Woda gazowana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pęcherzyki gazu w wodzie sodowej
Saturator z wodą sodową Spółdzielni Spożywców "Społem" przy ul. Koszykowej w Warszawie w roku 1969
Wikimedia Commons

Woda gazowana (woda sodowa) – woda sztucznie nasycona dwutlenkiem węgla. Została "wyprodukowana" po raz pierwszy około połowy XVIII wieku przez chemików (źródła podają różne nazwiska, np. Johann Jacob Schweppe), którzy przepuszczali przez wodę dwutlenek węgla otrzymywany z sody i kwasu. Stąd przyjęła się nazwa "woda sodowa" dla określenia tego napoju z bąbelkami, która nie ma jednak nic wspólnego z obecnością w nim sodu.

Z chemicznego punktu widzenia woda gazowana jest wodnym roztworem kwasu węglowego oraz kationów metali (wapnia, magnezu, sodu, potasu) i anionów (głównie: wodorowęglanowego, siarczanowego, chlorkowego). W smaku jest lekko kwaśna[1].

Uważa się, że woda gazowana lepiej gasi pragnienie niż woda niegazowana. Ma to związek z dwutlenkiem węgla, którym nasyca się wodę. Powoduje on jej musowanie, co w czasie picia daje złudzenie chłodu i orzeźwienia. Woda gazowana drażni śluzówkę żołądka, więc przeciwwskazana jest osobom cierpiącym na dolegliwości żołądkowo-jelitowe, wzdęcia, zgagę. Wody o bardzo wysokim stężeniu CO2 są także niewskazane dla osób z niewydolnością układu krążenia, układu oddechowego oraz dla dzieci[2].

W okresie PRL-u woda sodowa była produkowana ze zwykłej wody pitnej, nieposiadającej szczególnych własności mineralnych. Napełnione nią specjalne szklane lub metalowe syfony nasycano dwutlenkiem węgla. Obecnie woda gazowana wytwarzana jest głównie z wody mineralnej lub źródlanej i konfekcjonowana w plastikowych butelkach.

Przypisy

  1. Smak bąbelków. [dostęp 2010-05-04].
  2. Pić się chce. [dostęp 2010-05-06].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]