Bohdan Tomaszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bohdan Tomaszewski
Bohdan Tomaszewski (2007)
Bohdan Tomaszewski (2007)
Data i miejsce urodzenia 10 sierpnia 1921
Warszawa
Zawód dziennikarz sportowy
Odznaczenia
POL Polonia Restituta Komandorski BAR.svg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Bohdan Tomaszewski w Wikicytatach
Bohdan Tomaszewski (1965).

Bohdan Tomaszewski (ur. 10 sierpnia 1921 w Warszawie) – polski dziennikarz, komentator sportowy, tenisista (przedwojenny wicemistrz Polski juniorów), autor książek i scenariuszy filmowych[1]. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Jest uznawany za legendę i symbol polskiego dziennikarstwa sportowego[2].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Pobierał nauki „u Staszica[3]. W latach 19421944 uczęszczał na zajęcia Tajnej Szkoły Głównej Handlowej im. Edwarda Lipińskiego. Wziął udział w powstaniu warszawskim. Żołnierz ZWZ AK (ps. "Mały"). Po kapitulacji powstania trafił do obozu w Ożarowie. Po wojnie pracował w sopockim Grand Hotelu. W 1946 rozpoczął pracę dziennikarską w „Kurierze Szczecińskim”. W tym czasie kontynuował karierę sportową w SKT Szczecin (19451948). W 1948 rozpoczął pracę jako dziennikarz sportowy w „Expressie Wieczornym”. W 1955 został sprawozdawcą radiowym, a później telewizyjnym. W latach 1956-1980 komentował m.in. 12 igrzysk olimpijskich letnich i zimowych.

W czasie stanu wojennego Bohdan Tomaszewski odmówił współpracy z Polskim Radiem[4]. Powrócił na antenę w 1989. Obecnie co poniedziałek jest gościem Kroniki sportowej w Pierwszym Programie Polskiego Radia.

Bohdan Tomaszewski w pracy radiowego sprawozdawcy odwołując się do intelektualnych refleksji stworzył nowy styl, który stanowił przeciwieństwo dla płytkich przeżyć stymulowanych tanimi, emocjonalno-rozrywkowymi aspektami widowiska sportowego[1].

Z zachowanych dokumentów Służby Bezpieczeństwa wynika, że w 1954 roku miał być pozyskany do współpracy z Departamentem III Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego jako tajny współpracownik ps. Guzikowski, w 1957 roku przekazany został na kontakt Departamentowi II MSW[5].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 1957 : Halo, halo! Tu mikrofony Polskiego Radia w Melbourne
  • 1961 : Milczące stadiony
  • 1962 : Kariera z kolcami
  • 1964 : Spotkanie ze sportem
  • 1965 : Rok olimpijski
  • 1968 : Romantyczne mecze
  • 1968 : Samotność w peletonie (współautorem był Jerzy Suszko)
  • 1971 : Do ostatniego tchu
  • 1974 : Listy oldboya czyli olimpijskie Somosierry
  • 1976 : Proszę o klucz
  • 1978 : Wimbledon
  • 1979 : Łączymy się ze stadionem
  • 1980 : Dziesięć moich olimpiad
  • 1985 : Romantyczne mecze
  • 1990 : Pożegnalna defilada
  • 1992 : Przeżyjmy to jeszcze raz

Scenariusze filmowe[edytuj | edytuj kod]

Jest autorem scenariuszy do filmów: Zaczarowany rower (z Jerzym Suszko), Bokser i Czekam na was w Monte Carlo[1][6].

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego żoną jest Izabella z hrabiów Sierakowskich herbu Ogończyk[9][4]. Ma dwóch synów: Krzysztofa i Tomasza.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Wojciech Lipoński: Humanistyczna encyklopedia sportu. Warszawa: Sport i Turystyka, 1987, s. 358. ISBN 83-217-2448-5.
  2. 60 lat z Bohdanem Tomaszewskim
  3. Wypowiedź w 1. Programie Polskiego Radia, 30 września 2006 roku, w audycji wyemitowanej o godz. 17.
  4. 4,0 4,1 Należy postępować, jak należy. Z Izabellą Sierakowską-Tomaszewską rozmawia Magdalena Grzebałkowska, Wysokie Obcasy. Dodatek do Gazety Wyborczej z dnia 16 lutego 2008 roku, s. 12.
  5. Marzec 1968 w dokumentach MSW, t. 1: Niepokorni, red. naukowa Franciszek Dąbrowski, Piotr Gontarczyk, Paweł Tomasik, Warszawa 2008, s. 105.
  6. Bohdan Tomaszewski. stopklatka.pl. [dostęp 2012-11-14].
  7. M.P. z 2006 r. Nr 2, poz. 21
  8. Uroczystość wręczenia Złotych Mikrofonów 2008. Polskie Radio SA, 17 października 2008. [dostęp 2012-04-03].
  9. Izabella Sierakowska-Tomaszewska powraca do dworu w Waplewie