nr 2 z 15 maja 1965. 
  3. a b c d e f g h i j k l Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 241.
  4. Z pobytu ministra Marinkovića w Polsce. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 281 z 4 grudnia 1931. 
  5. Estrangeiros com Ordens Portuguesas (port.). presidencia.pt. [dostęp 2015-09-27].
  6. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 20, s. 293, 1931. 
  7. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 12, s. 201, 1931. 
  8. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 9, s. 143, 1932
  9. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 19, s. 263, 1932. 
  10. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 4, s. 82, 1937

Bibliografia, literatura[edytuj | edytuj kod]