Zofia Zakrzewska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zofia Zakrzewska
Data i miejsce urodzenia 7 kwietnia 1916
Warszawa
Data i miejsce śmierci 8 stycznia 1999
Warszawa
Stopień harcerski harcmistrz
Organizacja harcerska Związek Harcerstwa Polskiego
Naczelnik ZHP
Okres sprawowania od 1956
do 1964

Zofia Zakrzewska (ur. 7 kwietnia 1916 w Warszawie, zm. 8 stycznia 1999 w Warszawie) – harcmistrzyni Związku Harcerstwa Polskiego, Naczelniczka Harcerstwa w latach 1956-1964, członek Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu w 1958 roku[1].

Życiorys[edytuj]

Z wykształcenia fizyk, pracowała jako tłumaczka. Wstąpiła do harcerstwa w 1928. Pełniła funkcję drużynowej 3 Warszawskiej Drużyny Harcerek ("Czarnej Trójki") przy Gimnazjum i Liceum im. Słowackiego, komendantki hufca Ochota i hufca Skierniewice. Była współpracowniczką komendantki Pogotowia Wojennego Harcerek, w konspiracji działała w Organizacji Harcerek ("Bądź Gotów") i udzielała się w tajnym nauczaniu, a po wojnie zaś objęła funkcję kierowniczki Wydziału Kształcenia Głównej Kwatery Harcerek ZHP.

Była współorganizatorką tzw. Krajowego Zjazdu Działaczy Harcerskich w Łodzi, w grudniu 1956 r. – historycznego spotkania przedstawicieli Organizacji Harcerskiej Polski Ludowej z przedwojennymi działaczami harcerskimi i reprezentantami Szarych Szeregów, które zaowocowało reaktywowaniem Związku Harcerstwa Polskiego. Zofia Zakrzewska, będąc współautorką tego historycznego kompromisu, została wówczas wybrana na funkcję Naczelnika Harcerstwa. Jako Naczelniczka Harcerstwa reprezentowała propartyjną politykę władz ZHP, doprowadzając do odejścia Aleksandra Kamińskiego w 1959 r. z funkcji przewodniczącego RN ZHP i z ZHP. W latach 1959–1963 pełniła mandat posłanki na Sejm.

W latach 80. XX w. była jedną z uczestniczek ruchu starszoharcerskiego i działań, które wpisały się w nurt pozytywnych przemian w ZHP. W słynnej polemice z hm. Bogusławem Molendą na łamach Harcerza Rzeczypospolitej w znaczącym stopniu przyznała rację swym krytykom.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

Przypisy

  1. Trybuna Robotnicza, nr 4 (4350) 7 stycznia 1958 roku, s. 2.