Wyścig Pokoju 1950

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wyścig Pokoju 1950
1949 1951
Data 30 kwietnia-9 maja 1950
Etapów 9
Dystans 1539 km
Czas zwycięzcy 43h 01'04"
Zgłoszenia 71 kolarzy
Ukończyło wyścig 54 kolarzy
Podium
Pierwsze miejsce Dania Willy Emborg
Drugie miejsce Francja/Polska Bronisław Klabiński
Trzecie miejsce Czechosłowacja Vlastimil Ružička
Pozostałe klasyfikacje
Najwszechstronniejszych {{{najwszechstronniejszych}}}
Drużynowa Czechosłowacja Czechosłowacja

3. edycja Wyścigu Pokoju (fr. Course de la Paix) odbyła się w dniach 30 kwietnia - 9 maja 1950 r. Wyścig kolarski organizowany przez Trybunę Ludu i Rudé Právo otrzymał oficjalną nazwę Wyścigu Pokoju. Stało się to dlatego, że Polski Komitet Obrońców Pokoju ufundował nagrodę dla zwycięzcy klasyfikacji drużynowej. Tym razem wyścig odbywał się na trasie z Warszawy do Pragi i miał długość 1539 km. W klasyfikacji indywidualnej zwyciężył Duńczyk Willy Emborg. W klasyfikacji drużynowej zwyciężyła reprezentacja Czechosłowacji. Sędzią głównym wyścigu był Polak Franciszek Szymczyk.
Podobnie jak w poprzednich edycjach regulamin głosił, że „w wyścigu mogą brać udział zaproszeni kolarze krajów demokracji ludowej oraz robotniczych związków sportowych innych państw, posiadających licencje na rok 1950.” Po raz kolejny zrobiono wyjątek dla Francuzów, którzy reprezentowali FSGT, czyli związek nie posiadający licencji Francuskiej Federacji Kolarskiej, a więc nie afiliowany w UCI. Dodatkowo jeszcze w drodze wyjątku dopuszczono do startu narodową reprezentację Danii.

Składy drużyn[edytuj | edytuj kod]

W 3. edycji Wyścigu Pokoju udział wzięło 71 kolarzy, spośród których 51 dotarło do mety w Pradze. Zmiany w regulaminie spowodowały, że każdy kraj mogła reprezentować teraz tylko jedna, sześcioosobowa drużyna. Do startu w wyścigu pierwotnie zgłoszono 13 zespołów ale ostatecznie wystartowało 12 drużyn, gdyż Albańczycy nie dotarli na start. Po raz pierwszy w wyścigu udział wzięli kolarze z NRD, Danii, Anglii i Włoch. Ten ostatni kraj reprezentowany był przez zespół robotniczy z Triestu, które to miasto stanowiło wówczas odrębny twór państwowoprawny zwany Wolnym Terytorium Triestu. Zespoły, które wzięły udział w 3. edycji Wyścigu Pokoju:

Anglia Anglia (drużyna robotnicza)
J. Welsh
T. Saunders
K. Russell
J. Spragga
T. Jones
Lane Hook
Ludowa Republika Bułgarii Bułgaria
Milko Dimow
Ilja Krestew
Stepan Iwanow
Georgi Geszew
Iwan Dinew
Iwan Georgijew
Czechosłowacja Czechosłowacja
Zdenek Sramek
Jan Veselý
Jiří Holubec
Vlastimil Ružička
Josef Skořepa
Milan Peric
Flag of Denmark.svg Dania
Wedel Østergaard
Gunnar Røpke
Børge Saxil Nielsen
Willy Emborg
Knud Erik Andersen
Freddy Ammentorp
Finlandia Finlandia (TUL)
Veiko-Ihmari Kasslin
Omni Niemi
Sulo Punkinen
Sulo-Eino Salminen
Aulius Laine
Lennart Makila
Francja Francja (FSGT)
Maurice Herbulot
Charles Riegert
Jacques Alix
Marcel Lemey
Franck Vriet
Eugene Garnier
Niemiecka Republika Demokratyczna NRD
Otto Busse
Horst Gaede
Werner Gräbner
Lothar Meister
Karl-Heinz Hey
Kurt Plitt
Francja/Polska Polonia Francuska
Bronisław Klabiński
Feliks Klabiński
Władysław Klabiński
Leon Drobniewski
Aleksander Sowa
Benedykt Jakubowski
Polska Polska
Wacław Wrzesiński
Tadeusz Gabrych
Wojciech Królikowski
Teofil Sałyga
Władysław Wandor
Roman Siemiński
Rumunia w epoce komunizmu Rumunia
Nicolae Chicomban
Traian Chicomban
Gheorghe Negoescu
Marin Niculescu
Ervant Norhadian
Constantin Sandru
Free Territory Trieste Flag.svg Triest (drużyna robotnicza)[1]
Enrico Sossi
Galiano Donadell
Leonardo Di Luciano
Luciano Horvatin
Lidio Zanolla
0
Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Węgry
Tibor Vida
Geza Kertes
Geza Holenyi
Sandor Nyilasi
Janos Ötvös
Gyula Sere

Trasa wyścigu[edytuj | edytuj kod]

3. edycja Wyścigu Pokoju liczyła dziewięć etapów i tym razem rozpoczynała się w Warszawie, a kończyła w Pradze. Pierwszych pięć etapów prowadziło przez terytorium Polski. Szósty etap rozpoczynał się w przygranicznym Cieszynie i kończył w Gottwaldovie[2]. Był to etap górski. Pozostałe trzy etapy w całości rozgrywane były na terenie Czechosłowacji. Najdłuższym etapem był, liczący 218 km, III etap z Łodzi do Wrocławia. Niewiele krótszy był również V etap z Chorzowa do Cieszyna. Najkrótsze etapy liczyły po 143 km i były to etapy I (dookoła Warszawy) i VIII (z Brna do Pardubic).

Zmiany w regulaminie Wyścigu[edytuj | edytuj kod]

W 1950 r. nieco zmieniono i tak nadal surowe przepisy regulaminu. Zwycięzca etapu otrzymywał 1 minutę bonifikaty. Jednak przebicie opony nie uprawniało do zmiany koła, którego wymiana karana była dodaniem 20 minut do czasu zawodnika, a wszelkie naprawy musiał on wykonywać sam (pomoc innych osób kosztowała dodatkowe 10 minut). Jedynie przy bardzo poważnych uszkodzeniach roweru np. złamanie ramy, widelca itp. dozwolona była pomoc mechanika jadącego w wozie technicznym. Nie było natomiast kar za zamianę roweru między zawodnikami.

Przebieg wyścigu[edytuj | edytuj kod]

Od pierwszych etapów wyścig był ciekawy. Pierwszy etap wygrał faworyt Czechosłowaków i tryumfator sprzed roku Jan Veselý. Kolejny etap padł łupem reprezentanta Polonii Francuskiej Bronisława Klabińskiego. Kolejne dwa etapy wygrał inny Czechosłowak Vlastimil Ružička, ale po czterech etapach faworytem wydawał się Klabiński, który miał przewagę 3'42" nad drugim zawodnikiem w klasyfikacji generalnej. Jednak na V etapie nastąpił atak Williego Emborga, który wygrał ten etap po samotnej ucieczce i osiągnął na nim przewagę blisko 20 minut nad Klabińskim. Dzięki temu zdobył żółtą koszulkę lidera wyścigu. Pomimo walki na kolejnych etapach pochodzącemu z Polski kolarzowi udało się tylko zniwelować przewagę Duńczyka, który ostatecznie wygrał z przewagą 7'20". Trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej zajął reprezentujący Czechosłowację Vlastimil Ružička, który wygrał cztery etapy w tej edycji wyścigu i skorzystał na zmianach w regulaminie premiujących bonusami czasowymi zwycięzców etapów. Czwarte miejsce zajął zwycięzca poprzedniej edycji Jan Veselý, który wygrał pierwszy i ostatni etap tej edycji wyścigu. W pierwszej dziesiątce klasyfikacji generalnej wyścigu nie znalazł się żaden reprezentant Polski.
W klasyfikacji drużynowej po raz pierwszy w historii zwyciężyła reprezentacja Czechosłowacji. Drugie miejsce niespodziewanie, głównie dzięki świetnemu występowi Willy’ego Emborga zajęła reprezentacja Danii, a trzecie Rumunia. Polska została sklasyfikowana na piątym miejscu a reprezentacja Polonii Francuskiej na siódmym miejscu.

Etapy[edytuj | edytuj kod]

Etap I dookoła Warszawy (143 km)[edytuj | edytuj kod]

Jeden z dwóch najkrótszych etapów 3. edycji Wyścigu Pokoju zakończył się zwycięstwem reprezentanta Czechosłowacji Jana Veselego, który na finiszu pokonał Duńczyka Knuda Erika Andersena, torowego mistrza świata amatorów w wyścigu na dochodzenie z poprzedniego roku. Razem z nimi w grupie przyjechało jeszcze trzech kolarzy. Niespodziewanie liderami klasyfikacji drużynowej zostali Duńczycy. Zawodnicy z reprezentacji Polski zaprezentowali się słabo, najlepszy z nich Wojciech Królikowski przyjechał 18. ze stratą ponad czterech minut, a drużynowo Polacy stracili ponad 20 minut do zwycięzców. Było to, niestety dla kibiców kolarstwa w Polsce, zwiastunem ich słabej postawy w całym wyścigu. Dobrze zaprezentował się za to najmłodszy z braci Klabińskich, jadący w barwach Polonii Francuskiej Bronisław, który zajął szóste miejsce.

Klasyfikacja indywidualna na I etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja 3h 49'27"[3]
37,4 km/h
2. Dania Knud Erik Andersen Dania + 0'01"
3. Francja Maurice Herbulot Francja + 0'03"
4. Dania Børge Saxil Nielsen Dania + 0'04"
5. Rumunia w epoce komunizmu Marin Niculescu Rumunia + 0'06"
6. Francja/Polska Bronisław Klabiński Polonia Francuska + 0'44"
7. Francja Eugene Garnier Francja + 1'29"
8. Francja Marcel Lemey Francja + 1'30"
9. Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Janos Ötvös Węgry + 1'31"
10. Dania Willy Emborg Dania + 1'32"

Etap II Warszawa - Łódź (183 km)[edytuj | edytuj kod]

Po tym etapie kibice w Polsce mieli nowego bohatera. Nie był nim jednak, żaden z reprezentantów Polski a 19-letni Bronisław Klabiński jadący w barwach Polonii Francuskiej. Wygrał on walkę na finiszu w Łodzi pokonując trzech innych uczestników ucieczki, którzy dojechali z nim do mety. Drugie miejsce zajął Bułgar Ilja Krestew a trzeci był Duńczyk Willy Emborg. Tym razem w pierwszej dziesiątce znalazł się jeden z reprezentantów Polski Tefoil Sałyga, który przyjechał na metę szósty ponad dwie minuty za zwycięzcą. Dzięki zwycięstwu na etapie i słabszej jeździe Czechosłowaków Bronisław Klabiński został nowym liderem wyścigu. W klasyfikacji drużynowej przewodzenie przejęli Francuzi.

Klasyfikacja indywidualna na II etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Francja/Polska Bronisław Klabiński Polonia Francuska 5h 00'12"[3]
36,6 km/h
2. Ludowa Republika Bułgarii Ilja Krestew Bułgaria + 0'01"
3. Dania Willy Emborg Dania + 0'02"
4. Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Janos Ötvös Węgry + 0'04"
5. Francja Jacques Alix Francja + 2'03"
6. Polska Teofil Sałyga Polska + 2'15"
7. Czechosłowacja Josef Skořepa Czechosłowacja + 2'28"
8. Rumunia w epoce komunizmu Constantin Sandru Rumunia + 3'02"
9. Francja/Polska Aleksander Sowa Polonia Francuska + 4'20"
10. Francja/Polska Feliks Klabiński Polonia Francuska + 4'44"

Etap III Łódź - Wrocław (218 km)[edytuj | edytuj kod]

Najdłuższy etap 3. edycji Wyścigu Pokoju nie przyniósł znaczących rozstrzygnięć. Na metę we Wrocławiu dotarła duża grupa kolarzy, z której najszybciej finiszował Vlastimil Ružička z Czechosłowacji wyprzedzając swojego rodaka Jana Veselego. Lider wyścigu Bronisław Klabiński z Polonii Francuskiej kontrolował spokojnie sytuację i dojechał na piątym miejscu. Najlepszym z reprezentantów Polski był Wacław Wrzesiński, który przyjechał siódmy. Podobnie jak w klasyfikacji indywidualnej tak i w drużynowej nie zaszły żadne zmiany i pozycję lidera utrzymała Francja.

Klasyfikacja indywidualna na III etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Vlastimil Ružička Czechosłowacja 6h 06'45"[3]
35,7 km/h
2. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja + 0"
3. Rumunia w epoce komunizmu Marin Niculescu Rumunia + 0"
4. Francja Maurice Herbulot Francja + 0"
5. Francja/Polska Bronisław Klabiński Polonia Francuska + 0"
6. Ludowa Republika Bułgarii Milko Dimow Bułgaria + 0"
7. Polska Wacław Wrzesińki Polska + 0"
8. Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Geza Holenyi Węgry + 0"
9. Ludowa Republika Bułgarii Georgi Geszew Bułgaria + 0"
10. Francja Franck Vriet Francja + 0'06"

Etap IV Wrocław - Chorzów (183 km)[edytuj | edytuj kod]

Czwarty etap wygrał również Vlastimil Ružička z Czechosłowacji. Tym razem jednak stało się to po samotnej ucieczce. Drugiego na mecie Francuza Jacques’a Alixa wyprzedził o ponad minutę, a trzeciego Bułgara Milko Dimowa o blisko trzy i pół minuty. Tuż za Bułgarem przyjechał, kontrolujący nadal sytuację lider Bronisław Klabiński z Polonii Francuskiej. Reprezentanci Polski w dalszym ciągu prezentowali się słabo. Najlepszy z nich Roman Siemiński przyjechał na metę 19. ze stratą ponad czterech minut do zwycięzcy. W klasyfikacji drużynowej zespół Czechosłowacji zbliżył się o dwie minuty do liderujących Francuzów.

Klasyfikacja indywidualna na IV etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Vlastimil Ružička Czechosłowacja 5h 47'40"[3]
34,6 km/h
2. Francja Jacques Alix Francja + 1'18"
3. Ludowa Republika Bułgarii Milko Dimow Bułgaria + 3'23"
4. Francja/Polska Bronisław Klabiński Polonia Francuska + 3'24"
5. Niemiecka Republika Demokratyczna Lothar Meister NRD + 3'25"
6. Francja Maurice Herbulot Francja + 3'35"
7. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja + 3'36"
8. Rumunia w epoce komunizmu Marin Niculescu Rumunia + 3'37"
9. Ludowa Republika Bułgarii Stepan Iwanow Bułgaria + 3'38"
10. Francja Marcel Lemey Francja + 3'39"

Etap V Katowice - Cieszyn (216 km)[edytuj | edytuj kod]

Drugi najdłuższy etap 3. edycji Wyścigu Pokoju okazał się etapem rozstrzygającym o wynikach końcowych. Na tym długim i trudnym etapie kluczowym był szutrowy odcinek drogi pomiędzy Istebną a Bielskiem, na którym pełno było dziur i wybojów. Wielu kolarzy miało na nim upadki, lub przebijało dętki. Pech dosięgnął również lidera wyścigu Bronisława Klabińskiego z Polonii Francuskiej. Zaliczył on upadek i złamał ramę, co spowodowało, że musiał czekać ponad dziesięć minut na wóz techniczny. Z nieszczęścia lidera postanowił skorzystać mało do tej pory widoczny Duńczyk Willy Emborg, który samotnie zaatakował. Udało mu się i dojechał do mety z przewagą blisko czterech minut nad Aleksandrem Sową, kolegą z zespołu Klabińskiego. Dobrze na tym etapie pojechali reprezentanci Czechosłowacji, którzy przyjechali w kolejnej grupie za Sową. Stracili wprawdzie sześć i pół minuty do zwycięzcy, ale drużynowo wygrali etap i objęli prowadzenie w klasyfikacji zespołowej. Dotychczasowy lider wyścigu dojechał na dziesiątym miejscu, lecz stracił niespełna dwanaście minut do zwycięzcy i w związku z tym również koszulkę lidera. Najlepszy z reprezentantów Polski Wojciech Królikowski dojechał 18., ze stratą ponad 22 minut. W sumie reprezentacja Polski straciła na tym etapie niemalże 54 minuty do zwycięskich Czechosłowaków.

Klasyfikacja indywidualna na V etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Dania Willy Emborg Dania 6h 22'02"[3]
33,9 km/h
2. Francja/Polska Aleksander Sowa Polonia Francuska + 3'53"
3. Ludowa Republika Bułgarii Milko Dimow Bułgaria + 6'29"
4. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja + 6'29"
5. Czechosłowacja Vlastimil Ružička Czechosłowacja + 6'29"
6. Czechosłowacja Josef Skořepa Czechosłowacja + 6'29"
7. Rumunia w epoce komunizmu Constantin Sandru Rumunia + 7'49"
8. Ludowa Republika Bułgarii Stepan Iwanow Bułgaria + 10'23"
9. Rumunia w epoce komunizmu Marin Niculescu Rumunia + 10'56"
10. Francja/Polska Bronisław Klabiński Polonia Francuska + 11'56"

Etap VI Cieszyn - Gottwaldov (161 km)[edytuj | edytuj kod]

Szósty etap rozgrywany po dniu przerwy był etapem spokojnym, na którym niewiele się działo. Na metę w Gottwaldovie dojechała duża grupa kolarzy, z której na finiszu najszybszy okazał się Vlastimil Ružička z Czechosłowacji. W klasyfikacjach indywidualnej i drużynowej nie zaszły żadne zmiany. Liderem nadal pozostał Duńczyk Willy Emborg, a w klasyfikacji drużynowej Czechosłowacja.

Klasyfikacja indywidualna na VI etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Vlastimil Ružička Czechosłowacja 4h 15'24"[3]
37,8 km/h
2. Francja/Polska Bronisław Klabiński Polonia Francuska + 0"
3. Ludowa Republika Bułgarii Georgi Geszew Bułgaria + 0"
4. Polska Wacław Wrzesiński Polska + 0"
5. Polska Tadeusz Gabrych Polska + 0"
6.-24. Sklasyfikowano grupę 19 kolarzy,
wśród których był m.in. Teofil Sałyga
+ 0"

Etap VII Gottwaldov - Brno (148 km)[edytuj | edytuj kod]

Siódmy etap przyniósł jeszcze jeden zryw Bronisława Klabińskiego, który oderwał się od peletonu i pilnujących go Duńczyków i samotnie dojechał do mety w Brnie. Jednak zdołał wyprzedzić lidera Willy’ego Emborga i wspomagających go kolegów o pół minuty, co nie miało większego znaczenia dla układu sił w czołówce. Wspomniani Duńczycy bardzo dobrze pilnowali swojego lidera i pomogli mu bezproblemowo dojechać do mety. W klasyfikacji drużynowej nie doszło do większych zmian. Reprezentanci Polski zaliczyli kolejny słaby etap, a najlepszy z nich Wacław Wrzesiński był dopiero 20. ze stratą ponad siedmiu minut do zwycięzcy.

Klasyfikacja indywidualna na VII etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Francja/Polska Bronisław Klabiński Polonia Francuska 3h 47'47"[3]
39,0 km/h
2. Dania Willy Emborg Dania + 0'33"
3. Dania Wedel Østergaard Dania + 0'39"
4. Dania Knud Erik Andersen Dania + 0'51"
5. Ludowa Republika Bułgarii Milko Dimow Bułgaria + 1'48"
6. Czechosłowacja Vlastimil Ružička Czechosłowacja + 2'50"
7. Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Gyula Sere Węgry + 3'52"
8. Niemiecka Republika Demokratyczna Lothar Meister NRD + 4'27"
9. Francja Jacques Alix Francja + 4'54"
10. Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Tibor Vida Węgry + 4'55"

Etap VIII Brno - Pardubice (143 km)[edytuj | edytuj kod]

Etap ósmy był już spokojniejszy od poprzednich. Przewaga lidera wyścigu Duńczyka Willy’ego Emborga była duża i dodając do niej wsparcie od kolegów z zespołu nikt nie mógł już liczyć na zwycięstwo w wyścigu. W związku z tym silna reprezentacja Czechosłowacji skupiła się na tym, aby utrzymać prowadzenie w klasyfikacji zespołowej. Poza tymi dwoma drużynami nie było na tyle silnej drużyny by jeszcze ktoś włączył się do walki. W związku z tym na metę w Pardubicach dojechała duża grupa kolarzy. Najszybciej finiszował z niej szybki Vlastimil Ružička, który odniósł tym samym czwarte etapowe zwycięstwo w tej edycji wyścigu. Tuż za nim finiszował Børge Saxil Nielsen z Danii i Bronisław Klabiński z Polonii Francuskiej. Z reprezentantów Polskinajwyżej sklasyfikowano Tadeusza Gabrycha, który był dziewiąty.

Klasyfikacja indywidualna na VIII etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Vlastimil Ružička Czechosłowacja 3h 35'35"[3]
39,8 km/h
2. Dania Børge Saxil Nielsen Dania + 0"
3. Francja/Polska Bronisław Klabiński Polonia Francuska + 0"
4. Dania Knud Erik Andersen Dania + 0"
5. Francja/Polska Aleksander Sowa Polonia Francuska + 0"
6. Rumunia w epoce komunizmu Marin Niculescu Rumunia + 0"
7. Czechosłowacja Milan Peric Czechosłowacja + 0"
8. Dania Wedel Østergaard Dania + 0"
9. Polska Tadeusz Gabrych Polska + 0"
10. Ludowa Republika Bułgarii Milko Dimow Bułgaria + 0"

Etap IX Pardubice - Praga (162 km)[edytuj | edytuj kod]

Dziewiąty etap można nazwać etapem „przyjaźni”. Wszyscy byli już pogodzeni z sytuacją w klasyfikacjach zarówno drużynowej, jak i indywidualnej. Na metę w Pradze dojechała duża grupa, z której najszybciej finiszował tym razem, podobnie jak na pierwszym etapie Jan Veselý z Czechosłowacji. Było to jego drugie etapowe zwycięstwo w tej edycji a w sumie szóste (na dziewięć etapów) dla jego zespołu. Przypieczętował w ten sposób tryumf reprezentacji Czechosłowacji w klasyfikacji drużynowej. Zwycięzcą całego wyścigu został Duńczyk Willy Emborg, który tym razem przyjechał dziewiąty. Słabo spisujący się w całym wyścigu reprezentanci Polski również tym razem nie zaprezentowali się najlepiej. Najlepszy z nich Wacław Wrzesiński był dziesiąty. Reprezentacja zakończyła wyścig na piątym miejscu ze stratą ponad półtorej godziny do zespołu Czechosłowacji.

Klasyfikacja indywidualna na IX etapie
Zawodnik Drużyna Czas
1. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja 4h 08'23"[3]
39,2 km/h
2. Rumunia w epoce komunizmu Marin Niculescu Rumunia + 0'03"
3. Francja/Polska Bronisław Klabiński Polonia Francuska + 0'04"
4. Czechosłowacja Milan Peric Czechosłowacja + 0'05"
5. Dania Børge Saxil Nielsen Dania + 0'06"
6. Czechosłowacja Josef Skořepa Czechosłowacja + 0'07"
7. Francja/Polska Aleksander Sowa Polonia Francuska + 0'08"
8. Rumunia w epoce komunizmu Constantin Sandru Rumunia + 0'09"
9. Dania Willy Emborg Dania + 0'10"
10. Polska Wacław Wrzesiński Polska + 0'11"

Etapy podsumowanie[edytuj | edytuj kod]

Etap Data Start - meta Długość (km) Zwycięzca etapu Czas
Średnia prędkość
Lider Lider
drużynowy wyścigu
I etap 30 kwietnia dookoła Warszawy 143 km Czechosłowacja Jan Veselý 3h 49'27"[3]
37,4 km/h
Czechosłowacja Jan Veselý Dania Dania
II etap 1 maja Warszawa - Łódź 183 km Francja/Polska Bronisław Klabiński 5h 00'12"
36,6 km/h
Francja/Polska Bronisław Klabiński Francja Francja
III etap 2 maja Łódź - Wrocław 218 km Czechosłowacja Vlastimil Ružička 6h 06'45"
35,7 km/h
IV etap 3 maja Wrocław - Chorzów 183 km Czechosłowacja Vlastimil Ružička 5h 47'40"
34,6 km/h
V etap 4 maja Katowice - Cieszyn 216 km Dania Willy Emborg 6h 22'02"
33,9 km/h
Dania Willy Emborg Czechosłowacja Czechosłowacja
VI etap 6 maja Cieszyn - Gottwaldov 161 km Czechosłowacja Vlastimil Ružička 4h 15'24"
37,8 km/h
VII etap 7 maja Gottwaldov - Brno 146 km Francja/Polska Bronisław Klabiński 3h 46'47"
38,4 km/h
VIII etap 8 maja Brno - Pardubice 143 km Czechosłowacja Vlastimil Ružička 3h 35'35"
39,8 km/h
IX etap 9 maja Pardubice - Praga 146 km Czechosłowacja Jan Veselý 4h 08'23"
39,2 km/h

Końcowa klasyfikacja generalna[edytuj | edytuj kod]

Klasyfikacja indywidualna[edytuj | edytuj kod]

Poz. Zawodnik Drużyna Czas
(śr. prędkość)
1. Dania Willy Emborg Dania 43h 01'04"
36,2 km/h
2. Francja/Polska Bronisław Klabiński Polonia Francuska + 7'19"
3. Czechosłowacja Vlastimil Ružička Czechosłowacja + 8'14"
4. Czechosłowacja Jan Veselý Czechosłowacja + 12'59"
5. Rumunia w epoce komunizmu Marin Niculescu Rumunia + 19'14"
6. Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Tibor Vida Węgry + 33'36"
7. Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) János Ötvös Węgry + 34'01"
8. Ludowa Republika Bułgarii Milko Dimow Bułgaria + 35'22"
9. Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Gyula Sere Węgry + 36'23"
10. Rumunia w epoce komunizmu Constantin Sandru Rumunia + 44'36"
...
16. Polska Wacław Wrzesiński Polska + 1h 12'44"
18. Polska Tadeusz Gabrych Polska + 1h 22'39"
19. Francja/Polska Aleksander Sowa Polonia Francuska + 1h 27'04"
22. Polska Roman Siemiński Polska + 1h 31'13"
26. Polska Teofil Sałyga Polska + 1h 48'11"
27. Polska Wojciech Królikowski Polska + 1h 52'19"
29. Francja Feliks Klabiński Polonia Francuska + 2h 09'49"
33. Polska Władysław Wandor Polska + 2h 24'55"

Klasyfikacja drużynowa[edytuj | edytuj kod]

Poz. Drużyna Czas
1. Czechosłowacja 129h 42'52"
2. Dania + 25'38"
3. Rumunia + 35'36"
4. Węgry + 1h 03'22"
5. Polska + 1h 38'27"
6. Bułgaria + 1h 39'10
7. Polonia Francuska + 2h 26'59"
8. NRD + 3h 07'35"
9. Francja + 3h 59'59"
10. Finlandia + 7h 10'17"
11. Triest + 11h 00'10"
nieklasyfikowana: Anglia

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zespół wyjątkowo dopuszczony w pięcioosobowym składzie.
  2. Od 1 stycznia 1949 r. do 31 grudnia 1989 r. miasto Zlin w Czechach nosiło nazwę Gottwaldov na cześć komunistycznego prezydenta Klementa Gottwalda.
  3. a b c d e f g h i j Wyniki podane w tabelach etapowych nie uwzględniają minutowej bonifikaty dla zwycięzcy etapu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]