Bohdan Tomaszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bohdan Tomaszewski
Bohdan Tomaszewski (2007)
Bohdan Tomaszewski (2007)
Data i miejsce urodzenia 10 sierpnia 1921
Warszawa
Data i miejsce śmierci 27 lutego 2015
Warszawa
Zawód dziennikarz sportowy
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Brązowy Krzyż Zasługi
Bohdan Tomaszewski (1965)
Grobowiec Tomaszewskich na warszawskich Powązkach

Bohdan Wacław Tomaszewski (ur. 10 sierpnia 1921 w Warszawie, zm. 27 lutego 2015 tamże[1]) – polski dziennikarz, komentator sportowy, tenisista (przedwojenny wicemistrz Polski juniorów), autor książek i scenariuszy filmowych[2]. Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Jest uznawany za legendę i symbol polskiego dziennikarstwa sportowego[3].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był synem Wacława, technika-hydraulika, i Janiny z Czaykowskich[4]; miał dwóch starszych braci: Wiesława i Janusza[5]. Pobierał nauki w warszawskich gimnazjach: państwowym im. Stanisława Staszica[6] i prywatnym im. Jana Zamoyskiego, a podczas okupacji na tajnych kompletach[7]. W latach 1941–1944 uczęszczał na zajęcia Tajnej Szkoły Głównej Handlowej im. Edwarda Lipińskiego. Zaprzysiężony jako żołnierz ZWZ-AK ps. „Mały”, wziął udział w powstaniu warszawskim (brak informacji o przydziale[8]; według własnych relacji, należał do Zgrupowania „Kuba” na Starówce, ale nie miał broni[9]). Po kapitulacji powstania trafił do obozu w Ożarowie.

Po wojnie pracował w sopockim Grand Hotelu. W 1946 rozpoczął pracę dziennikarską w „Kurierze Szczecińskim”. W tym czasie kontynuował karierę sportową w SKT Szczecin (1945–1948). W 1948 rozpoczął pracę jako dziennikarz sportowy w „Expressie Wieczornym”. W 1955 został sprawozdawcą radiowym, a później telewizyjnym. W latach 1956–1980 komentował m.in. 12 igrzysk olimpijskich letnich i zimowych.

W czasie stanu wojennego Bohdan Tomaszewski odmówił współpracy z Polskim Radiem[10]. Powrócił na antenę w 1989. Był co poniedziałek gościem Kroniki sportowej w Pierwszym Programie Polskiego Radia.

Bohdan Tomaszewski w pracy radiowego sprawozdawcy odwołując się do intelektualnych refleksji stworzył nowy styl, który stanowił przeciwieństwo dla płytkich przeżyć stymulowanych tanimi, emocjonalno-rozrywkowymi aspektami widowiska sportowego[2].

Z zachowanych dokumentów Służby Bezpieczeństwa wynika, że w 1954 miał być pozyskany do współpracy z Departamentem III Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego jako tajny współpracownik ps. Guzikowski, w 1957 przekazany został na kontakt Departamentowi II MSW[11].

Pogrzeb Bohdana Tomaszewskiego odbył się 6 marca 2015 na Starych Powązkach w Warszawie[12].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 1957: Halo, halo! Tu mikrofony Polskiego Radia w Melbourne
  • 1961: Milczące stadiony
  • 1962: Kariera z kolcami
  • 1964: Spotkanie ze sportem
  • 1965: Rok olimpijski
  • 1968: Romantyczne mecze
  • 1968: Samotność w peletonie (współautorem był Jerzy Suszko)
  • 1971: Do ostatniego tchu
  • 1974: Listy oldboya czyli olimpijskie Somosierry
  • 1976: Proszę o klucz
  • 1978: Wimbledon
  • 1979: Łączymy się ze stadionem
  • 1980: Dziesięć moich olimpiad
  • 1985: Romantyczne mecze
  • 1990: Pożegnalna defilada
  • 1992: Przeżyjmy to jeszcze raz

Film[edytuj | edytuj kod]

Jest autorem scenariuszy do filmów: Zaczarowany rower, Bokser i Czekam w Monte-Carlo[2][13].

Wystąpił też w kilku polskich filmach, gdzie najczęściej grał samego siebie. Były to:

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i wyróżnienia

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego żoną była Izabella z hrabiów Sierakowskich herbu Ogończyk[17][10]. Miał dwóch synów: Krzysztofa i Tomasza.

Przypisy

  1. Zmarł Bohdan Tomaszewski. polskieradio.pl, 27 lutego 2015.
  2. 2,0 2,1 2,2 Wojciech Lipoński: Humanistyczna encyklopedia sportu. Warszawa: Sport i Turystyka, 1987, s. 358. ISBN 83-217-2448-5.
  3. 60 lat z Bohdanem Tomaszewskim. press.pl, 25 kwietnia 2007.
  4. Bogdan Tuszyński, Tytani mikrofonu, Warszawa 1992, s. 72; Bohdan Tomaszewski w bazie Genealogia Potomków Sejmu Wielkiego (dostęp 03.03.2015).
  5. „Wstawajcie chłopcy, jest wojna” – w „Uważam Rze” Bohdan Tomaszewski wspomina młodość, wojnę, powstanie i sport (dostęp 03.03.2015).
  6. Wypowiedź w 1. Programie Polskiego Radia, 30 września 2006, w audycji wyemitowanej o godz. 17.
  7. Bohdan Tomaszewski: Żyliśmy historią (dostęp 03.03.2015).
  8. Biogram w bazie Muzeum Powstania Warszawskiego (dostęp 03.03.2015).
  9. Bohdan Tomaszewski: Czy ja mogę coś powiedzieć?, „Gazeta Wyborcza – Magazyn”, 05.01.2013.
  10. 10,0 10,1 Należy postępować, jak należy. Z Izabellą Sierakowską-Tomaszewską rozmawia Magdalena Grzebałkowska, Wysokie Obcasy. Dodatek do „Gazety Wyborczej” z 16 lutego 2008, s. 12.
  11. Marzec 1968 w dokumentach MSW, t. 1: Niepokorni, red. naukowa Franciszek Dąbrowski, Piotr Gontarczyk, Paweł Tomasik, Warszawa 2008, s. 105.
  12. 6 marca pogrzeb redaktora Bohdana Tomaszewskiego. rdc.pl, 28 lutego 2015.
  13. Bohdan Tomaszewski. stopklatka.pl.
  14. M.P. z 2006 r. Nr 2, poz. 21
  15. M.P. z 1952 r. Nr 79, poz. 1271
  16. Uroczystość wręczenia Złotych Mikrofonów 2008. prsa.com.pl, 17 października 2008.
  17. Izabella Sierakowska-Tomaszewska powraca do dworu w Waplewie. szlachta.org.pl.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]