2 Pułk Rozpoznawczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
2 Pułk Rozpoznawczy
Historia
Państwo PolskaPolska
Sformowanie 1940
Rozformowanie 1943
Tradycje
Rodowód oddział rozpoznawczy 1 BS
Dowódcy
Pierwszy ppłk Ziemowit Grabowski
Organizacja
Podporządkowanie 4 Dywizja Piechoty
Rodzaj wojsk rozpoznanie
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe

2 Pułk Rozpoznawczy – jednostka rozpoznawcza 2 Dywizji Grenadierów Pancernych.

Jako 1 Oddział Rozpoznawczy[edytuj | edytuj kod]

Powstał 5 lipca 1940 w obozie w Biggar[1] jako jednostka rozpoznawcza 1 Brygady Strzelców. Na jego dowódcę wyznaczony został ppłk Ziemowit Grabowski. Oddział składał się przede wszystkim z ewakuowanych z Francji żołnierzy 3 Oddziału Rozpoznawczego. Na początku 1942 stan oddziału wynosił 24 oficerów i 107 szeregowych.

20 marca 1943 z 1 Samodzielnej Brygady Strzelców utworzono skadrowaną 1 Dywizję Grenadierów. Większość żołnierzy 1 OR została skierowana jako uzupełnienie do 1 DPanc gen. Maczka. Pozostali żołnierze mieli wejść w skład kolejnej dywizji pancernej.

Skład organizacyjny[edytuj | edytuj kod]

Universal Carrier – podstawowe wyposażenie oddziału
  • dowództwo
  • szwadron gospodarczy
  • dwa szwadrony motorowe
  • szwadron CKM
  • plutony: łączności i przeciwpancerny

Dysponowano transporterami Universal Carrier, motocyklami Norton oraz transporterami piechoty Fordson WOT2C 15 cwt.

W 1943 po przekazaniu żołnierzy do 1 DPanc organizacja oddziału była następująca:

  • dowództwo
  • pluton dowodzenia
  • pluton przeciwpancerny
  • pluton moździerzy
  • trzy plutony rozpoznawcze

W składzie 2 Dywizji Grenadierów Pancernych i 4 DP[edytuj | edytuj kod]

Oznaka dywizji
Covenanter – czołg pułku

W grudniu 1943 rozkazem Naczelnego Wodza nr 1210 zorganizowano 2 Dywizję Grenadierów Pancernych (Kadrową), w której składzie znalazła się 16 BPanc, a z 1 OR utworzono 2 Pułk Rozpoznawczy (Kadrowy). Nowo sformowany pułk miał być pancernym pułkiem rozpoznawczym. Na początku 1944 uzbrojono go w czołgi szybkie Covenanter, a potem zastąpiono je czołgami Crusader i Cromwell.

8 stycznia 1944 przemianowano pułk na 9 Pułk Ułanów Małopolskich. Pułk jako trzeci pancerny został przydzielony do 16 BPanc[2]. 5 marca 1944 z zalążków wydzielonych z pułku powstał 5 Pułk Pancerny i wszedł w skład 16 SBPanc. Ułani przekazali cały sprzęt pancerny do 5 ppanc.

W styczniu 1945 pułk został przeniesiony do nowo formowanej 4 Dywizji Piechoty[3] jako jej pułk rozpoznawczy. Otrzymał samochody pancerne Humber Mk. III, rozpoznawcze LCR Humber oraz nowoczesne samochody pancerne Staghound. Dysponował także transporterami Universal Carrier oraz Loyd Carrier z przeciwpancernymi 6-funtowymi armatami.

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • cz.p.o. rtm. Hugo Kornberger - od 20 czerwca 1940
  • ppłk dypl Ziemowit Grabowski - od 1 lipca 1940
  • ppłk Eugeniusz Święcicki - od 9 września 1940
  • mjr Kazimierz Buterlewicz - od 18 października 1941
  • mjr Emil Słatyński
  • ppłk Stefan Tomaszewski (czerwiec 1946 – lipiec 1947)

Przypisy

  1. Potem zmieniał jeszcze kilkakrotnie swoje miejsce postoju
  2. Zbigniew Lalak: Kawaleria pancerna w PSZ s.85
  3. 4 DP powstała na bazie Dywizji Grenadierów Pancernych

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Wawer: Organizacja polskich wojsk lądowych w Wielkiej Brytanii 1940-1945. Warszawa: Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk : Bellona, 1992. ISBN 83-11-08218-9.
  2. Zbigniew Lalak: Kawaleria pancerna w PSZ 1900-1945. Warsaw: Pegaz-Bis : O.K. Media, 2004. ISBN 83-60619-00-X.
  3. Bohdan Królikowski: Kres ułańskiej epopei : szkice do dziejów kawalerii rozpoznawczej i pancernej Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie 1939-1947. Lublin: Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, 2007. ISBN 83-7306-332-3.
  4. Zbigniew Lalak: Broń pancerna w PSZ 1939-1945. Warsaw: Pegaz-Bis : O.K. Media, 2004. ISBN 83-922002-0-9.