Biszara al-Churi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Biszara al-Churi
بشارة الخوري
Data i miejsce urodzenia 10 sierpnia 1890
Alajh
Data i miejsce śmierci 1 stycznia 1964
Bejrut
Flaga Libanu
6. Prezydent Libanu pod mandatem francuskim
Okres urzędowania od 21 września 1943
do 10 listopada 1943
Poprzednik Petro Trad
Następca Émile Eddé
Flaga Libanu
1. Prezydent Republiki Libanu
Okres urzędowania od 23 listopada 1943
do 18 września 1952
Poprzednik
Następca Kamil Szamun
Flaga Libanu
2. Premier Libanu pod mandatem francuskim
Okres urzędowania od 5 maja 1927
do 10 sierpnia 1928
Poprzednik Auguste Adib Pacha
Następca Habib Pasza as-Saad
Flaga Libanu
4. Premier Libanu pod mandatem francuskim
Okres urzędowania od 9 maja 1929
do 11 października 1929
Poprzednik Habib Pasza as-Saad
Następca Émile Eddé
Odznaczenia
Order Orła Białego
Biszara al-Churi

Biszara al-Churi (arab. بشارة الخوري, fr. Béchara El-Khoury, ur. 10 sierpnia 1890 w Alajh, zm. 1 stycznia 1964 w Bejrucie) – libański polityk, Maronita, pierwszy prezydent niepodległego Libanu w latach 1943-1952 roku z 11-dniową przerwą (11-22 listopada 1943). Dwukrotnie był również premierem Libanu: 1927-1928 i w 1929. Był jedną z najważniejszych postaci w walce o niepodległość.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Al-Churi z wykształcenia był prawnikiem, studiował w Bejrucie i Paryżu. Dwukrotnie startował w wyborach prezydenckich. W 1936 roku przegrał z Émile Eddé, a w wyborach z roku 1943 został wybrany na prezydenta. Zanim jednak został głową państwa założył partię Ad-Dustour i dwukrotnie był premierem Libanu. Al-Churi był postrzegany za nacjonalistę i zdecydowanie sprzeciwiał się francuskiej obecności w Libanie. Dlatego właśnie, już jako prezydent, 11 listopada 1943 roku został przez Francuzów aresztowany i na 11 dni zamknięty w wieży w Raszai. Razem z prezydentem uwięzieni zostali Rijad as-Sulh (premier), Pierre Dżemajel, Kamil Szamun i wielu innych polityków związanych z ruchem niepodległościowym.

Demonstracje przeciwko francuskiej obecności w Libanie doprowadziły do uwolnienia al-Churiego, a w konsekwencji doprowadziły do uzyskania przez Liban niepodległości. Od tamtego momentu 22 listopada 1943 roku jest libańskim Dniem Niepodległości.

Początkowe lata prezydentury al-Churiego to duży wzrost gospodarczy i rozkwit państwa. Sytuacja zmieniła się podczas wojny Izraela o niepodległość toczącej się w latach 1948-1949. Liban brał czynny udział w tej wojnie. Po jej zakończeniu w Libanie osiadło blisko 100 tysięcy palestyńskich uchodźców. Sytuacja wewnętrzna, jak również oskarżenia o korupcję w administracji prezydenckiej, spowodowały liczne demonstracje, po których al-Churi zrezygnował ze swojej funkcji. Miało to miejsce 18 września 1952 roku. Jego następcą został Kamil Szamun.

Postanowieniem z 17 października 1946 r. został przez prezydenta RP Władysława Raczkiewicza odznaczony Orderem Orła Białego[1][2] w dowód uznania za działalność na rzecz polskich uchodźców przebywających w Libanie.[3]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Krzysztof Filipow: Order Orła Białego. Wyd. Białystok 1995.s. 56
  2. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 307.
  3. Małgorzata Ziółkowska-Husami, Polski exodus na Bliski Wschód – www.polskiecedry.com (pol.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]