Artur III Bretoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Artur III Bretoński
Artur de Richemont

Arthur de Richemond.JPG
Książę Bretanii
Okres panowania od 22 września 1457
do 26 grudnia 1458
Poprzednik Piotr II
Następca Franciszek II
Dane biograficzne
Dynastia Kapetyngowie
Urodziny 24 sierpnia 1393
Vannes
Śmierć 26 grudnia 1458
Nantes
Ojciec Jan V Zdobywca
Matka Joanna z Nawarry
Żona Małgorzata Burgundzka
Joanna d'Albret
Katarzyna de Saint-Pol

Artur III (ur. 24 sierpnia 1393 w Vannes, zm. 26 grudnia 1458 w Nantes), książę Bretanii, młodszy syn księcia Jana V Zdobywcy i Joanny, córki Karola II Złego, króla Nawarry. Przed objęciem tronu Bretanii znany jako Artur de Richemont. Nosił również wówczas tytuł pana de Parthenay.

Ojciec zmarł gdy Artur miał 6 lat. Matka poślubiła w 1402 r. króla Anglii Henryka IV i przeniosła się na Wyspy. Artur i Jan zostali w marcu 1402 r. pasowani na rycerzy przez konetabla Oliviera de Clisson i powierzeni pieczy księcia Burgundii Jana bez Trwogi. Artur stał się ważną postacią na francuskim dworze. Popierał stronnictwo armaniaków i razem z nimi walczył przeciw burgundczykom w wojnie domowej lat 1410-1414. Brał udział w bitwie pod Azincourt, gdzie został ranny i dostał się do angielskiej niewoli. Został wypuszczony w 1420 r. i pomógł przekonać swojego brata, księcia Jana VI, aby ten podpisał traktat w Troyes. W 1422 r. Anglicy nadali mu tytuł księcia Turenii.

10 października 1423 r. w Dijon poślubił Małgorzatę de Valois (1393 - 3 stycznia/2 lutego 1441), córkę księcia Burgundii Jana bez Trwogi i Małgorzaty, córki Albrechta I, księcia Bawarii. Małżeństwo to nie doczekało się potomstwa.

W 1424 r. Artur zmienił jednak stronnictwo dochodząc do porozumienia z królem Karolem VII. W 1425 r. został konetablem Francji. Należał do grona stronników Joanny d'Arc i u jej boku brał udział w bitwach pod Beaugency i Patay. Z powodu swojego niepohamowanego temperamentu został w 1427 r. usunięty z dworu królewskiego (przyczyną była kłótnia z La Trémoďllem, doradcą Karola) i nie wziął udziału w koronacji Karola VII w Reims w 1429 r. W marcu 1432 r. powrócił jednak do łask i już w 1433 r. doprowadził do usunięcia La Trémoďlle'a z dworu królewskiego. Następnie wziął udział w rokowaniach Karola z księciem Burgundii Filipem III Dobrym, które doprowadziły w 1435 r. do podpisania traktatu w Arras.

Rok później Artur dowodził francuskimi wojskami, które 13 kwietnia zdobyły Paryż. Podczas rebelii możnych w 1440 r. (tzw. "prageria") pozostał wierny Karolowi VII. W następnych latach oczyścił Île-de-France z Anglików. 15 kwietnia 1450 r. był jednym z wodzów wojsk francuskich w bitwie pod Formigny, która przypieczętowała wyparcie Anglików z Normandii.

29 sierpnia 1442 r. w Nérac poślubił Joannę d'Albret (zm. 1444), córkę Karola II d'Albret, hrabiego de Dreux, i Anny d'Armagnac. Małżonkowie nie mieli razem dzieci.

2 lipca 1445 r. poślubił Katarzynę de Saint-Pol (zm. 1492), córkę Piotra I, hrabiego de Saint-Pol, i Małgorzaty des Baux, córki Franciszka des Baux, księcia Andrii. Małżeństwo to pozostało bezdzietne.

Po śmierci swojego bratanka, Piotra II, w 1457 r. Artur został księciem Bretanii i hrabią de Montfort. Żenił się trzykrotnie, ale nie doczekał się legalnego potomstwa. Miał tylko nieślubną córkę, Jacqueline, legitymizowaną w 1443 r. Artur był księciem Bretanii niewiele ponad rok. Po jego śmierci tytuł książęcy odziedziczył jego bratanek, Franciszek II.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Piotr II
COA fr BRE.svg Książę Bretanii
1457-1458
COA fr BRE.svg Następca
Franciszek II
Poprzednik
John Stewart, 2. hrabia Buchan
Konetabl Francji
1425-1458
Następca
Ludwik de Luxembourg