Wojciech Skowroński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wojciech Skowroński
Data i miejsce urodzenia 11 lipca 1941
Warszawa
Data i miejsce śmierci 17 stycznia 2002
Poznań
Instrumenty fortepian, Fender Rhodes piano, głos
Gatunki blues, boogie-woogie, rock and roll, rhythm and blues, jazz
Zawód pianista, wokalista, aranżer, kompozytor,
Aktywność 1962-1990
Wydawnictwo Polskie Nagrania, Pronit, PolJazz, Wifon, Tonpress
Strona internetowa

Wojciech Skowroński (ur. 11 lipca 1941 w Warszawie, zm. 17 stycznia 2002 w Poznaniu) – polski pianista, wokalista, aranżer, kompozytor. Oprócz własnego repertuaru wykonywał standardy muzyki bluesowej i przeboje rock and rollowe.

Życiorys[edytuj]

Ukończył Średnią Szkołę Muzyczną w klasie klarnetu, studiował na Akademii Muzycznej w Poznaniu. W 1962 roku był pianistą dixielandowej grupy Storyville Jazz Band, w 1963 r. został finalistą II Ogólnopolskiego Festiwalu Młodych Talentów w Szczecinie i przez kilka miesięcy był członkiem zespołu Czerwono-Czarni. W latach 1966[1]-67 współpracował z poznańskimi Bardami, z którymi zajął I miejsce w Ogólnopolskim Przeglądzie Zespołów Instrumentalnych, Wokalistów i Piosenkarzy. Zespół wystąpił również na imprezach towarzyszących Krajowemu Festiwalowi Piosenki Polskiej Opole '67 oraz w koncercie pt. Nowe Twarze w Polskim Jazzie na MFMJ Jazz Jamboree '67 w Warszawie. Od stycznia do maja 1968 r. działało trio Hubertusy, które oprócz Skowrońskiego współtworzyli: Hubert Szymczyński (gitara basowa) i Jerzy Skowronek (perkusja). W marcu zespół wziął udział w V festiwalu Jazz nad Odrą. Skowroński zdobył nagrodę publiczności i I nagrodę w kategorii wokalistów, ex aequo z Marianną Wróblewską. W latach 1968-1969 współpracował z zespołami: Drumlersi, Nowi Polanie i Grupa ABC Andrzeja Nebeskiego. Po odejściu od ABC w maju 1969 roku muzyk prowadził własne zespoły, tj. Trio Bluesowe znane także jako Blues Trio (1969-1972) i Blues & Rock (1972-1976). Blues Trio wzięło udział m.in. w: II Beat Session w Warszawie, plebiscycie o Złotą Kotwicę Sopockiego Lata 1970 i Karnawałowych Spotkaniach Muzycznych (1971) zyskując coraz większe powodzenie. Na II Lubelskich Spotkaniach Wokalistów Jazzowych (czerwiec 1971) Skowroński otrzymał III miejsce i nagrodę dziennikarzy natomiast na II Wielkopolskich Rytmach Młodych w Jarocinie zespół wystąpił jako gwiazda festiwalu.

Już pod nazwą Blues & Rock grupa wzięła udział m.in. w XI KFPP w Opolu, Częstochowskich Spotkaniach Jazzowych i w Dniach Kultury Polskiej w Berlinie (1973). Zespół wielokrotnie występował na Lubelskich Spotkaniach Wokalistów Jazzowych, na festiwalu opolskim i na Jazz Jamboree, gdzie w 1972 r. nagrał czwórkę, która została uznana za pierwszą płytę koncertową w historii polskiej muzyki rozrywkowej. Na jej repertuar złożyły się kompozycje z repertuaru Otisa Spanna (No sence in worrying) i Isaaca Hayesa (Precious, precious - paraphrase)[2]. Wojciech Skowroński wielokrotnie występował za granicą, m.in. w NRD, Czechosłowacji, RFN, ZSRR, Holandii, Belgii i Francji. Szczyt popularności jego formacji przypadł na lata 1973-1974, czyli na okres współpracy z chórkiem wokalnym Rock & Blues w składzie: Ewa Górzanka (wł. Góra), Krystyna Stolarska oraz Halina Zielińska, później zastąpiona przez Teresę Głowacką. W styczniu 1973 roku zespół w poszerzonym składzie zarejestrował swoją pierwszą płytę długogrającą pt. Blues & Rock, w tym samym roku wystąpił także w niemieckim programie telewizyjnym TV Rund. Grupa wylansowała takie przeboje jak: Kominiarz Johnny, Blues to zawsze blues jest (II nagroda w kategorii "Interpretacje" na XI KFPP Opole'73[3]), Ludzie, coś mi tutaj nie gra, Alabama, Gdybyś miał dwa życia, czy Ja to się cieszę byle czym. Przez Trio Bluesowe, jak i przez Blues & Rock przewinęli się: basiści Kazimierz Plewiński i Andrzej Iskra (ur. 12.11.1946, zm. 15.09.1991), perkusiści Andrzej Nackoski, Piotr Janton, Przemysław Lisiecki i Maciej Winiewicz, elektroakustyk sporadycznie grający na harmonijce ustnej oraz instrumentach perkusyjnych. Latem 1973 r. dołączył gitarzysta Edmund Klaus.

Wojtka nie są w stanie opisać żadne słowa. Nawet jego płyty są tylko bladym odbiciem tego, co działo się na koncertach. Potrafił dosłownie doprowadzić do czerwoności i wspólnej ekstazy każdą publiczność. To było po prostu niesamowite i nie znam innego muzyka, który mógłby Mu w tym dorównać. Był nie tylko świetnym pianistą i wokalistą – był przy tym prawdziwym showmanem, który zarażał wszystkich dookoła swoją muzyką, jeśli tylko stał przy nim jakiś fortepian. Co ciekawe, tworzywem którym zarażał wcale nie były Jego popularne piosenki, był nim blues, a zwłaszcza jedna z jego odmian – boogie-woogie. Jego improwizacje porywały – żywiołowością, pomysłowością, wirtuozerią i naturalnym czuciem bluesa. Takich rzeczy nie można się nauczyć – trzeba je mieć we krwi. Mieliśmy w osobie Wojtka jednego z najwspanialszych bluesmanów, jakich wydała polska ziemia

— Zygmunt Szram

Wiosną 1975 roku nastąpiły kolejne zmiany personalne i w skład zespołu towarzyszącego pianiście weszli: Eugeniusz Orlicki (gitara basowa) i Eryk Kulm, a po trzech miesiącach Waldemar Majewski (perkusja). W tym składzie Skowroński, ze swoją grupą wystąpił w poznańskiej telewizji, a w latach 1975-1976 współpracował z łódzką orkiestrą Karola Nicze, czego efektem były wspólne trasy koncertowe pt. Kontrasty i porównania. W kwietniu 1976 roku zespół wystąpił na Międzynarodowej Wiośnie Estradowej, a w maju zarejestrował drugi album pt. Wojciech Skowroński. Po zakończeniu trasy koncertowej w październiku 1976 r. Blues & Rock uległ rozwiązaniu. Wiosną 1978 roku Skowroński i Lisiecki z nowymi muzykami na krótko reaktywowali grupę pod nazwą New Blues & Rock, lecz był to trudny okres dla gatunku muzycznego, który muzycy prezentowali, co w efekcie zawęziło jego działalność koncertową do rzadkich krajowych występów. Na początku lat osiemdziesiątych Skowroński wyjeżdżał za granicę z zespołami Woytek S. Band i Wojtek S. Trio, w których oprócz muzyka występowali: dawny perkusista wcześniejszych zespołów pianisty Przemysław Lisiecki i jego brat, basista Wojciech Lisiecki. W 1984 prowadził zespół Wojtek S. Boogie Man, w którego skład weszli gitarzysta Tomasz Dziubiński oraz Lisiecki. Rok później zarejestrowano materiał na płytę Fortepian i ja, po której nagraniu odbyła się trasa promocyjna płyty. Po zakończeniu trasy Lisieckiego zastąpił Wiesław Lustyk.

W kwietniu 1985 roku Wojciech Skowroński reaktywuje swoje trio z moim udziałem na gitarach akustycznej i elektrycznej i Przemkiem Lisieckim ma perkusji. Prawie codzienne próby nad nową płytą Wojtka odbywały się u niego w domu w przy ulicy Szelągowskiej. Razem z Wojtkiem wpadliśmy na pomysł, żeby tym razem zrezygnować z gitary basowej lub kontrabasu. W stylu boogie-woogie najważniejsza jest lewa ręka fortepianu oraz grube struny gitary a gitara basowa zaciemniała by to brzmienie. Znakomity efekt tego posunięcia jest słyszalny na płycie. W miesiącu maju był już gotowy prawie cały materiał na płytę Wojtka Fortepian i Ja na razie jeszcze bez tekstów piosenek. Nagrań wstępnych dokonał Andrzej Modrzejewski u Wojtka w domu. Wojtek śpiewa całą płytę tzw. skatem czyli akcentując sylaby bez konkretnych słów a był w tym nieporównywalnym mistrzem. Dzisiaj śpiew taki można porównać z amerykańskim rap’em... Płyta Fortepian i Ja została nagrana w grudniu 1985 w studio Giełda w Poznaniu. Była to pierwsza płyta w stylu boogie-woogie w Polsce... W dalszym ciągu uważam Wojtka Skowrońskiego za artystę formatu światowego, któremu i dziś jeszcze niewielu może dorównać. Wystarczy tutaj za wszystko recenzja naszej płyty Fortepian i Ja wybitnego pianisty i wykładowcy Piotra Kałużnego. Jako człowiek był niezwykle koleżeński, bez nałogów i niesamowicie pracowity. Ćwiczyliśmy całymi dniami różne obiegniki unisono (fortepian z gitarą) ciesząc się muzyką. Dzisiaj mamy wielu pianistów kontynuujących ten styl jak Maciej Markiewicz czy Michał Cholewiński, dla których nasza płyta była i pozostanie inspiracją

Tomasz Dziubiński

W latach 1986-1988 zespół Skowrońskiego pod nazwą Woytek Band wziął udział w imprezie Old Rock Meeting A.D. 1986, której organizatorem był Franciszek Walicki oraz wystąpił na żywo w Studio HI-FI – koncert emitowany przez TVP (wrzesień 1986). W zmienionym składzie, m.in. z nowym gitarzystą Lechem Niedźwiedzińskim formacja dokończyła nagrywanie albumu pt. Jak się bawisz? (1987), a w 1988 roku wystąpiła w Domu Muzyki i Tańca w Zabrzu, w programie Gwiazdy Mocnego Uderzenia – koncert również emitowany przez TVP. Skowroński dokonał licznych nagrań archiwalnych dla Polskiego Radia – solowych i z orkiestrą Alex BandAleksandra Maliszewskiego, orkiestrą Jerzego Miliana i orkiestrą Andrzeja Trzaskowskiego. Pod koniec 1990 roku pianista poważnie zachorował, co w efekcie położyło kres jego działalności koncertowej i kres istnieniu zespołu Woytek Band. Wojciech Skowroński zmarł 17 stycznia 2002 roku po ciężkiej chorobie, której przyczyną był nowotwór krtani i płuc.

Dyskografia solowa[edytuj]

Albumy[edytuj]

  • 1973/? – Blues & Rock (LP i MC, Polskie Nagrania)
  • 1976 – Wojciech Skowroński (LP, Pronit)
  • 1985/1995/2007 – Fortepian i ja (LP, PolJazz; CD i MC, AM Music; CD, Annex)
  • 1988 – Jak się bawisz? (LP, Wifon; MC, Polmark)

Kompilacje[edytuj]

  • 1972 – Dyskoteka (5): Kominiarz Johnny / Gdybyś miał dwa życia (LP, Polskie Nagrania)
  • 1975 – Dyskoteka (8): Ja to się cieszę byle czym (LP, Pronit)
  • 1976 – Premiery Opole’76: Stary Dobry Rock And Roll (LP, Polskie Nagrania)
  • 1985 – Alex Band i Przyjaciele: Muzyka z twoich płyt (LP, Wifon)
  • 1986/1991/2006 – Old Rock Meeting A. D. 1986: Moje ABC / Lecz głupiego życia żal (2 LP, PolJazz, CD, Intersounus, 2 CD, Metal Mind Productions)
  • 1987 – Czy nas jeszcze pamiętasz? Old Rock Meeting Vol. 2: Moje ABC (LP, Polskie Nagrania)
  • 1999 – Alex Band – Gold: Poczułem bluesa (CD, Koch International)[4]
  • 2000/2002 – Blues & Rock (CD i MC, Yesterday)
  • 2004 – Jerzy Wasowski - Da się lubić: Blues to zawsze blues jest (CD, EMI Music Poland)
  • 2004 – Piosenki Aleksandra Maliszewskiego: Poczułem bluesa (CD, Alex Music Production)[5][6]
  • 2006 – Wojciech Skowroński - Od piosenki do piosenki (CD, Polskie Radio)
  • 2007 – Polish Funk 2: Do tych dni, kolorowych dni / Blues And Rock (CD, Polskie Nagrania)
  • 2009 – 40 Przebojów, Lata 70-te: Rock and rolla każdy zna / Ja to się cieszę byle czym (CD, Polskie Nagrania)
  • 2009 – Antologia Polskiego Bluesa vol. 2: Szósta rano w trasie (nagranie radiowe z 1975) (CD, 4 Ever Music)
  • 2012 – Marek Niedźwiecki poleca - "Z archiwum Polskiego Big Beatu: Blues to zawsze blues jest / Równy był gość (CD, Polskie Radio)[7]
  • 2013 – Wojciech Skowroński - Gwiazdy Polskiego Big Beatu (CD, Polskie Nagrania)

Single i Czwórki[edytuj]

  • 1970/1973 – Trochę żal / Ludzie coś mi tutaj nie gra (SP, Polskie Nagrania)
  • 1970 – Trochę żal / Za rok / Nas trzech / Miałem sen (EP, Polskie Nagrania)
  • 1972 – No sence in worrying / Precious, Precious - paraphrase (EP, Polskie Nagrania)
  • 1974 – Ja to się cieszę byle czym / Miałem sen (SP, Polskie Nagrania)
  • 1976 – Rock and roll i ja / Cały świat jaśnieje (SP, Polskie Nagrania)
  • 1976 – Kiedy świat jest więcej wart / Rock and roll i ja (SP, Tonpress)

Pocztówki dźwiękowe[edytuj]

  • 1972 – Kominiarz Johnny / Równy był gość (Pocztówka, Ruch R-0068)
  • 1972 – Blues to zawsze blues jest (Pocztówka, Ruch R-0175)
  • 1973 – Ludzie coś mi tutaj nie gra (Pocztówka, R-0190)
  • 1974 – Ja to się cieszę byle czym (Pocztówka, Ruch R-0561)
  • 1974 – Miałem sen (Pocztówka, Ruch R-0234)
  • 1975 – Zawsze znajdziesz sposób (Pocztówka, Ruch R-0454)
  • 1979 – Znów śnię o tobie / Być we dwoje to dobre, lecz (Pocztówka, Ruch R-0776)
  • 1979 – W dobrym tonie /A przecież taki był (Pocztówka, Ruch R-0801)

Nagrania radiowe[edytuj]

  • Polskie Radio: Trochę żal (1970), Równy był gość (1972), Do widzenia Teddy (1973), Ludzie coś mi tutaj nie gra (1973), Alabama (1973), Blues to zawsze blues jest (1973), Na początku było morze (1974)
  • P. R. Poznań: Szósta rano w trasie (1975), Gdybym złotą rybkę miał (1975), Poczułem bluesa (z orkiestrą Alex Band, 1985 – brak danych odnośnie Rozgłośni Radiowej), Fortepian i ja (1985), Ale to będzie zabawa (1985), Hallo czarna (1985), Dobry blues, (1985), Szeląg boogie (1985)
  • P. R. Łódź: Stary dobry rock and roll (1976, brak danych odnośnie Rozgłośni Radiowej)
  • Polskie Radio PIK: Alabama (KFPP Opole'74), Lecz głupiego życia żal (Old Rock Meeting, Sopot 1986)
  • P. R. Katowice (1978): A przecież taki był, W dobrym tonie, Być we dwoje to dobre, lecz, Jak ten dziadek

Przypisy

  1. Jan Kawecki, Wojciech Zajac: Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej – Rock 'n' roll 1959-1973. Kraków: Rock Serwis, 1995. ISBN 83-85335-25-0.
  2. Wojciech Skowroński – Blues & Rock Wojciecha Skowrońskiego (pol.). discogs.com. [dostęp 2015-04-18].
  3. Pamięci Wojciecha Skowrońskiego - Blues & Rock - 1972-1973 - Głos Wielkopolski 21.06.1973 (pol.). adzima.pl. [dostęp 2015-04-17].
  4. Alex Band (2) – Gold (pol.). discogs.com. [dostęp 2015-04-17].
  5. Aleksander Maliszewski - Płyty (pol.). alexmusic.pl. [dostęp 2015-04-17].
  6. Różni Wykonawcy, Piosenki Aleksandra Maliszewskiego (pol.). Biblioteka Polskiej Piosenki. [dostęp 2015-04-17].
  7. Marek Niedźwiedzki poleca: Z archiwum polskiego Big Beatu (pol.). polskieradio.pl. [dostęp 2015-04-17].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]