Bazylika św. Antoniego w Padwie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Papieska Bazylika św. Antoniego w Padwie
Basilica Pontificia di Sant'Antonio di Padova
Papieska Bazylika św. Antoniego w Padwie
Państwo  Włochy
Miejscowość Padwa
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie św. Antoniego Padewskiego
Przedmioty szczególnego kultu
Relikwie św. Antoniego Padewskiego
Położenie na mapie Padwy
Mapa lokalizacyjna Padwy
Papieska Bazylika św. Antoniego w Padwie
Papieska Bazylika św. Antoniego w Padwie
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
Papieska Bazylika św. Antoniego w Padwie
Papieska Bazylika św. Antoniego w Padwie
Ziemia 45°24′05″N 11°52′48″E/45,401389 11,880000Na mapach: 45°24′05″N 11°52′48″E/45,401389 11,880000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Papieska Bazylika Św. Antoniego w Padwie (it. Basilica Pontificia di Sant'Antonio di Padova) - największy kościół w Padwie. Wewnątrz znajduje się grób św. Antoniego Padewskiego (Antoniego z Padwy). Mimo licznych pielgrzymek wiernych z całego świata bazylika ta nie posiada statusu głównego kościoła w mieście. Przez mieszkańców Padwy Bazylika nazywana jest "Il Santo" (. święty).

Dzisiejszy zewnętrzny wygląd Bazyliki jest w głównej mierze efektem trzech rekonstrukcji dokonanych w latach 1238-1310.

Za życia Św. Antoniego w miejscu tym znajdował się kościół Santa Maria Mater Domini, który dzisiaj pełni funkcję kaplicy Madonna Mora we wnętrzu Bazyliki. Obok kościoła w 1229 roku założony został zakon braci prawdopodobnie przez samego Świętego Antoniego.

Po śmierci Św. Antoniego w 1231 r. w Arcelli na północy miasta, gdzie mieścił się Klasztor Sióstr Klarysek, ciało Antoniego, zgodnie z jego wolą, zostało przeniesione i pochowane w Santa Maria Mater Domini.

Pierwsza rozbudowa Bazyliki do formy prostego kościoła franciszkańskiego jedno-nawowego z krótką absydą została rozpoczęta w 1238 roku; z czasem zostały dodane dwie boczne nawy. W końcowym efekcie kościół przeobraził się w podziwianą dziś przez nas konstrukcję.

Wnętrze bazyliki, z uwagi na liczne rozbudowy, jest stosunkowo zróżnicowane. Stylowo Bazylika podzielona jest na dwie części: nawową i absydową, nie tylko przez obecność licznych fresków w transepcie, ale przede wszystkim z uwagi na odmienność typologiczną gotyku. Część nawowa jest przestronna, otoczona galerią, która okrąża również transept.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]