Piotr I Mauclerc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piotr I Mauclerc
Pierre Mauclerc.jpg
Książę Bretanii
razem z Alicją z Thuars
Okres panowania od 13 kwietnia 1213
do 1237
Poprzednik Gwidon z Thouars
Następca Jan I Rudy
Dane biograficzne
Dynastia Kapetyngowie
Urodziny 1190
Śmierć 22 czerwca 1250
Ojciec Robert II de Dreux
Matka Jolanta de Coucy
Żona Alicja z Thouars
Małgorzata de Commequiers
Dzieci Jan I Rudy

Piotr I Mauclerc, Piotr de Dreux (ur. 1190, zm. 22 czerwca 1250) – książę Bretanii, młodszy syn Roberta II, hrabiego de Dreux, i Jolanty, córki Raoula I, pana de Coucy. Był w prostej linii prawnukiem króla Francji Ludwika VI Grubego.

Mimo iż pochodził z królewskiego rodu, jako młodszy syn przedstawiciela bocznej linii dynastii, mógł liczyć jedynie na odziedziczenie niewielkich ziem w Île-de-France i Szampanii, co czyniłoby z niego pomniejszego feudała. Los dał mu jednak szansę na większą karierę. W marcu 1213 r. Filip II August, król Francji, doprowadził do ślubu Piotra z Alicją (120121 października 1221), dziedziczką Bretanii, najstarszą córką Gwidona z Thouars i księżnej Konstancji Bretońskiej, córki księcia Conana IV Młodszego.

Herb Piotra Mauclerca

Miesiąc po ślubie zmarł teść Piotra i ten został księciem Bretanii razem z Alicją, ale to mąż sprawował faktyczne rządy na Bretanią. Nie jest do końca jasna sprawa jego tytułu. Filip August tytułował go w swych dokumentach "hrabią", sam Piotr używał tytułu "księcia". W 1214 r. brał udział w walkach przeciwko królowi Anglii Janowi bez Ziemi. W okresie swoich rządów Piotr musiał zmagać się z opozycją baronów, którzy kilka razy buntowali się przeciw niemu. Piotr popadł również w konflikt z bretońskimi biskupami i w latach 1219-1221 obłożony był klątwą kościelną.

Alicja zmarła podczas porodu w 1221 r. Piotr miał z nią trzech synów i córkę:

Po śmierci Alicji Piotr ożenił się jeszcze raz. Przed 1236 r. jego żoną została Małgorzata de Commequiers (ok. 11901241), córka Maurycego II de Commequiers. Małżeństwo to pozostało bezdzietne.

Piotr sprawował rządy w Bretanii w imieniu swojego syna Jana do 1237 r. W 1219 i 1224 r. brał udział w wyprawach przeciw albigensom. Należał do feudalnej opozycji przeciwko rządom regentki Blanki Kastylijskiej. W 1239 r. wyprawił się do Ziemi Świętej u boku hrabiego Szampanii Tybalda IV. Do Akki dotarł na początku września. 2 listopada krzyżowcy wyruszyli do Jaffy, gdzie Piotr odłączył się od głównych sił i napadł na muzułmańską karawanę zagarniając bogate łupy. Wywołało to zazdrość innych krzyżowców, którzy postanowili zaatakować wojska egipskie pod Gazą. Ponieśli tam jednak klęskę i wielu z nich dostało się do niewoli. Piotrowi udało się tej niewoli uniknąć i w 1240 r. powrócił do Francji. Zdążył jeszcze wziąć udział w wojnie z Anglikami.

W 1248 r. Piotr wyruszył na wyprawę krzyżową u boku króla Francji Ludwika IX. Brał udział w ataku straży przedniej krzyżowców na Al-Mansurah i był jednym z nielicznych, którym udało się wydostać z miasta. Został wówczas ranny w głowę. Zmarł niedługo później.


Poprzednik
Gwidon z Thouars
COA fr BRE.svg Książę Bretanii
1213-1237
do 1221 r. razem z Alicją
COA fr BRE.svg Następca
Jan I Rudy
Poprzednik
nowa kreacja
Hrabia Richmond
1219-1235
Następca
powrót do domeny królewskiej