Bitwa pod Krakowem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Krakowem
I wojna światowa
Czas 16 listopada25 listopada 1914
Miejsce Galicja, na północ od Krakowa, koło Wolbromia, Słomnik
Terytorium Królestwo Kongresowe, Rosja (obecnie Polska), Galicja
Przyczyna konieczność odparcia rosyjskiej ofensywy
Wynik taktyczny sukces Austro-Węgier
Strony konfliktu
 Austro-Węgry  Imperium Rosyjskie
Dowódcy
Franz Conrad von Hötzendorf Platon Aleksiejewicz Leczicki
Siły
24 dywizje (260 batalionów)[1] 13 1/2 dywizji (215 batalionów)[2]
Straty
ok. 70.000 zabitych i rannych[2] ok. 28.000 wziętych do niewoli[2]

Bitwa pod Krakowem – bitwa podczas I wojny światowej, stoczona pomiędzy wojskami austro-węgierskimi a rosyjskimi w dniach 16-25 listopada 1914 roku, zakończona taktycznym sukcesem tych pierwszych.

Po przegranej bitwie galicyjskiej i zakończonej niepowodzeniem kontrofensywie w październiku, wojska austro-węgierskie znalazły się w odwrocie. Pomimo zapewnień, złożonych przed wybuchem wojny, niemiecki sojusznik nie kwapił się do wsparcia wojsk Monarchii – jego obecność na froncie wschodnim sprowadzała się do obsadzenia linii na północ od Łodzi. Dowództwo austro-węgierskie, aby nie dopuścić do powstania luki między oddziałami swoimi a niemieckimi, przerzuciło 2 Armię na odcinek pomiędzy Częstochową a Łodzią, osłabiając i tak wątłe siły w rejonie Krakowa i Karpat.

Dowództwo rosyjskie, którego oddziały parły na zachód po obu stronach Wisły, zamierzało wziąć w kleszcze krakowską twierdzę. Sztab austriacki wykorzystał szansę, jaką stwarzało rozdzielenie sił rosyjskiego „walca parowego” przez Wisłę, a także ich obawę przed frontalnym natarciem na twierdzę. 16 listopada siły austro-węgierskich 1 i 4 armii, przy wsparciu części załogi i artylerii Twierdzy Kraków rozpoczęły uderzenie na przeciwnika na północ od Krakowa, w wyniku czego impet rosyjskiej ofensywy został zatrzymany, co oznaczało taktyczny sukces wojsk austro-węgierskich. Bitwa pod Krakowem nie przyniosła jednak rozstrzygnięcia strategicznego, a ciężar walk po krótkim czasie przeniósł się na południe od miasta.

Przypisy

  1. Jan Dąbrowski, Wielka Wojna 1914- 1918, t. 1, s. 266.
  2. 2,0 2,1 2,2 Jan Dąbrowski, Wielka Wojna 1914- 1918, t. 1, s. 267.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dąbrowski Jan: Wielka Wojna 1914- 1918. Trzaska, Evert i Michalski /reprint-Wydawnictwo KURPISZ s.c., 1937/ reprint 2000. ISBN 83-87621-72-2.