Zygmunt Odrowąż-Zawadzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zygmunt Ludwik Stanisław Odrowąż-Zawadzki
Ilustracja
Zygmunt Odrowąż-Zawadzki w wieku 94 lat
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 27 listopada 1911
Radgoszcz
Data i miejsce śmierci 13 października 2008
Gdańsk
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie; Polskie Siły Zbrojne; Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej
Jednostki 14 Wielkopolska Dywizja Piechoty
3 Dywizja Strzelców Karpackich
5 Batalion Strzelców Karpackich
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania włoska
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Zygmunt Ludwik Stanisław Odrowąż-Zawadzki (ur. 27 listopada 1911 w Radgoszczy, zm. 13 października 2008 w Gdańsku) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Generał brygady, ostatni dyplomowany oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej[1]. Uczestnik 29 bitew, w tym Bitwa nad Bzurą, pod Ghazalą, pod Monte Cassino, o Ankonę, nad Senio i o Bolonię oraz obrony Tobruku.

W 1939 r. ukończył jako najmłodszy wiekiem porucznik Wyższą Szkołę Wojenną w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej oficer operacyjny 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty. Uczestnik bitwy nad Bzurą, podczas której dostał się do niewoli niemieckiej[2].

Następnie przez Węgry przedostał się do Wojska Polskiego we Francji. Jako oficer operacyjny Brygady Karpackiej uczestniczył w operacji libijskiej i w walkach o Tobruk. W maju 1942 roku został wyznaczony na stanowisko oficera wywiadowczego w Sztabie Dywizji Strzelców Karpackich[3]. 1 września 1943 roku został szefem Oddziału Operacyjnego Sztabu 3 Dywizji Strzelców Karpackich[4]. Uczestnik kampanii włoskiej. Za bitwę o Ankonę odznaczony Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari. W bitwie nad Senio i o Bolonię uczestniczył jako dowódca 5 Batalionu Strzelców Karpackich. Po zakończeniu kampanii włoskiej został dyrektorem nauk w Oficerskiej Szkole Taktycznej 2 Korpusu. Po powrocie do kraju w 1947 r. przez długi czas nie mógł znaleźć pracy. Dopiero po ukończeniu Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Poznaniu w 1952 r. otrzymał możliwość zatrudnienia w cywilu.

3 maja 2006 roku Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński, na wniosek Ministra Obrony Narodowej Radosława Sikorskiego, mianował go generałem brygady[5].

Zmarł 13 października 2008 w Gdańsku. W Archikatedrze Oliwskiej odbyła się Msza święta żałobna, koncelebrowana przez arcybiskupa Leszka Sławoja Głódzia, jest pochowany na cmentarzu w Oliwie. Odznaczony m.in Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari[6].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Zygmunt Odrowąż-Zawadzki był ostatnim mężczyzną z rodu Odrowążów-Zawadzkich, potomkiem św. Jacka Odrowąża i biskupa Krakowa Iwo Odrowąża. Poślubił Lidię z domu Łańcucką, z którą miał jedyną córkę Joannę Odrowąż-Zawadzką, lekarza medycyny. Zygmunt posiada też jedyną wnuczkę, Annę Odrowąż-Coates[7], z domu Odrowąż-Zawadzką, żonę pilota wojskowego, oficera RAF. Anna Odrowąż-Coates jest dr hab. i profesorem Akademii Pedagogiki Specjalnej w Warszawie[8].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • "Zygmunt Odrowąż-Zawadzki. Bóg - Honor - Ojczyzna. Wspomnienia". Wydawnictwo DJ, Gdańsk 2007.
  • "Dzieje 14 Dywizji Piechoty (Poznańskiej)". GDW, Gdańsk 2005.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zmarł generał Zygmunt Odrowąż Zawadzki, „dziennikpolski24.pl” [dostęp 2017-02-11] (pol.).
  2. ••• Ostatni oficer dyplomowany II Rzeczypospolitej :: DlaPolski.pl, archiwum.dlapolski.pl [dostęp 2017-02-11] (pol.).
  3. Kronika 3 DSK 1943 ↓, s. 5.
  4. Kronika 3 DSK 1943 ↓, s. 41.
  5. M.P. z 2006 r. nr 37, poz. 412
  6. l, Pożegnanie generała Zygmunta Odrowąża-Zawadzkiego / Aktualności rok 2008 / Archiwalne aktualności / Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, www.prezydent.pl [dostęp 2017-02-11] (pol.).
  7. Prof. dr hab. Kepa, Biskup Polowy WP udzielił sakramentu chrztu córce pilota wojskowego z Anglii, ordynariat.wp.mil.pl, 3 sierpnia 2006 [dostęp 2017-06-20] (pol.).
  8. Home, Dr Anna Odrowaz-Coates [dostęp 2017-02-11] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]