Charcik włoski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Charcik włoski
Italian Greyhound standing gray.jpg
Inne nazwy wł. piccolo levriero italiano,
ang. italian greyhound,
lewretka
Kraj patronacki Włochy
Kraj pochodzenia Włochy[1]
Wymiary
Wysokość 32–38 cm
Masa 5 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa X, Sekcja 3,
nr wzorca 200
AKC Toy
ANKC Grupa 1 (Toys)
CKC Grupa 5 – Toys
KC(UK) Toy
NZKC Toy
UKC Grupa 8 – Companion Dog
Wzorce rasy
AKC ANKC CKC KC(UK) NZKC UKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Charcik włoski (oryginalna nazwa piccolo levriero italiano) – rasa psa zaliczana do grupy chartów, powstała w starożytności, użytkowana jako pies myśliwski, wyścigowy i pies-towarzysz. Nie podlega próbom pracy[1].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Psy o budowie charcika włoskiego znane były już w epoce brązu[2]. Rasa pochodzi z północnej Afryki, gdzie była hodowana już w starożytności[3]. W V wieku p.n.e. trafiła do Włoch[4]. W XVIII wieku hodowle tej rasy przeżywały swój progres we Włoszech, Niemczech, Anglii i Francji[5].

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

W klasyfikacji FCI rasa ta została zaliczona do grupy X – charty, sekcja chartów krótkowłosych[6]. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów ozdobnych i do towarzystwa[7].

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Budowa[edytuj | edytuj kod]

  • głowa: smukła
  • oczy: duże
  • uszy: cienkie, smukłe, klapnięte
  • tułów: smukły
  • ogon: cienki, długi

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Sierść krótka, delikatna; umaszczenie jednolite, czarne, szare, błękitne lub płowe („izabelowate”); białe znaczenia dopuszczalne jedynie na piersi i na palcach.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Inteligentne, uczuciowe, łagodne, wesołe i aktywne. Żyją w zgodzie z innymi domownikami, nadają się do hodowania w stadzie.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Jest wykorzystywany jako pies do towarzystwa[3], a także jako pies myśliwski i wyścigowy[2]. Poluje kierując się wzrokiem.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Nie wymaga większych zabiegów; uwagę należy zwrócić na higienę uzębienia (stosunkowo często występuje kamień nazębny). Ułożenie pod warunkiem konsekwencji nie jest trudne. Rasa aktywna, wymaga ruchu.

Popularność[edytuj | edytuj kod]

W Polsce nie są zbyt popularne, dość dużą popularnością cieszą się na Litwie.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 364.
  2. 2,0 2,1 Multimedialna Encyklopedia Powszechna WIEM edycja 2006. Young Digital Poland S.A., 2006.
  3. 3,0 3,1 Bruce Fogle: Wielka encyklopedia : Psy. Warszawa: MUZA SA, 1996, s. 93. ISBN 83-7079-672-0.
  4. Wzorzec rasy nr 200 (FCI Standard N° 200) (pdf), Związek Kynologiczny w Polsce – Zarząd Główny
  5. D. Najmanova, Z. Humpal: Psy rasowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1987.
  6. Systematyka ras według FCI z uwzględnieniem polskiego nazewnictwa ras (pdf), Związek Kynologiczny w Polsce – Zarząd Główny
  7. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 187.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 81. ISBN 83-7073-122-8.
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.