Bydło

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Bydło, rogacizna - ogólna nazwa zwierząt hodowlanych z rodziny krętorogich. Hodowane są dla uzyskania z nich żywności (mleko, mięso, tłuszcz) oraz innych surowców (głównie skóra). Wiele z nich jest wykorzystywanych również jako siła pociągowa.

Bydło to udomowione formy, pochodzące od takich dzikich gatunków ssaków, jak: banteng, bawół, gaur, jak, tur, żubr. Europejskie gatunki bydła pochodzą od wymarłego tura, a udomowione zostały w Azji przed ok. 6-7 tys. lat. Bywają to także mieszańce międzygatunkowe (np. żubroń).

Rasa węgierska szara

Dorosłe samce bydła nazywa się bykami, samice krowami, młode cielakami (samice w wieku powyżej 6 miesięcy, przed pierwszym wycieleniem, czyli do wieku 18–24 miesięcy – jałówkami; młode samce byczkami).

Bydło zalicza się do przeżuwaczy, a co za tym idzie posiada charakterystyczną dla tego podrzędu budowę i fizjologię układu pokarmowego.

W węższym znaczeniu nazwa bydło odnosi się do przedstawicieli gatunku bydło domowe (Bos taurus^[1]) pochodzącego od tura, oraz jego podgatunku (nieraz traktowanego jak osobny gatunek) - zebu (Bos taurus indicus albo Bos indicus), występującego w strefie klimatów gorących.

Liczbę bydła na świecie szacuje się na 1,3 mld sztuk. Głównym producentem są Indie - 400 mln, Brazylia i Chiny - po 150 mln, USA - 100 mln.

Zwierzęta gospodarskie mniejsze od bydła nazywamy trzodą.