Bazylika św. Antoniego w Padwie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Papieska Bazylika św. Antoniego w Padwie
Basilica Pontificia di Sant'Antonio di Padova
Papieska Bazylika św. Antoniego w Padwie
Państwo  Włochy
Miejscowość Padwa
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie św. Antoniego Padewskiego
Przedmioty szczególnego kultu
Relikwie św. Antoniego Padewskiego
Położenie na mapie Padwy
Mapa lokalizacyjna Padwy
Papieska Bazylika św. Antoniego w Padwie
Papieska Bazylika św. Antoniego w Padwie
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
Papieska Bazylika św. Antoniego w Padwie
Papieska Bazylika św. Antoniego w Padwie
Ziemia 45°24′05″N 11°52′48″E/45,401389 11,880000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Papieska Bazylika Św. Antoniego w Padwie (it. Basilica Pontificia di Sant'Antonio di Padova) - największy kościół w Padwie. Wewnątrz znajduje się grób św. Antoniego Padewskiego (Antoniego z Padwy). Mimo licznych pielgrzymek wiernych z całego świata bazylika ta nie posiada statusu głównego kościoła w mieście. Przez mieszkańców Padwy Bazylika nazywana jest "Il Santo" (. święty).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Za życia Św. Antoniego w miejscu tym znajdował się kościół Santa Maria Mater Domini, który dzisiaj pełni funkcję kaplicy Madonna Mora we wnętrzu Bazyliki. Obok kościoła w 1229 roku założony został zakon braci prawdopodobnie przez samego Świętego Antoniego.

Po śmierci Św. Antoniego w 1231 r. w Arcelli na północy miasta, gdzie mieścił się Klasztor Sióstr Klarysek, ciało Antoniego, zgodnie z jego wolą, zostało przeniesione i pochowane w Santa Maria Mater Domini.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Dzisiejszy zewnętrzny wygląd Bazyliki jest w głównej mierze efektem trzech rekonstrukcji dokonanych w latach 1238-1310.

Pierwsza rozbudowa Bazyliki do formy prostego kościoła franciszkańskiego jedno-nawowego z krótką absydą została rozpoczęta w 1238 roku. Z czasem zostały dodane dwie boczne nawy. W końcowym efekcie kościół przeobraził się w podziwianą dziś przez nas konstrukcję.

Wnętrze bazyliki, z uwagi na liczne rozbudowy, jest stosunkowo zróżnicowane. Stylowo Bazylika podzielona jest na dwie części: nawową i absydową, nie tylko przez obecność licznych fresków w transepcie, ale przede wszystkim z uwagi na odmienność typologiczną gotyku. Część nawowa jest przestronna, otoczona galerią, która okrąża również transept.

Polonica[edytuj | edytuj kod]

W 1592 polscy studenci Uniwersytetu w Padwie zorganizowali się w samodzielną organizację Nacja Polska. Uchwalono wtedy, że należy zbudować w bazylice polską kaplicę z kryptą. Na początku 1593 franciszkanie zarządzający obiektem przydzielili Polakom miejsce w północnej nawie kościoła. Z uwagi na trudności ze zbieraniem funduszy, decyzję o zabudowie wnętrza podjęto dopiero w 1606. Ołtarz i kryptę zaprojektował padewski rzeźbiarz Cesare Bovo. Uroczystość poświęcenia odbyła się w 1607. Kaplicy nadano wezwanie św. Stanisława. Pierwotny ołtarz został rozebrany w 1809. Na jego miejsce ściągnięto używany z przełomu XVII i XVIII wieku z kościoła San Prosdocino. Wewnątrz umieszczono obraz przedstawiający wskrzeszenie Piotrowina autorstwa Pietro Malomby z Wenecji. W 1979 zastąpiono go kolejnym ołtarzem z obrazem Chwała św. Maksymiliana autorstwa Pietro Annigoniego. W otoczeniu ołtarza znajduje się siedem nagrobków i epitafiów. Upamiętniają one pochowanych tu lub zmarłych. Są to m.in.:

Przypisy

  1. Dorota Kowalczyk, Pierwsza kaplica w Padwie, w: Spotkania z Zabytkami, nr 7(65)/1992, s.30-31, Indeks 377325

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]