Wacław Babiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wacław Babiński
Wacław Babiński.jpg
Data i miejsce urodzenia 3 kwietnia 1887
Warszawa (Królestwo Polskie)
Data i miejsce śmierci 22 lipca 1957
Montreal
Poseł RP w Królestwie SHS/Jugosławii
Okres od 19 stycznia 1929
do 30 maja 1931
Poprzednik Michał Kwapiszewski (charge d'affaires)
Następca Władysław Günther-Schwarzburg
Poseł RP w Holandii
Okres od 16 czerwca 1931
do 31 sierpnia 1944
Poprzednik Stanisław Kętrzyński
Następca Tytus Komarnicki
Poseł RP w Kanadzie
Okres od 1 listopada 1944
do 5 lipca 1945
Poprzednik Wiktor Podoski
Następca Alfred Fiderkiewicz (reprezentujący Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej)
Odznaczenia
Wstęga Wielka Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Wielki Orderu Świętego Sawy Wielki Oficer Orderu Świętego Sawy Wielki Oficer Orderu Korony Rumunii Order Lwa Białego I Klasy (Czechosłowacja) Order Trzech Gwiazd II klasy (Łotwa) Krzyż Wielki II Klasy Odznaki Honorowej za Zasługi Wielki Krzyż Orderu Leopolda II (Belgia) Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Wacław Babiński (ur. 3 kwietnia 1887 w Warszawie, zm. 22 lipca 1957 w Montrealu) – polski dyplomata.

Życiorys[edytuj]

Ukończył gimnazjum w Warszawie i Wydział Nauk Społecznych na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium, gdzie uzyskał stopień naukowy doktora nauk ekonomicznych. Przez kilka lat pracował jako urzędnik w warszawskim oddziale Międzynarodowego Banku Handlowego w Paryżu. W latach 1915–1917 był sekretarzem prezydenta Warszawy Zdzisława Lubomirskiego, a 1917 i 1918 dyrektorem kancelarii w gabinecie cywilnym Rady Regencyjnej.

1 grudnia 1918 wstąpił do służby dyplomatycznej II Rzeczypospolitej. Pracował w centrali Ministerstwa Spraw Zagranicznych, kolejno jako radca ministerialny (1919), naczelnik Wydziału Konsularnego MSZ, wicedyrektor Departamentu Konsularnego po reorganizacji MSZ (1920) i dyrektor Departamentu Konsularnego (od 28 sierpnia 1924).

19 stycznia 1929 mianowany został na posła nadzwyczajnego i ministra pełnomocnego w Belgradzie, którą to funkcję pełnił do maja 1931. 16 czerwca 1931 został posłem RP w Hadze, przy czym od maja 1940 do 31 sierpnia 1944 sprawował tę misję przy rządzie holenderskim na emigracji w Londynie. W latach 1942-1944 obowiązki posła łączył z funkcją zastępcy sekretarza generalnego MSZ. Od 1 listopada 1944 do 5 lipca 1945 był posłem RP w Kanadzie.

Po II wojnie światowej pozostał na emigracji w Kanadzie. Pełnił funkcje ministra pełnomocnego i posła nadzwyczajnego w Kanadzie[1]. Był członkiem Ligi Niepodległości Polski[2]. Był przedstawicielem władz Egzekutywy Zjednoczenia Narodowego.

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 51, nr 6 z 11 października 1957. 
  2. Jan Józef Kasprzyk, Liga Niepodległości Polski, [w:] Encyklopedia Białych Plam, t. XI, Radom 2003, s. 142.
  3. a b c d e f g Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 16.
  4. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 22.
  5. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 3, s. 65, 1932
  6. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 9, s. 143, 1932

Bibliografia[edytuj]