3 Dywizja Pancerna SS Totenkopf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy 3 Dywizji Pancernej SS Totenkopf. Zobacz też: 3 Dywizja Pancerna – stronę ujednoznaczniającą.
Symbol dywizji
Żołnierze Dywizji Totenkopf w Rosji, rok 1941
Bundesarchiv Bild 101III-Wiegand-119-12, Russland, Männer der SS-Totenkopf-Division mit Pkw.jpg
Unterscharführer Herman Gluck i nieznany Untersturmführer jedzą kanapki, rok 1944

3 Dywizja Pancerna SS "Totenkopf"dywizja pancerna uznawana za najbardziej fanatyczną spośród dywizji Waffen-SS.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dywizja została sformowana po kampanii wrześniowej w październiku 1939 roku. Jej żołnierze oraz dowódca Theodor Eicke w większości wywodzili się z jednostek pełniących służbę wartowniczą w obozach koncentracyjnych. W 1942 roku ochrzczono ją mianem "Totenkopf" (trupia czaszka).

Pierwszy raz wkroczyła do boju 16 maja 1940 roku podczas kampanii francuskiej. W rejonie Cambrai dywizja wzięła do niewoli ok. 16 000 francuskich żołnierzy.

Następnie walczyła na froncie wschodnim odnosząc wiele militarnych sukcesów i dopuszczając się licznych okrucieństw. Prowadziła szczególnie ciężkie i zawzięte boje w tzw. kotle demiańskim, gdzie wiosną 1942 roku zostało okrążonych ok. 90 tys. żołnierzy niemieckich. W kwietniu 1942 dywizja zdołała wyrwać się z okrążenia i dotrzeć do obszarów kontrolowanych przez armie niemieckie.

W roku 1943 została przekształcona w dywizję pancerną. W przededniu bitwy pod Kurskiem dywizja liczyła 139 czołgów, a więc znacznie więcej od analogicznych formacji pancernych Wehrmachtu (np. 3 Dywizja Pancerna posiadała wtedy 90 czołgów, a 9 Dywizja Pancerna 83 czołgi). W sierpniu 1944 roku w wielkiej bitwie pancernej w rejonie Wołomina koło Warszawy dywizja "Totenkopf" walcząc razem z Dywizją Pancerną Hermann Göring i 5 Dywizją Pancerną SS "Wiking" praktycznie unicestwiła sowiecki 3 Korpus Pancerny.

W 1945 walczyła na Węgrzech i w Austrii. 9 maja 1945 roku dywizja oficjalnie poddała się amerykańskim siłom, jednakże została przekazana wojskom sowieckim. Niewolę rosyjską przeżyło niewielu.

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Struktura organizacyjna w 1943[edytuj | edytuj kod]

  • Dowództwo pułku
  • 5 pułk grenadierów pancernych SS Totenkopf (często niepoprawnie nazywany "Thule")
  • 6 pułk grenadierów pancernych SS Theodor Eicke (formalnie 3 pułk Theodor Eicke)[1]
    • I batalion
    • II batalion
    • III batalion
  • 3 pułk pancerny SS
    • I batalion
    • II batalion
  • 3 pułk artylerii pancernej SS
    • I dywizjon
    • II dywizjon
    • III dywizjon
  • 3 dywizjon przeciwpancerny SS
  • 3 dywizjon dział szturmowych SS
  • 3 dywizjon przeciwlotniczy SS
  • 3 pancerny batalion łączności SS
  • 3 pancerny dywizjon rozpoznawczy SS
  • 3 pancerny batalion saperów SS
  • 3 batalion zaopatrzeniowy SS
  • 3 szpital polowy SS
  • 3 pluton korespondentów wojennych SS
  • 3 pluton żandarmerii SS
  • 3 batalion zapasowy SS

Przypisy

  1. Like a Cliff in the Ocean, 2002, Karl Ullrich, page 231, J.J. Fedorowicz Publishing, Winnepeg, Manitoba, Canada

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons