Bazylika większa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Bazylika większa (łac. basilica maior, l.mn. basilicae maiores), oraz bazylika papieska, bazylika patriarchalna (od łac. PatriarchiumPałac Apostolski’, co sugeruje, że są one jego częścią) – tytuły honorowe należne niektórym kościołom w Kościele katolickim. O statusie bazylik decyduje papież.

Bazyliki większe[edytuj | edytuj kod]

Bazyliki większe posiadają tron papieski i ołtarzem zarezerwowany wyłąznie dla papieża albo upoważnionych przez niego prałatów. Bazyliki większe posiadają także pewne przywileje: używa się w nich konopeum i tintinnabulum. W tych świątyniach można było używać specjalny baldachim zwany padiglione, który był noszony przed duchowieństwem. Duchowe przywileje bazylik to związanie z nimi pewnych odpustów. Widocznym znakiem szczególnych odpustów w roku jubileuszowym jest otwieranie drzwi świętych (porta sancta). Przy takich kościołach istnieją siedziby kolegiów penitencjarzy, zaś ich kanonicy mają prawo używać cappa magna oraz rokiety.

Rzymskimi bazylikami większymi są:

Bazyliki patriarchalne[edytuj | edytuj kod]

Opierając się na tradycji Pentarchii bazyliki patriarchalne, zarezerwowane były dla patriarchów. Uznawane były odpowiednio:

Inną genezę mają bazyliki patriarchalne, których tytuł wynika z faktu bycia siedzibami katolickich patriarchów mniejszych:

Bazyliki papieskie[edytuj | edytuj kod]

W 2006 roku papież Benedykt XVI po rezygnacji z tytułu patriarchy zachodu zdecydował, że rzymskie bazyliki zwane dotychczas patriarchalnymi będą uznawane za papieskie.

Obecnie za bazyliki papieskie, poza pięcioma, dawnymi patriarchalnymi bazylikami rzymskimi, uznaje się poniższe kościoły:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]