Bohdan Tomaszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bohdan Tomaszewski
Bohdan Tomaszewski (2007)
Bohdan Tomaszewski (2007)
Data i miejsce urodzenia 10 sierpnia 1921
Warszawa
Data i miejsce śmierci 27 lutego 2015
Warszawa
Zawód dziennikarz sportowy
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Brązowy Krzyż Zasługi
Bohdan Tomaszewski (1965)

Bohdan Wacław Tomaszewski (ur. 10 sierpnia 1921 w Warszawie, zm. 27 lutego 2015 tamże[1]) – polski dziennikarz, komentator sportowy, tenisista (przedwojenny wicemistrz Polski juniorów), autor książek i scenariuszy filmowych[2]. Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Jest uznawany za legendę i symbol polskiego dziennikarstwa sportowego[3].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Pobierał nauki „u Staszica[4]. W latach 1942–1944 uczęszczał na zajęcia Tajnej Szkoły Głównej Handlowej im. Edwarda Lipińskiego. Wziął udział w powstaniu warszawskim. Żołnierz ZWZ AK (ps. „Mały”). Po kapitulacji powstania trafił do obozu w Ożarowie. Po wojnie pracował w sopockim Grand Hotelu. W 1946 rozpoczął pracę dziennikarską w „Kurierze Szczecińskim”. W tym czasie kontynuował karierę sportową w SKT Szczecin (1945–1948). W 1948 rozpoczął pracę jako dziennikarz sportowy w „Expressie Wieczornym”. W 1955 został sprawozdawcą radiowym, a później telewizyjnym. W latach 1956–1980 komentował m.in. 12 igrzysk olimpijskich letnich i zimowych.

W czasie stanu wojennego Bohdan Tomaszewski odmówił współpracy z Polskim Radiem[5]. Powrócił na antenę w 1989. Był co poniedziałek gościem Kroniki sportowej w Pierwszym Programie Polskiego Radia.

Bohdan Tomaszewski w pracy radiowego sprawozdawcy odwołując się do intelektualnych refleksji stworzył nowy styl, który stanowił przeciwieństwo dla płytkich przeżyć stymulowanych tanimi, emocjonalno-rozrywkowymi aspektami widowiska sportowego[2].

Z zachowanych dokumentów Służby Bezpieczeństwa wynika, że w 1954 miał być pozyskany do współpracy z Departamentem III Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego jako tajny współpracownik ps. Guzikowski, w 1957 przekazany został na kontakt Departamentowi II MSW[6].

Pogrzeb Bohdana Tomaszewskiego odbędzie się 6 marca 2015 na Starych Powązkach[7].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 1957: Halo, halo! Tu mikrofony Polskiego Radia w Melbourne
  • 1961: Milczące stadiony
  • 1962: Kariera z kolcami
  • 1964: Spotkanie ze sportem
  • 1965: Rok olimpijski
  • 1968: Romantyczne mecze
  • 1968: Samotność w peletonie (współautorem był Jerzy Suszko)
  • 1971: Do ostatniego tchu
  • 1974: Listy oldboya czyli olimpijskie Somosierry
  • 1976: Proszę o klucz
  • 1978: Wimbledon
  • 1979: Łączymy się ze stadionem
  • 1980: Dziesięć moich olimpiad
  • 1985: Romantyczne mecze
  • 1990: Pożegnalna defilada
  • 1992: Przeżyjmy to jeszcze raz

Scenariusze filmowe[edytuj | edytuj kod]

Jest autorem scenariuszy do filmów: Zaczarowany rower, Bokser i Czekam w Monte-Carlo[2][8]. Współautorem wszystkich jest Jerzy Suszko.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i wyróżnienia

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego żoną była Izabella z hrabiów Sierakowskich herbu Ogończyk[12][5]. Miał dwóch synów: Krzysztofa i Tomasza.

Przypisy

  1. Zmarł Bohdan Tomaszewski. polskieradio.pl, 27 lutego 2015.
  2. 2,0 2,1 2,2 Wojciech Lipoński: Humanistyczna encyklopedia sportu. Warszawa: Sport i Turystyka, 1987, s. 358. ISBN 83-217-2448-5.
  3. 60 lat z Bohdanem Tomaszewskim. press.pl, 25 kwietnia 2007.
  4. Wypowiedź w 1. Programie Polskiego Radia, 30 września 2006, w audycji wyemitowanej o godz. 17.
  5. 5,0 5,1 Należy postępować, jak należy. Z Izabellą Sierakowską-Tomaszewską rozmawia Magdalena Grzebałkowska, Wysokie Obcasy. Dodatek do „Gazety Wyborczej” z 16 lutego 2008, s. 12.
  6. Marzec 1968 w dokumentach MSW, t. 1: Niepokorni, red. naukowa Franciszek Dąbrowski, Piotr Gontarczyk, Paweł Tomasik, Warszawa 2008, s. 105.
  7. 6 marca pogrzeb redaktora Bohdana Tomaszewskiego. rdc.pl, 28 lutego 2015.
  8. Bohdan Tomaszewski. stopklatka.pl.
  9. M.P. z 2006 r. Nr 2, poz. 21
  10. M.P. z 1952 r. Nr 79, poz. 1271
  11. Uroczystość wręczenia Złotych Mikrofonów 2008. prsa.com.pl, 17 października 2008.
  12. Izabella Sierakowska-Tomaszewska powraca do dworu w Waplewie. szlachta.org.pl.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]