Kościół farny
Kościół farny, także fara (niem. Pfarre, Pfarrei, Pfarrkirche czyli probostwo, parafia) – dawne określenie nadawane kościołowi parafialnemu, które nawiązuje do tradycji średniowiecza. Fary budowano najczęściej w bezpośrednim sąsiedztwie rynku.
Obecnie kościołem farnym nazywa się najstarszy kościół w mieście lub główny kościół dekanatu. W miastach biskupich nazwa dla drugiego kościoła po katedrze. Określenie fara czasem odnosi się do samego terytorium parafii.
Na obszarze niemieckojęzycznym określenie "kościół farny" (niem. Stadtkirche) stosowane jest również w przypadku głównych kościołów ewangelickich, nie tylko o średniowiecznej metryce – np. śródmiejski kościół reformowany czy luterański w Wiedniu.
W etnolekcie śląskim, fara oznacza budynek probostwa, a farorzem mianuje się proboszcza danej parafii.[potrzebne źródło]
Przysłowia dotyczące fary:
- Chuda fara, sam ksiądz dzwoni,
- Chuda fara – panna stara.[potrzebne źródło]
Samuel Linde określa, że fara to są obywatele do jednego pasterza należący i urząd pasterza nad nimi.[potrzebne źródło]
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- Kopaliński W., Słownik mitów i tradycji kultury, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1987, ISBN 83-06-00861-8.
