Bugatti EB110

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bugatti EB 110
Bugatti EB 110
Producent Francja Bugatti Automobili SpA
Zaprezentowany Francja 1991 Wersal, Francja
Okres produkcji 19921995[1]
(126 sztuk)
13 prototypów
Miejsce produkcji  Francja, Molsheim
Poprzednik Bugatti Typ 252
Następca Bugatti 16.4 Veyron
Dane techniczne
Segment G+
Typy nadwozia 2-drzwiowe coupé[1]
Silniki V12 Quad-Turbo
1991-94 3.5 60v 560 KM
1992-95 3.5 60v 611 KM
Skrzynia biegów 6-stopniowa manualna[1]
Rodzaj napędu AWD[1]
Długość 4400 mm[1]
Szerokość 1940 mm[1]
Wysokość 1120 mm[1]
Rozstaw osi 2550 mm[1]
Masa własna 1480 – 1620 kg
Liczba miejsc 2[1]
Dane dodatkowe
Pokrewne B Engineering Edonis
Konkurencja McLaren F1
Lamborghini Diablo
Ferrari F40
Ferrari F50
Jaguar XJ 220
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Bugatti EB 110 GT – samochód produkowany przez francuską firmę Bugatti, który pojawił się w 1993 roku[2]. Firma Bugatti obchodząca 110-rocznicę urodzin swojego założyciela Ettore Bugatti zaprezentowała EB 110. Kompozytowe panele nadwozia są wykonane z włókien węglowych, Kevlaru, Nomexu, wzajemnie ze sobą posklejanych żywicą epoksydową. Mimo zastosowania lekkich materiałów samochód ma znaczną masę wynoszącą 1620 kg w wersji GT. Wynika to z napędu na cztery koła. Pod nadwoziem znajduje się rurowa rama przestrzenna, do której zamocowano silnik. Silnik to 3.5 L jednostka V12 z 4 turbosprężarkami japońskiej firmy IHI wytwarzająca moc 560 KM. Centralny silnik zamontowany jest wzdłużnie. Napęd jest przekazywany na obie osie (4x4). Samochód ma bardzo dobre hamulce. Przy prędkości ponad 100 km/h potrafi się zatrzymać po niespełna 34 metrach. W 1992 roku zaprezentowano bardziej radykalną odmianę tego modelu, noszącą nazwę EB 110 SS (SuperSport). Moc wzrosła do 611 KM i prędkość maksymalna mocniejszej wersji wynosiła ponad 350 km/h[1]. Od 1991 do 1992 EB110 był najszybszym produkowanym seryjnie samochodem świata do momentu zaprezentowania McLarena F1.

Dane techniczne modelu EB110 GT / EB110 SS[edytuj | edytuj kod]

Bugatti EB110 GT EB110 SS
Lata produkcji 1991-1994 1992-1995[1]
Liczba egzemplarzy 95 sztuk 31 sztuk
Liczba egzemplarzy łącznie 126 sztuk
Silnik V12 12-cylindrowy, turbodoładowanie 4 sprężarki IHI, 60 zaworowy, 5 zaworów na cylinder (czterosuwowy)
Pojemność skokowa 3490 cm³[1]
Napęd AWD[1]
Moc maksymalna 412 kW (560 KM) przy 8000 obr/min[1] 449 kW (611 KM) przy 8250 obr/min
Stopień sprężania 7.8:1
Max. moment obr. (611 Nm) przy 4200 obr/min (650 Nm) przy 4200 obr/min
Układ zaworów DOHC, łańcuch, 5 zaworów na cylinder, podwójny wałek rozrządu[1]
Skrzynia biegów 6-biegowa manualna[1]
Rozstaw osi 2550 mm[1]
Wymiary D x S x W 4400 x 1940 x 1120 mm[1]
Masa własna 1620 kg 1480 kg
Rozmiar kół / ogumienie (felgi BBS) przód: 245/40 ZR 18 Pirelli[1]
tył: 325/30ZR-18 Pirelli[1]
Rozmiar tarcz hamulcowych wentylowane hamulce tarczowe Brembo, średnica tarcz - (przód: Ø 360 mm / tył: Ø 330 mm)
0-100 km/h 3,46 s 3,3 s
0-160 km/h 7,0 s 6,4 s
Prędkość maksymalna 341 km/h[1] 350 km/h
Zużycie paliwa 17,3l - 30,0l / 100 km
Prototyp EB110

EB 110 Prototyp[edytuj | edytuj kod]

Prototyp powstał w 1989 roku z ręki Paolo Martina. Silnik w założeniach miał te same parametry z wyjątkiem mocy która miała wynosić około 600 KM, tymczasem w oryginalnej wersji moc wynosiła 550 KM. Paradoksem jest to, że dopiero wersja SS spełniła założenia konstruktorów, którzy zakładali że moc 550 KM będzie wystarczająca.

EB110 GT

EB 110 SuperSport[edytuj | edytuj kod]

Najmocniejsza wersja EB110 to SS wyprodukowana zaledwie w 31 egzemplarzach. Moc w tym modelu została zwiększona o 50 KM i wynosiła 600 KM. Posiadała inne doładowanie 1.2 bar, gdy seryjny GT posiadał 1,05 bara, wzmocniono zawieszenie i hamulce wraz ze wzrostem mocy polepszył się moment obrotowy.

Dauer EB110 SS

EB 110 Dauer SS (SuperSport)[edytuj | edytuj kod]

Auto na zamówienie oferowane było od 1998 do 2007 roku przez jakiś czas jako przeróbka w firmie Dauer, moc auta w zależności od wersji jaką życzył sobie klient mogła zostać oryginalna lub podniesiona poprzez zmianę oprogramowania sterującego pracą silnika, podniesienia ciśnienia 4 turbin lub zamontowanie wyścigowego systemu wydechowego firmy Remus, dzięki wszystkim modyfikacjom silnik legitymował się mocą 705 KM, duża utrata masy powodowała, że osiągi były jeszcze lepsze niż w modelu seryjnym SS. Ten pojazd zadebiutował podczas Grand Prix Monako Formuły 1 w maju 2001 roku. Przyspieszenie od 0-100km/h wynosi 3.2 s i prędkość maksymalna to ok. 370 km/h. Ten model został wyprodukowany tylko w limitowanej edycji wynoszącej 5 sztuk, w kolorach (niebieski, czarny z elementami Kevlaru, srebrny, ciemno-srebrny). Najczęściej spotykaną wersją jest czarna z elementami kevlaru, ponieważ jest ona promocyjnym pojazdem firmy Dauer.

EB 110 w sporcie[edytuj | edytuj kod]

Bugatti przygotował też specjalną wersję EB 110, EB 110 Le Mans, która brała udział w słynnym 24-godzinnym maratonie na Circuit de la Sarthe. Firma po reaktywacji nie odnosiła sukcesów w sporcie. Powstał też egzemplarz do bicia rekordu prędkości na lodzie, którego średnia prędkość obu przejazdów wyniosła 296 km/h. Podczas produkcji '110' powstał też eksperymentalny EB 110 GT GreenGas, napędzany gazem ziemnym. Ciekawostką było to, że uzyskał on prędkość większą niż seryjny EB 110 GT (342 km/h) 344 km/h.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 1,17 1,18 1,19 1,20 Wielka Księga Samochodów. Michael Bowler, Giuseppe Guzzardi, Enzo Rizzo. Warszawa: Carta Blanca, 2011, s. 501. ISBN 978-83-7705-129-0.
  2. Enzo Rizzo: Samochody. Ożarów Mazowiecki: Olesiejuk, 2011, s. 313. ISBN 978-83-7708-823-4. (pol.)