Albicja jedwabista

Albicja jedwabista
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	rośliny
Klad	rośliny naczyniowe
Klad	Euphyllophyta
Klad	rośliny nasienne
Klasa	okrytonasienne
Klad	dwuliścienne właściwe
Rząd	bobowce
Rodzina	bobowate
Podrodzina	mimozowate
Rodzaj	Albizia
Gatunek	albicja jedwabista
Nazwa systematyczna
Albizia julibrissin Durazz. Mag. Tosc. 3(4):11. 1772
Systematyka w Wikispecies
Zdjęcia i grafiki w Commons

Albizia julibrissin f. rosea Ma bardziej barwne kwiaty od A. julibrissin

Liście składają się w nocy

Albicja jedwabista (Albizia julibrissin) – jest to gatunek roślin należący do rodziny bobowatych, podrodziny mimozowych. Występuje naturalnie w południowej i wschodniej Azji od Iranu na wschód do Chin i Korei.

Nazwa rodzaju pochodzi od włoskiego szlachcica Filippo del Albizzi, który wprowadził go do Europy w połowie XVIII wieku, nazwa gatunkowa julibrissin pochodzi z języka perskiego co oznacza "kwiat jedwabiu" ( گل gul "kwiat" + ابریشم abrisham "jedwab").

Morfologia

Albicja jedwabista – jest to małe liściaste drzewo dorastające do 5-12 m wysokości, z szeroką parasolowatą koroną. Kora jest ciemno zielonkawa, starsze okazy mają korę szarą w pionowe paski. Liście są podwójnie pierzaste, 20-45 cm długości i 12-25 cm szerokości, podzielone na 6-12 par odnóg, każda z nich ma 20-30 par małych listków, są one podłużne, 1-1,5 cm długości i 2-4 mm szerokości. Kwitnie przez całe lato. Kwiaty są zebrane w gęste główki, a te z kolei wyrastają w szczytowych gronach. Kwiaty nie posiadają płatków, ale sterczące wiązki pręcików, długości 2-3 cm, różowych lub bladoróżowych, wyglądających jak jedwabiste nici. Są one atrakcyjne dla pszczół, motyli i kolibrów. Owocem jest płaski brązowy strąk około 10-20 cm długości i ok. 2-2,5 cm szerokości, zawierający kilka – kilkanaście nasion w środku.

Istnieją dwie odmiany:

• Albizia julibrissin var. julibrissin. Typowa odmiana, opisana powyżej.
• Albizia julibrissin var. mollis. Różni się tym, że pędy są gęsto owłosione.

Istnieje także forma, Albizia julibrissin f. rosea, Jest to mniejsze drzewo, dorastające do 5-7 m wysokości, z kwiatami zawsze różowymi. Występuje na północy swojego zasięgu w Korei Północnej i Chinach, bardziej toleruje zimno niż typowa forma, wytrzymuje mrozy co najmniej -25° C.

Uprawa i zastosowanie

Drzewo jedwabne jest powszechnie sadzone jako roślina ozdobna, uprawiana dla pięknych liści i kwiatów. Szeroka korona u starszych drzew sprawia, że przydatna jest w upalne dni by zapewnić cień. W stanie dzikim drzewo ma tendencję do wzrostu na suchych równinach, piaszczystych dolinach i wyżynach. Jest inwazyjna w Japonii i Stanach Zjednoczonych, a rozpowszechniana od południowej części Nowego Jorku, New Jersey, Connecticut na zachód do Missouri i Illinois, a na południe do Florydy i Teksasu, jest również uprawiana w Kalifornii i Oregonie. Uprawia się ją także w Europie, na przykład na Krymie. W Stanach Zjednoczonych prowadzone są prace w celu wyhodowania roślin nie wytwarzających nasion i przez to pozbawionych skłonności inwazyjnych. Albicja jest bardzo podatna na grzybicze choroby spowodowane przez gatunki z rodzaju Fusarium, choć choroba nie wydaje się oddziaływać zbyt poważnie na stan jej populacji. Ze względu na swoje skłonności inwazyjne i wrażliwość na choroby rzadko zalecana jest jako roślina ozdobna w USA, choć jest nadal powszechnie sadzona w różnych częściach Europy.

Odporna na mróz forma A. julibrissin f. rosea może być uprawiana w gruncie również w ciepłych regionach Polski.

Kora jest używana do leczenia siniaków i jako środek przeciw robakom. Nasiona są wykorzystywane jako pokarm dla zwierząt hodowlanych i dzikich, jej słodko pachnące kwiaty są dobrym źródłem nektaru dla pszczół.

Strąki i liście jesienią