Bazylika większa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Bazylika większa (basilica maior), często nazywana jako bazylika patriarchalna od łacińskiej nazwy Patriarchium – pałac papieski, nazwa sugeruje że są one częścią pałacu papieskiego - tytuł honorowy zarezerwowany dla kościołów własnych patriarchów, a obecnie papieża z tronem papieskim i ołtarzem zarezerwowanym dla papieża albo upoważnionych przez niego prałatów. Bazyliki większe posiadają także pewne przywileje: używa się w nich konopeum i tintinnabulum. W tych świątyniach można było używać specjalny baldachim zwany padiglione, który był noszony przed duchowieństwem. Duchowe przywileje bazylik to związanie z nimi pewnych odpustów. Widocznym znakiem szczególnych odpustów w roku jubileuszowym jest otwieranie drzwi świętych (porta sancta). Przy takich kościołach istnieją siedziby kolegiów penitencjarzy, zaś ich kanonicy mają prawo używać cappa magna oraz rokiety.

Bazyliki większe[edytuj | edytuj kod]

Rzymskimi bazylikami większymi są:

Bazyliki papieskie[edytuj | edytuj kod]

W 2006 roku papież Benedykt XVI po rezygnacji z tytułu patriarchy zachodu zdecydował, że bazyliki zwane dotychczas patriarchalnymi będą uznawane za papieskie.

Za bazyliki papieskie, poza czterema rzymskimi bazylikami większymi, uznaje się poniższe kościoły:

Bazyliki patriarchalne[edytuj | edytuj kod]

Opierając się na tradycji Pentarchii za bazyliki patriarchalne uznawane były odpowiednio:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]