Wygoda Łączyńska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 54°17′6″N 17°59′54″E
- błąd 38 m
WD 54°19'N, 18°0'E
- błąd 20943 m
Odległość 2 m
Wygoda Łączyńska
część wsi
Ilustracja
Kościół pw. św. Józefa z 1914 r.
Państwo  Polska
Województwo  pomorskie
Powiat kartuski
Gmina Stężyca
Sołectwo Łączyno
Część miejscowości Łączyno
Liczba ludności (2017) 38
Strefa numeracyjna 58
Kod pocztowy 83-323[1]
Tablice rejestracyjne GKA
SIMC 0173870
Położenie na mapie gminy Stężyca
Mapa konturowa gminy Stężyca, u góry znajduje się punkt z opisem „Wygoda Łączyńska”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Wygoda Łączyńska”
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa konturowa województwa pomorskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Wygoda Łączyńska”
Położenie na mapie powiatu kartuskiego
Mapa konturowa powiatu kartuskiego, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Wygoda Łączyńska”
Ziemia54°17′06″N 17°59′54″E/54,285000 17,998333

Wygoda Łączyńska (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Łątczińskô Wigòda; niem. Wigodda, Wiegental[2]) – część wsi Łączyno w Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Stężyca[3][4], na Pojezierzu Kaszubskiem, na obszarze Kaszubskiego Parku Krajobrazowego, w bliskim sąsiedztwie Jeziora Raduńskiego Dolnego. Wchodzi w skład sołectwa Łączyno.

W latach 1975–1998 Wygoda Łączyńska administracyjnie należała do województwa gdańskiego.

Wygoda Łączyńska 31 grudnia 2017 r. miała 38 stałych mieszkańców[5]. Jest częścią składową sołectwa Łączyno.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru zabytków NID[6] na listę zabytków wpisany jest zespół kościoła parafialnego, nr rej.: A-1837 z 29.10.2008 i z 3.09.2015:

  • kościół pw. św. Józefa, 1913-15
  • kaplica przedpogrzebowa, 1914
  • cmentarz kościelny
  • atrium z ogrodzeniem, mur z arkadami, bramą i furtami, 1 ćw. XX w.
  • plebania z otoczeniem, 1903
  • 2 budynki gospodarcze przy plebanii.

Neobarokowy kościół parafialny pod wezwaniem św. Józefa został zbudowany w latach 19131914 wg projektu architekta Fritza Kunsta z Kolonii. Ma dwie wieże i jest otoczony murem z arkadami. Wcześniej, w 1903 r., postawiono plebanię, organistówkę i budynki gospodarcze. Pierwszy proboszcz – Anastazy Sadowski – decydując o lokalizacji świątyni nie kierował się rangą miejscowości (liczącej wówczas 13 osób), lecz wygodą wiernych z okolicznych miejscowości, z których drogi krzyżowały się właśnie w tym miejscu.

20 października 1984 r., gdy biskupem diecezjalnym diecezji chełmińskim był bp. Marian Przykucki, w tym kościele ks. Franciszek Grucza odprawił pierwszą mszę św. w języku kaszubskim[7]. 24 października 2014 Dziennik Bałtycki doniósł, że w istocie sprawowano tu dwie msze, które roszczą sobie prawo do pierwszeństwa: 8 października 1983 i 20 października 1984[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 692 [dostęp 2020-12-22] [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  2. Topographische Karte 1:25000, 1774 Schönberg in Westpr., Berlin: Reichsamt für Landesaufnahme, 1940 [dostęp 2020-11-21].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. GUS. Rejestr TERYT
  5. Liczba ludności Gminy Stężyca - pobyt stały na dzień 31.12.2017r.. UG Stężyca. [dostęp 2018-03-11].
  6. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo pomorskie. 2020-09-30. s. 45. [dostęp 2017-02-26].
  7. W. K.: Seminarium w Hucie. Pomerania nr 1, styczeń 1985, s. 37
  8. Edmund Szczesiak ""Ze strychu do", Dziennik Bałtycki 24.10.2014