Chomik dżungarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chomik dżungarski
Phodopus sungorus[1]
(Pallas, 1773)
Chomik dżungarski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Rodzina chomikowate
Podrodzina chomiki
Rodzaj Phodopus
Gatunek chomik dżungarski
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Chomik dżungarski – ubarwienie agouti

Chomik dżungarski (Phodopus sungorus) – gatunek gryzonia z rodziny chomikowatych, nadający się do hodowania w domu. Jego nazwa pochodzi od rejonu Chin, Dżungarii, w którym został odkryty.

Środowisko życia i występowanie[edytuj | edytuj kod]

Na wolności zamieszkuje stepy i tundry Syberii Zachodniej na terenach Rosji i Kazachstanu[3][2]. W poszukiwaniu pożywienia może wędrować na obrzeża lasów. W niesprzyjających warunkach zapada w sen zimowy (hibernację) lub sen letni (estywację).

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Chomik dżungarski, podobnie jak chiński, ma na grzbiecie pręgę. Kształt jego ciała jest jednak wyraźnie odmienny – bardziej zaokrąglony. Długość ciała to średnio 9 cm. Samiec ma długość około 10 cm, a samica 7 cm. Bardzo krótki ogon i łapy są prawie niewidoczne. U chomików karłowatych gruczoł zapachowy położony jest pośrodku brzucha. Masa ciała wynosi 30–40 g. Wyróżnia się czarną pręgą od czoła po ogon. W większości chomiki te są ciemnego ubarwienia, lecz występują także białe, u których też wyróżnia się pręgę na grzbiecie, lecz jest ona mniej widoczna.

Ubarwienie[edytuj | edytuj kod]

Latem kolor chomika dżungarskiego jest na grzbiecie szaro-biały, na brzuchu biały. Na bokach ciała mogą występować białe plamy. W zimie futro na grzbiecie jest o wiele jaśniejsze, prawie zupełnie białe. Zmiana koloru futra ma podłoże fotoperiodyczne. W warunkach domowych zmiana ta zdarza się rzadko.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

U chomików karłowatych ruja nie odbywa się zbyt wyraźnie. Powtarza się ona cyklicznie co 4-6 dni. Zaloty chomików karłowatych mają podobny przebieg jak u chomików syryjskich, lecz trwają krócej. Rozwój młodych przebiega bardzo podobnie jak u chomika syryjskiego. Chomiki karłowate rosną do końca życia.

Rozmnaża się przez cały rok (samica rodzi 3 do 7 razy w roku), toteż płodność tego gatunku jest stosunkowo wysoka. Samica po 21-dniowej ciąży rodzi przeciętnie od 4 do 7 młodych, choć zdarzają się większe mioty, liczące nawet powyżej 10 młodych. Młode osiągają dojrzałość płciową po 1 do 2 miesięcy. Chomik dżungarski żyje od 2 do 3 lat.

Chomik dżungarski nie jest gatunkiem agresywnym. Jest towarzyski i dobrze się czuje w otoczeniu ludzi (o ile od małego ma z nimi kontakt).

Hodowla kilku chomików jest trudna, gdyż muszą one mieszkać w odizolowaniu od siebie nawzajem. Często występuje agresywność wobec osobników tej samej płci już w wieku około 1,5 miesiąca i nasila się wraz z wiekiem. W przypadku osobników różnej płci, mieszkającej w bliskim otoczeniu, będzie dochodziło do intensywnego rozmnażania.

Żywienie[edytuj | edytuj kod]

Chomik dżungarski jedzący nasiono dyni

Chomiki dżungarskie żywią się głównie mieszanką ziaren, nasion i orzechów, uzupełniając dietę świeżymi warzywami i owocami oraz mięsem, nabiałem i owadami (np. larwami mącznika młynarka), które są ważnym źródłem białka. Karmione soczystymi pokarmami rzadko piją wodę, jednak powinny mieć do niej stały dostęp. Jeśli samica chomika nie będzie jadła nabiału ani mięsa po urodzeniu młodych, może tak z nadmiaru stresu, jak i niedoboru białka zjeść swoje młode. Mimo że chomiki dżungarskie mogą zjeść wiele rzeczy, nie należy im podawać między innymi owoców cytrusowych, owoców pestkowych, sklepowej sałaty, resztek z obiadu, słodyczy ani czekolady (która zawiera szkodliwą teobrominę), napojów słodzonych lub gazowanych oraz roślin trujących (którymi są niektóre rośliny pokojowe).

Problemy zdrowotne[edytuj | edytuj kod]

Choroby

Pasożyty

Przypisy

  1. Phodopus sungorus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Phodopus sungorus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Phodopus sungorus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 15 listopada 2009]