6 Pomorska Dywizja Powietrznodesantowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy 6 Pomorskiej Dywizji Piechoty. Zobacz też: 6 Dywizja Piechoty – inne dywizje piechoty z numerem 6.
6 Pomorska Dywizja
Powietrznodesantowa
Ag virtuti.jpg
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1957
Rozformowanie 1986
Nazwa wyróżniająca Pomorska
Tradycje
Rodowód 6 Pomorska Dywizja Piechoty
Tradycje jednostki kontynuuje lub kontynuowały 6 Pomorska Brygada Powietrznodesantowa
Dowódcy
Pierwszy gen. bryg. Bolesław Chocha
Ostatni gen. bryg. January Komański
Działania zbrojne
Operacja „Dunaj” (1968)
Organizacja
Dyslokacja Kraków, Bielsko-Biała
Niepołomice, Oświęcim
Podporządkowanie WOW (w czasie „P”)
Front Polski (w czasie „W”)
Rodzaj wojsk Wojska powietrznodesantowe
Rodzaj sił zbrojnych Wojska Lądowe
Żołnierze 6 DPD na ASU-85

6 Pomorska Dywizja Powietrznodesantowa (6 DPD) – związek taktyczny Wojsk Powietrznodesantowych Sił Zbrojnych PRL.

Formowanie[edytuj | edytuj kod]

Dywizja została sformowana na podstawie rozkazu Nr 0048/Org. Ministra Obrony Narodowej z 15 czerwca 1957 roku i rozkazu Nr 00400/Org. dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego z 26 czerwca 1957 roku, na bazie 6 Pomorskiej Dywizji Piechoty. Stan etatowy dywizji powietrznodesantowej przewidywał 2013 żołnierzy i 36 pracowników kontraktowych. Uzbrojenie dywizji stanowić miało: 111 ręcznych karabinów maszynowych, 35 ciężkich karabinów maszynowych, 14 wielkokalibrowych karabinów maszynowych, 117 granatników przeciwpancernych, 45 dział bezodrzutowych i 45 moździerzy.

Inicjatorem stworzenia zupełnie nowego w LWP rodzaju wojsk był ówczesny dowódca Warszawskiego Okręgu Wojskowego, gen. bryg. Józef Kuropieska. Pierwszym dowódcą 6 PDPD został płk dypl. Bolesław Chocha, pełniący tę funkcję w latach 1957 – 1960. W związku z brakiem doświadczenia w organizowaniu tego typu jednostek, wzorowano się na 1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej PSZ na Zachodzie gen. Sosabowskiego, korzystając z wiedzy i doświadczeń byłych spadochroniarzy 1 SBS, przywróconych do czynnej służby wojskowej w 6 DPD.

Żołnierze dywizji nosili charakterystyczne bordowe berety dlatego przylgnęła do nich nazwa „Czerwone berety”. Ponadto żołnierze użytkowali mundury polowe odmiennego wzoru niż w pozostałych rodzajach wojsk. Uzyskali także prawo do występowania poza rejonami zakwaterowania w mundurach polowych z podwiniętymi rękawami, co na ówczesne czasy było ewenementem.

Dywizja w czasie pokoju była podporządkowana dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego. W czasie mobilizacjii miała być przeformowana w 6 Brygadę Powietrznodesantową i podporządkowana dowódcy Frontu Polskiego.

20 października 1959 roku w skład dywizji został włączony 19 Samodzielny Batalion Rozpoznawczy, który w 1961 roku został przemianowany na 19 Batalion Powietrznodesantowy, a w 1967 roku na 18 Kołobrzeski Batalion Powietrznodesantowy. Jednostka stacjonowała w garnizonie Bielsko.

W 1964 roku został sformowany 6 Batalion Zabezpieczenia i Remontu, a dwa lata później 35 Dywizjon Artylerii Samobieżnej. W grudniu 1967 roku został sformowany rezerwowy 33 Batalion Powietrznodesantowy i 6 Dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej.

W 1986 roku dywizja przemianowana została na 6 Pomorską Brygadę Powietrznodesantową, która w 1992 roku przeformowana została w 6 Brygadę Desantowo-Szturmową, aby 1 lipca 2010 roku ponownie zostać przemianowaną na 6 Brygadę Powietrznodesantową.

Struktura organizacyjna 6 DPD w 1975 roku[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • ppłk dypl. / gen. bryg. Bolesław Chocha (1957 – XII 1960)
  • płk dypl. Józef Mroczko (cz.p.o. XII 1960 – 1961)
  • płk dypl. Ryszard Banach (1961 – 1963)
  • płk dypl. Kazimierz Makarewicz (1963)
  • płk dypl./gen. bryg. Edwin Rozłubirski (VIII 1963 – III 1968)
  • ppłk Musiał (cz.p.o. III – VIII 1968)
  • gen. dyw. Edward Dysko (VIII 1968 – 1972)
  • płk dypl. Florian Bogacki (p.o. 1972–1973)
  • gen. bryg. Marian Zdrzałka (1973–1983)
  • płk dypl. January Komański (1983–1986)

Przypisy

  1. W strukturze organizacyjnej Dowództwa 6 Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej występowały następujące komórki: Sztab, dowództwo artylerii, szefowie służb, Wydział Techniczny, Wydział Polityczny, Kwatermistrzostwo.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]