Krajobraz górniczy Kornwalii i Zachodniego Devonu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krajobraz górniczy Kornwalii i Zachodniego Devonua
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Cyniczna kopalnia.jpg
Kraj  Wielka Brytania
Typ Kultura
Spełniane kryterium II, III, IV
Numer ref. 1215
Regionb Europa i Ameryka Północna
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 2006
na 30. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
Położenie na mapie Anglii
Mapa lokalizacyjna Anglii
Crown Mines
Crown Mines
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii
Mapa lokalizacyjna Wielkiej Brytanii
Crown Mines
Crown Mines
Ziemia50°08′14,6″N 5°41′00,2″W/50,137389 -5,683389
Część Crown Mines
Kopalnia cyny w Kornwalii

Krajobraz górniczy Kornwalii i Zachodniego Devonu – obszar na terenie dwóch hrabstw w południowo-zachodniej części AngliiKornwalii i Devonu – z zachowanymi zabytkami górnictwa metali kolorowych: miedzi i cyny. W roku 2006 został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO[1].

Historia[edytuj]

Górnictwo cyny na terenie Kornwalii znane było już w czasach antycznych. Do połowy XVI wieku w hrabstwie Devon wydobywało się od 25 do 40% cyny w porównaniu do wydobycia w Kornwalii, choć łączna produkcja tego metalu w obu hrabstwach była stosunkowo niewielka. Po roku 1540 wydobycie cyny na terenie Kornwalii nabrało przyśpieszenia i Devon wydobywał dziesiątą część urobku kornwalijskiego. Od połowy XVI wieku kopalnie Devonu odprowadzały stosunkowo niewielki podatek do skarbu królewskiego i zostały zmarginalizowane, m.in. na podstawie Aktu 1512.

W XVIII i XIX wieku krajobraz Kornwalii i Zachodniego Devonu uległy radykalnej zmianie z powodu głębinowego wydobywania cyny i miedzi. Górnictwo, hutnictwo, a także pokrewne gałęzie przemysłu przeszły gruntowną przemianę techniczną, co spowodowało, że w XIX wieku w regionie wydobywało się 2/3 całkowitej światowej ilości miedzi. Pod koniec wieku wzrosło również zapotrzebowanie na arsen, który kopalnie zachodniej Kornwalii i Devonu wydobywały w ilościach stanowiących 50% produkcji światowej.

Dziewiętnasty wiek przyniósł rewolucję techniczną i wynalazek maszyny parowej, co pociągnęło za sobą również radykalne zmiany w górnictwie. Powstały pompy wysokociśnieniowe, udoskonalane m.in. przez Richarda Trevithicka, co spowodowało jeszcze głębszą penetrację ziemi. Kornwalijskie silniki zaczęły być eksportowane i stały się popularne w świecie.

Począwszy od początków XIX wieku nastąpiła fala odpływu górników, która swój punkt kulminacyjny miała pod koniec wieku. Po tym okresie wydobycie metali w Kornwalii uległo znacznemu ograniczeniu. Ostatnią kopalnię cyny (również w Europie) zamknięto w roku 1998.

Obszary górnicze[edytuj]

Obszary wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO[2]:

Przypisy

  1. Lista UNESCO – Wielka Brytania (pol.). [dostęp 14 września 2008].
  2. The World Heritage Site Areas (ang.). [dostęp 15 września 2008].