Woda gazowana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pęcherzyki CO2 w wodzie sodowej

Woda gazowana, woda sodowawoda pitna sztucznie nasycona dwutlenkiem węgla.

Została wytworzona po raz pierwszy około połowy XVIII wieku przez chemików (źródła podają różne nazwiska, na przykład Joseph Priestley, Johann Jacob Schweppe), którzy przepuszczali przez wodę dwutlenek węgla otrzymywany z sody i kwasu. Stąd przyjęła się nazwa „woda sodowa” dla określenia tego napoju z bąbelkami, która nie ma jednak nic wspólnego z obecnością w nim sodu.

Z chemicznego punktu widzenia woda gazowana jest wodnym roztworem kwasu węglowego oraz kationów metali (wapnia, magnezu, sodu, potasu) i anionów (głównie wodorowęglanowych, siarczanowych, chlorkowych). W smaku jest lekko kwaśna[1].

Uważa się, że woda gazowana lepiej gasi pragnienie niż woda niegazowana. Ma to związek z dwutlenkiem węgla, którym nasyca się wodę. Powoduje on jej musowanie, co w czasie picia daje złudzenie chłodu i orzeźwienia. Woda gazowana drażni śluzówkę żołądka, więc przeciwwskazana jest osobom cierpiącym na dolegliwości żołądkowo-jelitowe, wzdęcia, zgagę. Wody o bardzo wysokim stężeniu CO2 są także niewskazane dla osób z niewydolnością układu krążenia lub układu oddechowego oraz dla dzieci[potrzebny przypis].

Szklany syfon z wodą sodową. Tego typu butle ciśnieniowe wymagają napełniania za pomocą specjalnych urządzeń[2].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Smak bąbelków. [dostęp 2010-05-04].
  2. Wrotki, saturator, wuwuzele – czyli wakacyjne hity minionych lat. Polityka.pl. [dostęp 2014-10-15].