Żywotnik
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Żywotnik | |
 Thuja occidentalis |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Podkrólestwo | naczyniowe |
| Nadgromada | nasienne |
| Gromada | nagonasienne |
| Podgromada | nagonasienne drobnolistne |
| Klasa | iglaste |
| Rząd | Cupressales |
| Rodzina | cyprysowate |
| Rodzaj | żywotnik |
| Nazwa systematyczna | |
| Thuja L. | |
| Sp. Pl. 1002. 1753 | |
 Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons |
|
Żywotnik, tuja (Thuja L.) – rodzaj roślin iglastych z rodziny cyprysowatych. Rodzaj obejmuje 5 gatunków drzew i krzewów, z których 3 występują na terenie Azji (Korea, Chiny, Japonia), a 2 w Ameryce Północnej. Gatunkiem typowym jest Thuja occidentalis L.[1].
Spis treści |
[edytuj] Morfologia
- Pokrój
- Krzewy lub drzewa z gałęziami ułożonymi w jednej płaszczyźnie.
- Drewno
- Jasne, miękkie o ładnym zapachu. Stosunkowo odporne na próchnicę.
- Liście
- Młode szpilkowate, potem łuskowate. Zimozielone, ułożone na łodydze nakrzyżlegle, okrywające gałązki.
- Kwiaty
- Rozdzielnopłciowe, rozmieszczone jednopiennie, wiatropylne, drobne.
- Szyszki
- Jajowate, złożone z kilku skórzastych łusek. Dojrzewają w ciągu jednego roku, osiągają długość 1-2 cm. Nasiona eliptyczne, mogą być płaskie i oskrzydlone lub grube, ziarnkowate i bez skrzydełek.
[edytuj] Systematyka
Do tego rodzaju zaliczany był także gatunek Thuja orientalis (pol. żywotnik wschodni), który został wyodrębniony we własnym jednogatunkowym rodzaju Platycladus jako Platycladus orientalis (pol. Biota wschodnia).
Thya Adanson
- Gatunki uprawiane w Polsce[2]
- żywotnik olbrzymi (Thuja plicata Donn ex D. Don)
- żywotnik pośredni (żywotnik nibyolbrzymi[3]) (Thuja ×plicatoides Seneta)
- żywotnik zachodni (Thuja occidentalis L.)
- Pozostałe gatunki
- żywotnik koreański (Thuja koraiensis)
- żywotnik japoński (Thuja standishii)
- Thuja sutchuenensis
[edytuj] Zastosowanie
Żywotniki znajdują zastosowanie jako rośliny ozdobne. W Polsce spotykane są w uprawie dwa gatunki: żywotnik zachodni i olbrzymi. Cenione między innymi za miły żywiczny zapach.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Index Nominum Genericorum. [dostęp 2009-02-22].
- ↑ Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland : a checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
- ↑ Ewa Chojnowska: Iglaki. Katalog roślin, porady zestawienia. Warszawa: Multico, 2008, s. 128. ISBN 978-83-7073-577-7.
