Zbory Boże Chrześcijan Dnia Siódmego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy Zborów Bożych Chrześcijan Dnia Siódmego. Zobacz też: Zbory Boże.
Zbory Boże Chrześcijan Dnia Siódmego
Klasyfikacja systematyczna wyznania
Chrześcijaństwo
 └ Protestantyzm
   └ Ewangelikalizm
Ustrój kościelny kongregacjonalny
Prądy teologiczne unitarianizm
Zasięg geograficzny Polska
Członkostwo stowarzyszony z Kościół Boży Dnia Siódmego (od 1996 r.)
Strona internetowa

Zbory Boże Chrześcijan Dnia Siódmego, w skrócie Zbory Boże ChDS nazywane też Mesjańskimi Zborami Bożymi – chrześcijański związek wyznaniowy o charakterze ewangelikalnym i unitariańskim, głoszący konieczność przestrzegania biblijnego Dekalogu, w tym przykazania o święceniu szabatu, rozumianego jako dzień sobotni. Pismo Święte uważane jest za jedyny i ostateczny autorytet. Celem Zborów Bożych Dnia Siódmego jest dążenie do ideału Wspólnoty I wieku n.e., przy jednoczesnym zachowaniu autonomii lokalnych zborów (kongregacjonalizm).

W 2016 roku wyznanie liczyło w Polsce 146 wiernych w 7 zborach[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zbory Boże Chrześcijan Dnia Siódmego wyodrębniły się z Kościoła Chrześcijan Dnia Sobotniego w 1989 roku dążąc do większej autonomii zborów która cechowała tę społeczność w latach 1933–1961[3]. Jako nowy ruch ewangeliczny Zbory Boże zarejestrowane zostały we wrześniu 1991 r. W pierwszej fazie ruch ten rozwijał się na bazie autonomicznego zboru w Brennej którego dzieje sięgają 1912 r. Tam też mieściła się pierwsza siedziba społeczności (obecnie w Wodzisławiu Śląskim). Od 1996 Zbory Boże nawiązały braterskie kontakty z Kościołem Bożym (Dnia Siódmego), a od 1999 r. są z nim stowarzyszone (mimo że same nie uznają stosowania nazwy „kościół” powołując się na znaczenie greckiego słowa ekklesia które po polsku znaczy „zgromadzenie”). Napływający sympatycy utworzyli nowe zbory połączone w jedną społeczność. Jednak każdy zbór jest autonomiczny. Zbory Boże Chrześcijan Dnia Siódmego liczą 5 Zborów i 16 Punktów Misyjnych[2].

Nauka[edytuj | edytuj kod]

Przekonania Zborów Bożych, zgodnie z protestancką zasadą sola scriptura, oparte są wyłącznie na Biblii, uznawanej za natchniony zbiór składający się z 39 ksiąg Pism Hebrajskich (tzw. Starego Testamentu) oraz 27 ksiąg Pism Mesjańskich (tzw. Nowego Testamentu). Zbory Boże uznają Jeszuę Pomazańca jako Syna Bożego oraz jedynego pośrednika pomiędzy Bogiem Jahwe a ludźmi. Działalność tchnienia świętego, zgodnie z doktryną Zborów Bożych, uwidacznia się w społeczności zbawionych poprzez owoce i dary tchnieniowe oraz doświadczenie zanurzenia w tchnieniu świętym. Zbawienie uznawane jest za dar łaski Bożej, przyjmowany przez wiarę. Ważny element doktryny Zborów Bożych stanowi nauka o nowonarodzeniu, które dokonuje się w życiu wierzącego i skruszonego grzesznika w odpowiedzi na jego szczerą modlitwę i osobiste przyjęcie Jeszuy Mesjasza jako Pana i Zbawiciela. Tylko osoby nawrócone i świadome swojej decyzji mogą przyjąć zanurzenie. Każdy nowo narodzony chrześcijanin otrzymuje zadatek tchnienia świętego, jako „rękojmię zbawienia i dziedzictwa”. Zbory Boże wierzą, że w skład powszechnej Wspólnoty Bożej wchodzą wszyscy narodzeni z wody i z tchnienia chrystianie, niezależnie od ich przynależności konfesyjnej. Za jedyną głowę Wspólnoty Mesjańskiej uważa się Jeszuę Mesjasza. Uznaje się ponadto zasadę powszechnego kapłaństwa wierzących, równości wszystkich wyznawców oraz niezależności i autonomii lokalnych zborów, przy równoczesnej współpracy między nimi, celem wzajemnego budowania się oraz umacniania w wierze i służbie. Chrześcijanie dnia siódmego odrzucają pogląd, że tzw. dusza ludzka jest nieśmiertelna (kondycjonalizm), gdyż hebr. nefesz a gr. psyche znaczy po polsku „osoba żyjąca”, „istota” a ta przecież umiera (zarówno ciało, jak i psychika).

Zbory Boże Chrześcijan Dnia Siódmego są wspólnotą sabatariańską. Podkreślają w swej nauce i praktyce ważność zachowywania literalnej, biblijnej wersji dziesięciu przykazań Bożych, jako wyrazu posłuszeństwa woli Bożej. Dekalog uznawany jest jako niezmienne w czasie i nadal obowiązujące Boże prawo moralne. Chrześcijanie Dnia Siódmego przestrzegają sobotę jako dzień święty. Określany jest on w księgach Pism Hebrajskich jako „dzień Pański” oraz „siódmy dzień tygodnia” (zgodnie z biblijną rachubą). Okres ten, poświęcany jest w sposób szczególny na uwielbienie Boga i odpoczynek od zajęć całego tygodnia. W dniu tym odprawiane są zgromadzenia, na które składa się studium Biblii, kazania, pieśni, modlitwy itp. Chrześcijanie Dnia Siódmego uważają także za stosowne przestrzeganie „diety biblijnej”, mającej związek z biblijnym prawem czystości pokarmów – wyklucza ona m.in. spożywanie krwi oraz zwierząt określanych przez Biblię jako nieczyste (m.in. wieprzowiny).

Praktykuje się dwa ustanowienia (obrzędy):

  • zanurzenie nawróconych osób w wieku świadomym (tzw. chrzest) dokonywane w imieniu Jeszuy (Jezusa),
  • spożywanie Wieczerzy Pańskiej pod postaciami chleba przaśnego i wina, której towarzyszy wzajemne umywanie nóg, obchodzoną raz w roku w dniu 14 Nisan

Zbory Boże podkreślają znaczenie prowadzenia uświęconego i pobożnego życia w zakresie osobistym, rodzinnym, zborowym oraz społecznym. Chrześcijanie Dnia Siódmego nie używają tytoniu, alkoholu oraz narkotyków. Praktykują modlitwę, post oraz rozważanie Słowa Bożego. Kładą nacisk na konieczność stałej łączności z Bogiem i codzienne jej odnawianie. Powstrzymują się także od służby wojskowej. Uważają, że każdy chrześcijanin zobowiązany jest do wspierania dzieła ewangelizacji, więc każdy powinien być czynnie zaangażowany w służbę głoszenia dobrej nowiny o Królestwie Bożym. Zbory Boże chcą dotrzeć do każdego miasta w Polsce i zakładać tam nowe zbory. W tym celu zakładają najpierw Punkty Misyjne, które później przekształcają się w zbory.

Eschatologia wyznania zakłada widzialne i powszechne powtórne przyjście Chrystusa oraz zmartwychwstanie wszystkich ludzi: sprawiedliwych do żywota wiecznego, a niesprawiedliwych na wieczne zatracenie (unicestwienie). Nagrodą dla zbawionych będzie życie wieczne na nowej ziemi.

Zbory Boże Chrześcijan Dnia Siódmego łączą się duchowo ze wszystkimi społecznościami chrześcijańskimi, które przestrzegają dziesięciu przykazań i święcą dzień sobotni, współpracując z nimi i jednocząc się w składaniu świadectwa o swej wierze.

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Zbory Boże spotykają się na zgromadzeniach w dniu sobotnim, aby studiować Pismo Święte bez pomocy jakichkolwiek publikacji, modlić się wspólnie, śpiewać pieśni, słuchać kazania. Wydawane jest czasopismo (kwartalnik) „Łącznik Biblijny” (do 2015 Łącznik Zborowy) w nakładzie 300 egz. (2014), informujące o życiu Zborów Bożych w Polsce oraz omawiające zagadnienia biblijne. Pismo to ukazuje się od 1996 r. Początkowy nakład wynosił 150 egz. – 1999 r.[4] W 2014 roku ukazywało się w nakładzie 300 egz.[5]. Redaktorem pisma jest Bolesław Parma. Zawiera ono nauczanie biblijno-ewangelizacyjne. Powołując się na nauczanie Jeszuy „darmo wzięliście, darmo dawajcie” wydawane jest ono bezpłatnie i dostarczane jest dla wszystkich zainteresowanych którzy zgłoszą chęć otrzymywania tego kwartalnika. Archiwalne numery są zamieszczane na stronie internetowej Zborów Bożych[6].

Kwestie prawne[edytuj | edytuj kod]

Zbory Boże Chrześcijan Dnia Siódmego są społecznością o uregulowanej sytuacji prawnej, działającą legalnie na terenie całej Polski. Wpisane są do Rejestru Kościołów i innych związków wyznaniowych Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji pod nr 63[7]. Przewodniczącym Zborów jest Emil Stekla.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Dominik Rozkrut i inni, Rocznik statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej 2017, t. LXXVII, Warszawa: GUS, 2016, s. 194, 195, ISSN 1506-0632.
  2. a b c d Kontakt - Zbory. zboryboze.pl. [dostęp 2017-02-07].
  3. Leszek Sołyga: Łącznik Zborowy Nr 4 i 5 (24). Wodzisław: Zbory Boże Chrześcijan Dnia Siódmego, 2003, s. 4.
  4. Lucjan Adamczuk, Paweł Ciecieląg, Mariusz Chmielewski, Tadeusz Doktór, Grzegorz Gudaszewski: Wyznania religijne. Stowarzyszenia narodowościowe i etniczne w Polsce 1997-1999. Warszawa: GUS, 2000, s. 84. ISBN 83-7027-221-5.
  5. Paweł Ciecieląg, Grzegorz Gudaszewski, dr Mikołaj Haponiuk, ks. dr Wojciech Sadłoń, Karol Sobiestiański, Wioletta Zwalińska: Wyznania religijne. Stowarzyszenia narodowościowe i etniczne w Polsce 2012-2014. Warszawa: GUS, 2016, s. 100. ISBN 978-83-7027-612-6.
  6. Archiwalne numery pisma.
  7. Kościoły i związki wyznaniowe wpisane do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych. mswia.gov.pl. [dostęp 2015-09-04].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]