Bobrowice (powiat krośnieński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bobrowice
Herb
Herb Bobrowic
Kościół pw. Podwyższenia Krzyża
Kościół pw. Podwyższenia Krzyża
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat krośnieński
Gmina Bobrowice
Wysokość 74 m n.p.m.
Liczba ludności (2010/2011) 957
Strefa numeracyjna (+48) 68
Kod pocztowy 66-627
Tablice rejestracyjne FKR
SIMC 0907668
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Bobrowice
Bobrowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bobrowice
Bobrowice
Ziemia 51°57′13″N 15°05′05″E/51,953611 15,084722

Bobrowice (dawna niem. nazwa Bobersberg)[1]wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Bobrowice, w Dolinie Dolnego Bobru, nad Bobrem i Kanałem Dychowskim, przy drodze wojewódzkiej nr 287 relacji Kosierz-Bobrowice-Lubsko-Żary i nieczynnej (częściowo rozebranej) linii kolejowej.

W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa zielonogórskiego.

Miejscowość jest siedzibą gminy Bobrowice.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza zachowana wzmianka o wsi Bobersberg pochodzi z 1329 roku i w tym czasie Henryk żagański oddał ziemie waz z Bobrowicami w lenno Janowi Luksemburskiemu[1]. Wskutek podziału księstwa głogowskiego w 1378 roku, Bobrowice znalazły się w dzielnicy żagańskiej. Bartosz Wezenborg został wymieniony w 1454 roku jako pan Bobrowic. Źródła z 1429 roku, a następnie z 1459 poświadczają istnienie na terenie wsi zamku i wówczas okręg bobrowicki wraz z warownią został przez Otto Landsberga przekazany Henrykowi X[1]. Z kolei książę nadał te dobra rodzinie von Knobelsdorff. Źródła wspominały pod koniec XV stulecia o innych właścicielach dóbr na terenie wsi - rodzinie Storckwitzów, a na początku XV wieku Tschirnitzów[1]. W Bobrowicach w 1648 roku wybuchł pożar, który zniszczył całą osadę z wyjątkiem kościoła. Prawdopodobnie spalił się wówczas zamek. Pod koniec XVII wieku na wyższym miejscu zbudowano nowe osiedle. W 1735 roku założono Przedmieście Krośnieńskie, w którym osiedlili się saksońscy sukiennicy[1]. Osada liczyła na przełomie XVIII i XIX wieku 171 domów i około 1000 mieszkańców, a w połowie XIX wieku wzrosła do 1500. W 1809 r. Bobrowice odzyskały prawa miejskie, w 1945 r. ponownie je utraciły. Zachował się do dziś historyczny układ urbanistyczny ze starymi elementami zabudowy mieszkalnej[1].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[2]:

  • kościół ewangelicki, obecnie rzym.-kat. parafialny pw. Podwyższenia Krzyża Świętego. Nie zachowała się tu niestety starsza budowla która była zbudowana z cegły w późnym średniowieczu[3]. Stan murów zaczął się pogarszać, więc została rozebrana i w latach 1853-1857 - XIX w. wzniesiono tu nową świątynię protestancką, według projektu berlińskiego architekta Augusta Stullera[3]. Po przejęciu kościoła przez społeczność katolicką w okresie powojennym kilkakrotnie go remontowano. W latach siedemdziesiątych XX wieku wymieniono łupkowe pokrycie dachu na blachę ocynkowaną oraz posadzki i żyrandole wewnątrz. Zlikwidowano również empory boczne. Jest to neogotycka trójnawowa budowla bazylikowa z eliptyczną apsydą po wschodniej i czworoboczną wieżą oraz arkadowym krużgankiem po zachodniej stronie[3]. Jego korpus fest nakryły dachami dwuspadowymi i pulpitowymi. Smukłą wieżę z wnękami i zegarem wieńczy strzelisty hełm ostrosłupowy. We wnętrzu posiada strop belkowy, a nawy zostały wydzielone przez filary. Wspierają one pięć arkad. Przetrwały do dziś elementy jego zabytkowego wyposażenia: ambona, organy wykonane przez G. Heinze z Żar, ławki, fotel w prezbiterium, mechanizm zegara wieżowy i trzy dzwony[3].
  • domy nr 19, 29, 144, 145, z XVIII-XIX w.[4]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. s. 228.
  2. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 22.1.13]. s. 10.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. s. 229.
  4. Stanisław Kowalski: Zabytki architektury województwa lubuskiego. Zielona Góra: Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków, 2010, s. 20. ISBN 978-83-931526-0-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. Zielona Góra: Agencja Wydawnicza „PDN”, 2011, s. 225-226. ISBN 978-83-919914-8-0.