62 Dywizjon Rakietowy Obrony Powietrznej
| 62 Dywizjon Rakietowy Obrony Powietrznej | |
| Historia | |
| Państwo |  Polska |
| Sformowanie | 4 kwietnia 1970 |
| Rozformowanie | 31 grudnia 2011 |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | ppłk Wojciech Grądzki |
| Ostatni | ppłk Maciej Małkowski |
| Organizacja | |
| Numer | 2370 |
| Dyslokacja | Borzęcin Duży |
| Podporządkowanie | 3 Warszawska Brygada Rakietowa Obrony Powietrznej |
| Rodzaj wojsk | Wojska obrony przeciwlotniczej |
| Rodzaj sił zbrojnych | Siły Powietrzne |
62 Dywizjon Rakietowy Obrony Powietrznej (62 dr OP) – pododdział Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Sił Powietrznych RP stacjonujący w Borzęcinie, podporządkowany dowódcy 3 Warszawskiej Brygady Rakietowej OP. 31 grudnia 2011 dywizjon został rozformowany.
Spis treści |
[edytuj] Historia
Jednostka powołana do życia rozkazem dowódcy 1. Korpusu Obrony Powietrznej Kraju nr 043 z 31 marca 1970, sformowana jako 62. dywizjon ogniowy artylerii rakietowej w m. Borzęcin Duży, na bazie rozformowanego 64 pułku artylerii OPK i podporządkowana pod 3 Łużycką Dywizję Artylerii Obrony Powietrznej Kraju.
Dywizjon wyposażony został w "dwubelkowe" przeciwlotnicze zestawy rakietowe małego zasięgu S-125 Newa, którymi 25 czerwca 1971 roku wykonał pierwsze strzelania bojowe na poligonie w ZSRR. Kolejne strzelania odbyły się w latach 1973, 1977, 1981 oraz 1987 – było to ostatnie strzelanie bojowe na poligonie zagranicznym.
W 1979 roku wprowadzono na uzbrojenie dywizjonu nowocześniejszy – "czterobelkowy" zestaw tego samego typu.
W 1991 roku jednostka otrzymała nazwę 62. dywizjon rakietowy OP.
Pierwsze strzelanie bojowe na poligonie krajowym w Ustce dywizjon odbył w roku 1994.
W roku 1999 jako pierwszy dywizjon rakietowy WLOP, jednostka wykonała ćwiczenie oceniane według zasad NATO – TACEVAL.
W latach 1999-2000 zmodernizowano zestawy S-125M Newa do standardu Newa-SC.
Decyzją MON nr Z-5/Org./P1 z dnia 28 stycznia 2011 roku oraz wykonawczym rozkazem Dowódcy Sił Powietrznych nr PF-95 z dnia 31 marca 2011 roku jednostkę rozformowano 31 grudnia 2011 roku.
[edytuj] Struktura
- dowództwo
- sztab
- bateria dowodzenia
- bateria radiotechniczna
- bateria startowa (S-125 Newa-SC)
[edytuj] Dowódcy
- 1970-1971 – ppłk Wojciech Grądzki
- 1971-1976 – ppłk Adolf Pawluch
- 1976-1983 – kpt. Bolesław Waciński
- 1983-1985 – mjr Stanisław Kot
- 1985-1997 – ppłk Sławomir Tarasiuk
- 1997-1999 – kpt. Jarosław Pszonka
- 1999-2004 – ppłk Robert Głąb
- 2004-2007 – ppłk Waldermar Nowicki
- 2007-2010 – ppłk Antoni Sidoruk
- 2010-2011 – cz. p.o. mjr Dariusz Kustosz
- 16 lutego 2011–31 grudnia 2011 – ppłk Maciej Małkowski
[edytuj] Podporządkowanie
- 3. Dywizja Artylerii OPK (1970–1988)
- 3. Brygada Artylerii OPK (1988–1991)
- 3. Warszawska Brygada Rakietowa Obrony Powietrznej (od 1991)
[edytuj] Wyróżnienia
- 1977 – prestiżowy tytuł Mistrzowskiego Dywizjonu Ogniowego OPK;
- 1981 – medal Za Zasługi dla Wojsk Obrony Powietrznej Kraju;
- 1982 – w uznaniu zasług i uzyskanych wyników – tytuł Pierwszego Wicemistrza WOPK;
- 1984 dywizjon zajął trzecie miejsce w Zawodach Użyteczno-Bojowych Wojsk OPK.
[edytuj] Linki zewnętrzne
Przypisy
|
|||||||||||
|
|||||||||||||||||
|
|||||
