Bohdan Tomaszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bohdan Tomaszewski
Bohdan Tomaszewski (2007)
Bohdan Tomaszewski (2007)
Data i miejsce urodzenia 10 sierpnia 1921
Warszawa
Data i miejsce śmierci 27 lutego 2015
Warszawa
Zawód dziennikarz sportowy
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Brązowy Krzyż Zasługi
Bohdan Tomaszewski (1965)

Bohdan Wacław Tomaszewski (ur. 10 sierpnia 1921 w Warszawie, zm. 27 lutego 2015 tamże[1]) – polski dziennikarz, komentator sportowy, tenisista (przedwojenny wicemistrz Polski juniorów), autor książek i scenariuszy filmowych[2]. Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Jest uznawany za legendę i symbol polskiego dziennikarstwa sportowego[3].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był synem Wacława, technika-hydraulika, i Janiny z Czaykowskich[4]; miał dwóch starszych braci: Wiesława i Janusza[5]. Pobierał nauki w warszawskich gimnazjach: państwowym im. Stanisława Staszica[6] i prywatnym im. Jana Zamoyskiego, a podczas okupacji na tajnych kompletach[7]. W latach 1941–1944 uczęszczał na zajęcia Tajnej Szkoły Głównej Handlowej im. Edwarda Lipińskiego. Zaprzysiężony jako żołnierz ZWZ-AK ps. „Mały”, wziął udział w powstaniu warszawskim (brak informacji o przydziale[8]; według własnych relacji, należał do Zgrupowania „Kuba” na Starówce, ale nie miał broni[9]). Po kapitulacji powstania trafił do obozu w Ożarowie.

Po wojnie pracował w sopockim Grand Hotelu. W 1946 rozpoczął pracę dziennikarską w „Kurierze Szczecińskim”. W tym czasie kontynuował karierę sportową w SKT Szczecin (1945–1948). W 1948 rozpoczął pracę jako dziennikarz sportowy w „Expressie Wieczornym”. W 1955 został sprawozdawcą radiowym, a później telewizyjnym. W latach 1956–1980 komentował m.in. 12 igrzysk olimpijskich letnich i zimowych.

W czasie stanu wojennego Bohdan Tomaszewski odmówił współpracy z Polskim Radiem[10]. Powrócił na antenę w 1989. Był co poniedziałek gościem Kroniki sportowej w Pierwszym Programie Polskiego Radia.

Bohdan Tomaszewski w pracy radiowego sprawozdawcy odwołując się do intelektualnych refleksji stworzył nowy styl, który stanowił przeciwieństwo dla płytkich przeżyć stymulowanych tanimi, emocjonalno-rozrywkowymi aspektami widowiska sportowego[2].

Z zachowanych dokumentów Służby Bezpieczeństwa wynika, że w 1954 miał być pozyskany do współpracy z Departamentem III Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego jako tajny współpracownik ps. Guzikowski, w 1957 przekazany został na kontakt Departamentowi II MSW[11].

Pogrzeb Bohdana Tomaszewskiego odbył się 6 marca 2015 na Starych Powązkach[12].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 1957: Halo, halo! Tu mikrofony Polskiego Radia w Melbourne
  • 1961: Milczące stadiony
  • 1962: Kariera z kolcami
  • 1964: Spotkanie ze sportem
  • 1965: Rok olimpijski
  • 1968: Romantyczne mecze
  • 1968: Samotność w peletonie (współautorem był Jerzy Suszko)
  • 1971: Do ostatniego tchu
  • 1974: Listy oldboya czyli olimpijskie Somosierry
  • 1976: Proszę o klucz
  • 1978: Wimbledon
  • 1979: Łączymy się ze stadionem
  • 1980: Dziesięć moich olimpiad
  • 1985: Romantyczne mecze
  • 1990: Pożegnalna defilada
  • 1992: Przeżyjmy to jeszcze raz

Scenariusze filmowe[edytuj | edytuj kod]

Jest autorem scenariuszy do filmów: Zaczarowany rower, Bokser i Czekam w Monte-Carlo[2][13]. Współautorem wszystkich jest Jerzy Suszko.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i wyróżnienia

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego żoną była Izabella z hrabiów Sierakowskich herbu Ogończyk[17][10]. Miał dwóch synów: Krzysztofa i Tomasza.

Przypisy

  1. Zmarł Bohdan Tomaszewski. polskieradio.pl, 27 lutego 2015.
  2. 2,0 2,1 2,2 Wojciech Lipoński: Humanistyczna encyklopedia sportu. Warszawa: Sport i Turystyka, 1987, s. 358. ISBN 83-217-2448-5.
  3. 60 lat z Bohdanem Tomaszewskim. press.pl, 25 kwietnia 2007.
  4. Bogdan Tuszyński, Tytani mikrofonu, Warszawa 1992, s. 72; Bohdan Tomaszewski w bazie Genealogia Potomków Sejmu Wielkiego (dostęp 03.03.2015).
  5. „Wstawajcie chłopcy, jest wojna” – w „Uważam Rze” Bohdan Tomaszewski wspomina młodość, wojnę, powstanie i sport (dostęp 03.03.2015).
  6. Wypowiedź w 1. Programie Polskiego Radia, 30 września 2006, w audycji wyemitowanej o godz. 17.
  7. Bohdan Tomaszewski: Żyliśmy historią (dostęp 03.03.2015).
  8. Biogram w bazie Muzeum Powstania Warszawskiego (dostęp 03.03.2015).
  9. Bohdan Tomaszewski: Czy ja mogę coś powiedzieć?, „Gazeta Wyborcza – Magazyn”, 05.01.2013.
  10. 10,0 10,1 Należy postępować, jak należy. Z Izabellą Sierakowską-Tomaszewską rozmawia Magdalena Grzebałkowska, Wysokie Obcasy. Dodatek do „Gazety Wyborczej” z 16 lutego 2008, s. 12.
  11. Marzec 1968 w dokumentach MSW, t. 1: Niepokorni, red. naukowa Franciszek Dąbrowski, Piotr Gontarczyk, Paweł Tomasik, Warszawa 2008, s. 105.
  12. 6 marca pogrzeb redaktora Bohdana Tomaszewskiego. rdc.pl, 28 lutego 2015.
  13. Bohdan Tomaszewski. stopklatka.pl.
  14. M.P. z 2006 r. Nr 2, poz. 21
  15. M.P. z 1952 r. Nr 79, poz. 1271
  16. Uroczystość wręczenia Złotych Mikrofonów 2008. prsa.com.pl, 17 października 2008.
  17. Izabella Sierakowska-Tomaszewska powraca do dworu w Waplewie. szlachta.org.pl.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]