Bromian potasu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bromian potasu
Bromian potasu Bromian potasu
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny KBrO3
Masa molowa 167,00 g/mol
Wygląd białe ciało krystaliczne
Identyfikacja
Numer CAS 7758-01-2
PubChem 24444[4]
Podobne związki
Inne aniony KClO3, KIO3
KBrO, KBrO2, KBrO4
Inne kationy LiBrO3, NaBrO3, RbBrO3, CsBrO3
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Bromian potasu, KBrO3nieorganiczny związek chemiczny z grupy bromianów, sól kwasu bromowego i potasu. Stosowany w żywności jako ulepszacz o numerze E924.

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Na niewielką skalę bromian potasu jest wytwarzany przez wprowadzenie bromu do roztworu wodorotlenku potasu[5]:

6KOH + 3Br2KBrO3 + 5KBr + 3H2O

Do produkcji na skalę przemysłową wykorzystuje się odpowiednie procesy elektrolityczne, np. utlenianie elektrolityczne wodnego roztworu bromku potasu z dodatkiem chromianu potasowego[5]:

KBr + 3H2OKBrO3 + 3H2

Elektrolizę prowadzi się w temp. 35–45 °C na elektrodach z blachy platynowej z gęstością prądu w zakresie 10–20 A/dcm2. Podczas elektrolizy wytrąca się trudno rozpuszczalny bromian potasowy.

Można także uzyskiwać go jako produkt uboczny przy produkcji bromku potasu wytwarzanego poprzez absorpcję bromu z wody morskiej w węglanie potasu[potrzebne źródło].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Bromian potasu (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski. [dostęp 2012-03-14].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Bromian potasu (ICSC: 1115) (ang.) Międzynarodowa Karta Bezpieczeństwa Chemicznego. Międzynarodowy Program Bezpieczeństwa Chemicznego.
  3. 3,0 3,1 Informacje o klasyfikacji i oznakowaniu substancji według Rozporządzenia 1272/2008, zał. VI: Bromian potasu (pol.) w bazie European chemical Substances Information System. Instytut Ochrony Zdrowia i Konsumenta. [dostęp 2012-03-14].
  4. Bromian potasu – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  5. 5,0 5,1 Janusz Supniewski: Preparatyka nieorganiczna. PWN, 1958, s. 472-473.