Zamek w Durham

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zamek w Durhama
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Yard2.jpg
widok z dziedzińca
Państwo  Wielka Brytania
Typ Zamek
Spełniane kryterium II, IV, VI
Numer ref. 370
Regionb Europa i Ameryka Północna
Historia wpisania na listę
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
Położenie na mapie Anglii
Mapa lokalizacyjna Anglii
Zamek w Durham
Zamek w Durham
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii
Mapa lokalizacyjna Wielkiej Brytanii
Zamek w Durham
Zamek w Durham
Ziemia54°46′29,53″N 1°34′32,09″W/54,774870 -1,575580

Zamek w Durham – normańska budowla warowna. Od 1840 znajduje się w nim uniwersytet. Zamek można zwiedzać, ale tylko z przewodnikiem, ponieważ jest domem dla ponad stu studentów. Zamek umiejscowiony jest na szczycie wzgórza, nad rzeką Wear, naprzeciwko katedry w Durham.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Polecenie zbudowania zamku zostało wydane przez Wiliama Zdobywcę w 1072 roku. Zamek był wtedy prostym umocnieniem pozwalającym bronić półwysep utworzony przez rzekę Wear. Budowla jest przykładem rezydencji typu motte. Zamek był zamieszkany przez biskupów Durham, którzy rozbudowywali fortyfikację. Biskup Anthony Bek zbudował główny hol w 1284 roku, a biskup Hatfield ją rozbudował w 1350. Była to największa sala główna w Brytanii do czasu aż biskup Fox skrócił ją około 1500 roku. W 1540 została wzniesiona kapliczka. Na mocy aktu parlamentarnego z 1832 roku został założony Uniwersytet w Durham. Zamek został podarowany uniwersytetowi w 1837.

Kapliczki[edytuj | edytuj kod]

College dalej używa swoich dwóch kapliczek - Normańskiej, zbudowanej w 1078, oraz Tunstalla, zbudowanej w 1540.

Kapliczka Normańska jest najstarszą dostępną częścią zamku. W XV wieku jej trzy okna zostały zablokowane. Przestała być użytkowana do 1841 roku, kiedy zaczęto korzystać z niej jako korytarza. Podczas drugiej wojny światowej była używana jako miejsce nasłuchu dla Królewskich Sił Powietrznych. Została odbudowana po wojnie i jest używana do dziś.

Kapliczka Tunstalla jest częściej użytkowana, ze względu na większe rozmiary. Biskup Cosin oraz Crewew powiększyli ją pod koniec XVII wieku. Z tyłu kaplicy znajdują się szesnastowieczne krzesła.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]