Barbara Stanisława Drapczyńska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Grób Barbary Drapczyńskiej-Baczyńskiej i Krzysztofa Kamila Baczyńskiego na warszawskim Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Barbara Stanisława Drapczyńska (ur. 13 listopada 1922 we Wieczfni Kościelnej, zm. 1 września 1944 w Warszawie) – studentka polonistyki na tajnym Uniwersytecie Warszawskim, żona Krzysztofa Kamila Baczyńskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jej ojciec był właścicielem drukarni przy ul. Pięknej (wtedy ul. Piusa XI) w Warszawie. Po wybuchu II wojny światowej studiowała polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim razem z Krzysztofem Kamilem Baczyńskim. Baczyńskiego poznała 1 grudnia 1941 w domu Emilii i Tadeusza Hiżów, a 3 czerwca 1942 roku o godzinie dziesiątej wzięła z nim ślub w kościele na Solcu. Po ślubie zamieszkali w wynajętym dwuizbowym mieszkaniu przy ul. T. Hołówki 3 m. 83 na Czerniakowie[1]. Nieraz organizowali u siebie w domu czytanie polskich książek młodzieży czy spotkania żołnierzy Armii Krajowej.

Jako żona stała się, tuż obok matki, jedną z najważniejszych osób w życiu i twórczości Baczyńskiego. Poświęcił jej wiele erotyków i liryków miłosnych.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Barbara Drapczyńska została 24 sierpnia 1944 trafiona w głowę odłamkiem szkła podczas powstania warszawskiego, prawdopodobnie pod gmachem Teatru Wielkiego.

Przypisy

  1. Wiesław Budzyński: Śladami Baczyńskiego. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2009, s. 97. ISBN 978-83-88477-92-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]