Akara błękitna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Akara błękitna
Andinoacara pulcher[1]
(Gill, 1858)
Akara błękitna
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd okoniokształtne
Rodzina pielęgnicowate
Podrodzina Cichlinae
Rodzaj Andinoacara
Gatunek akara błękitna
Synonimy
  • Aequidens pulcher (Gill, 1858)
  • Aequidens pulchrus (Gill, 1858)
  • Cychlasoma pulchrum, Gill, 1858
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Akara błękitna[2], akara zielona[3], akara modra[4] (Andinoacara pulcher) – słodkowodna ryba z rodziny pielęgnicowatych. Bywa hodowana w akwariach.

Gatunek ten bardziej znany był pod wcześniejszą nazwą Aequidens pulcher [5]

Nazwa Akara błękitna jest nazwą kontrowersyjną. Wcześniej nazwa ta była użyta do gatunku Aequidens latifrons (Steindachner 1878)[6], która dziś występuje pod nazwą Andinoacara latifrons

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje wśród kryjówek z kamienia, korzeni w wodach stojących Kolumbii (rzeka Magdalena), Panamy, Trynidadu i Wenezueli. Wykorzystywane były do kontrolowania populacji komarów.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Ciało niebiesko-zielone, o połyskującej łusce. Stosunkowo spokojna, jedynie w okresie tarła bywa agresywna. Najlepiej jest hodować w akwarium jednogatunkowym, gdzie jest rybą terytorialną.

Dorasta przeciętnie 10 cm, maksymalnie 16 cm długości.

Dymorfizm płciowy[edytuj | edytuj kod]

Samice są bardziej matowe i mniejsze, samce barwniejsze, mają dłuższe końcówki płetwy grzbietowej i odbytowej.

Zalecane warunki w akwarium
Zbiornik duży, minimum 100 cm,
Temperatura wody 22 – 28 °C
Twardość wody miękka do średnio twardej
2 – 18°n
Skala pH ok. 6,5 - 7,5
Pokarm żywy, mrożony i suchy
Uwagi cykliczna częściowa podmiana wody,
podłoże piaszczyste o ciemnej barwie

Rośliny o mocnych liściach należy posadzić w doniczkach. Lubią przebywać wśród roślin z rodzaju Acorus (np. tatarak trawiasty), Echinodorus (żabienica Blehera), Egeria (moczarka argentyńska), Ceratopteris (różdżyca rutewkowata).

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Dojrzałość płciową osiągają po osiągnięciu 7-8 cm długości. Pary dobierają się same. Częstotliwość przystępowania do tarła jest mała. Potrzebują piaszczystego dna i płaskich lub okrągłych kamieni, na których samica składa kilkaset ziaren ikry. Opieka nad jajeczkami jak i nad potomstwem przypada na obydwoje rodziców. Larwy wykluwają się po trzech dniach i są przenoszone do wcześniej wykopanych w piasku dołków. Po kolejnych czterech dniach młode ryby zaczynają pływać samodzielnie. W pierwszych dniach karmiony jest słonaczkiem (artemią), i drobnym planktonem. Przed kolejnym tarłem narybek należy oddzielić od rodziców.
Zdarza się, że samice wcześniej "odtrącone" przez samca same prowadzą sztuczne tarło składając niezapłodnioną ikrę.

Dużą rolę na płeć przyszłego narybku ma jakość wody, szczególnie pod względem pH. Badania takie zostały przeprowadzone w Clark University w USA przez Dawida Rubina. Wykazały one, że im niższa skala pH tym większe prawdopodobieństwo wyklucia się samców[7].

Choroby[edytuj | edytuj kod]

Gatunek ten jest podatny na choroby zakaźne. W przypadku ospy rybiej wykazuje dużą odporność.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Musilová i inni. Phylogeny of the Neotropical cichlid fish tribe Cichlasomatini (Teleostei: Cichlidae) based on morphological and molecular data, with the description of a new genus. „Journal of Zoological Systematics and Evolutionary Research = Zeitschrift für zoologische Systematik und Evolutionsforschung”. 47 (3), s. 234–247, 2009 (ang.).  (abstrakt)
  2. Krystyna Kowalska, Jan Maciej Rembiszewski, Halina Rolik Mały słownik zoologiczny, Ryby, Wiedza Powszechna, Warszawa 1973
  3. Bibliografia:Akwarium słodkowodne
  4. Bibliografia:Pielęgnice amerykańskie w akwarium cz.1, str. 140
  5. FishBase
  6. Nazewnictwo ryb egzotycznych. „Akwarium”. 9-10 (1-2/70), 1970 (pol.). 
  7. Bibliografia:Pielęgnice amerykańskie w akwarium cz.1, str. 141

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Jakubowski, Jerzy Ring, Ryby w akwarium, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa, 1988, ISBN 83-02-03493-2, str. 127
  • Hans Frey, Akwarium Słodkowodne, Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa, 1990, ISBN 83-217-2777-8, str. 258-259
  • Andrzej Sieniawski, Pielęgnice amerykańskie w akwarium cz.1 Oficyna Wydawnicza "Hoża" Warszawa, 2003, ISBN 83-85038-87-6, str. 139-141

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]