6 Pomorska Dywizja Powietrznodesantowa
| 6 Pomorska Dywizja Powietrznodesantowa |
|
 |
|
| Historia | |
| Państwo |  Polska |
| Sformowanie | 1957 |
| Rozformowanie | 1986 |
| Nazwa wyróżniająca | Pomorska |
| Tradycje | |
| Rodowód | 6 Pomorska Dywizja Piechoty |
| Tradycje jednostki kontynuuje lub kontynuowały | 6 Pomorska Brygada Powietrznodesantowa |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | gen. bryg. Bolesław Chocha |
| Ostatni | gen. bryg. January Komański |
| Działania zbrojne | |
| Operacja „Dunaj” (1968) | |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | Kraków, Bielsko-Biała Niepołomice, Oświęcim |
| Podporządkowanie | WOW (w czasie „P”) Front Polski (w czasie „W”) |
| Rodzaj wojsk | Wojska powietrznodesantowe |
| Rodzaj sił zbrojnych | Wojska Lądowe |
6 Pomorska Dywizja Powietrznodesantowa (6 DPD) – związek taktyczny Wojsk Powietrznodesantowych Sił Zbrojnych PRL.
Spis treści |
[edytuj] Formowanie
Dywizja została sformowana na podstawie rozkazu Nr 0048/Org. Ministra Obrony Narodowej z 15 czerwca 1957 roku i rozkazu Nr 00400/Org. dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego z 26 czerwca 1957 roku, na bazie 6 Pomorskiej Dywizji Piechoty. Stan etatowy dywizji powietrznodesantowej przewidywał 2013 żołnierzy i 36 pracowników kontraktowych. Uzbrojenie dywizji stanowić miało: 111 ręcznych karabinów maszynowych, 35 ciężkich karabinów maszynowych, 14 wielkokalibrowych karabinów maszynowych, 117 granatników przeciwpancernych, 45 dział bezodrzutowych i 45 moździerzy.
Inicjatorem stworzenia zupełnie nowego w LWP rodzaju wojsk był ówczesny dowódca Warszawskiego Okręgu Wojskowego, gen. bryg. Józef Kuropieska. Pierwszym dowódcą 6 PDPD został płk dypl. Bolesław Chocha, pełniący tę funkcję w latach 1957 – 1960. W związku z brakiem doświadczenia w organizowaniu tego typu jednostek, wzorowano się na 1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej PSZ na Zachodzie gen. Sosabowskiego, korzystając z wiedzy i doświadczeń byłych spadochroniarzy 1 SBS, przywróconych do czynnej służby wojskowej w 6 DPD.
Żołnierze dywizji nosili charakterystyczne bordowe berety dlatego przylgnęła do nich nazwa „Czerwone berety”. Ponadto żołnierze użytkowali mundury polowe odmiennego wzoru niż w pozostałych rodzajach wojsk. Uzyskali także prawo do występowania poza rejonami zakwaterowania w mundurach polowych z podwiniętymi rękawami, co na ówczesne czasy było ewenementem.
Dywizja w czasie pokoju była podporządkowana dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego. W czasie mobilizacjii miała być przeformowana w 6 Brygadę Powietrznodesantową i podporządkowana dowódcy Frontu Polskiego.
20 października 1959 roku w skład dywizji został włączony 19 Samodzielny Batalion Rozpoznawczy, który w 1961 roku został przemianowany na 19 Batalion Powietrznodesantowy, a w 1967 roku na 18 Kołobrzeski Batalion Powietrznodesantowy. Jednostka stacjonowała w garnizonie Bielsko.
W 1964 roku został sformowany 6 Batalion Zabezpieczenia i Remontu, a dwa lata później 35 Dywizjon Artylerii Samobieżnej. W grudniu 1967 roku został sformowany rezerwowy 33 Batalion Powietrznodesantowy i 6 Dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej.
W 1986 roku dywizja przemianowana została na 6 Pomorską Brygadę Powietrznodesantową, która w 1992 roku przeformowana została w 6 Brygadę Desantowo-Szturmową, aby 1 lipca 2010 roku ponownie zostać przemianowaną na 6 Brygadę Powietrznodesantową.
[edytuj] Struktura organizacyjna 6 DPD w 1975 roku
- Dowództwo 6 Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej w Krakowie[1]
- 6 Batalion Powietrznodesantowy w Niepołomicach
- 10 Batalion Powietrznodesantowy im. Ludowych Partyzantów Śląskich w Oświęcimiu
- 16 Kołobrzeski Batalion Powietrznodesantowy w Krakowie
- 18 Kołobrzeski Batalion Powietrznodesantowy w Bielsku-Białej
- 33 Batalion Powietrznodesantowy (Rezerwowy) w Niepołomicach ® 1976
- 6 Batalion Zabezpieczenia i Remontu w Krakowie → 8 Batalion Zabezpieczenia
- 5 Dywizjon Artylerii Mieszanej w Krakowie
- 6 Dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej w Krakowie → 120 Bateria Artylerii Przeciwlotniczej
- 35 Dywizjon Artylerii Samobieżnej w Krakowie-Rakowicach ® 1976
- 6 Kompania Łączności w Krakowie
- 11 Kompania Saperów w Krakowie
- 15 Kompania Medyczna w Krakowie → 8 Batalion Zabezpieczenia
- 22 Kompania Chemiczna w Krakowie
- 24 Kompania Zabezpieczenia Zrzutowisk i Lądowisk → 8 Batalion Zabezpieczenia
- 39 Kompania Obsługi i Regulacji Ruchu w Krakowie
- 48 Kompania Rozpoznawcza w Krakowie
[edytuj] Dowódcy
- ppłk dypl. / gen. bryg. Bolesław Chocha (1957 – XII 1960)
- płk dypl. Józef Mroczko (cz.p.o. XII 1960 – 1961)
- płk dypl. Ryszard Banach (1961 – 1963)
- płk dypl. Kazimierz Makarewicz (1963)
- płk dypl./gen. bryg. Edwin Rozłubirski (VIII 1963 – III 1968)
- ppłk Musiał (cz.p.o. III – VIII 1968)
- gen. dyw. Edward Dysko (VIII 1968 – 1972)
- płk dypl. Florian Bogacki (p.o. 1972–1973)
- gen. bryg. Marian Zdrzałka (1973–1983)
- płk dypl. January Komański (1983–1986)
Przypisy
- ↑ W strukturze organizacyjnej Dowództwa 6 Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej występowały następujące komórki: Sztab, dowództwo artylerii, szefowie służb, Wydział Techniczny, Wydział Polityczny, Kwatermistrzostwo.
[edytuj] Bibliografia
- Jerzy Kajetanowicz, Polskie wojska lądowe w latach 1945-1960, Toruń 2004
- Hubert Marcin Królikowski: 6 Pomorska Dywizja Powietrznodesantowa. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1997. ISBN 83-87103-19-5.
