Christopher Hitchens
| Christopher Hitchens | |
 Christopher Hitchens w 2007 roku |
|
| Imiona i nazwisko | Christopher Eric Hitchens |
| Data i miejsce urodzenia | 13 kwietnia 1949, Portsmouth w hrabstwie Hampshire |
| Data i miejsce śmierci | 15 grudnia 2011, Houston w stanie Teksas |
| Język | angielski |
| Obywatelstwo |  Wielka Brytania Stany Zjednoczone |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
 Christopher Hitchens w Wikicytatach |
|
Christopher Eric Hitchens (ur. 13 kwietnia 1949[1][2] w Portsmouth w Wielkiej Brytanii, zm. 15 grudnia 2011[3][4] w Houston w Stanach Zjednoczonych) – pisarz, dziennikarz i krytyk literacki. Jego teksty publikowało wiele opiniotwórczych magazynów, m.in. Vanity Fair, społeczno-kulturalny The Atlantic, lewicowy The Nation, racjonalistyczny Free Inquiry oraz The Wall Street Journal. Hitchens znany był z admiracji dla takich postaci jak George Orwell, Thomas Paine i Thomas Jefferson oraz niechęci dla matki Teresy, Billa i Hillary Clintonów, Henry'ego Kissingera i brytyjskiej rodziny królewskiej. Wydał ponad 20 książek[5].
Spis treści |
Dzieciństwo i młodość [edytuj]
Matka Hitchensa, Yvonne Jean (z domu: Hickman), i ojciec Eric Ernest Hitchens (1909–1987), poznali się w Szkocji, kiedy oboje służyli w Royal Navy, podczas II wojny światowej. Yvonne Hickman należała wówczas do Women's Royal Naval Service), a dowódcą statku "HMS Jamaica:, który brał udział w akcji przeciw niemieckiemu pancernikowi Scharnhorst, zakończonej zatopieniem tego ostatniego. Kariera marynarska ojca zmuszała rodzinę do częstych przeprowadzek po bazach całej Brytanii, a nawet na Maltę (brat Christophera, Peter urodził się w Sliema na Malcie w 1951 roku).
Matka Christophera Hitchensa, chciała by został typowym angielskim dżentelmenem, dlatego posłała go do Mount House School w Tavistock (w hrabstwie Devon), a potem do Leys School w Cambridge, i oxfordzkiego Balliol College, gdzie jego nauczycielem był Steven Lukes. Hitchens zainteresował się wtedy filozofią, polityką i ekonomią, jednak nie był wzorowym uczniem. Wielki wpływ na jego późniejsze poglądy wywarły dzieła takich autorów jak George Orwell, Richard Llewellyn (How Green Was My Valley), Arthur Koestler, Dostojewski i R. H. Tawney's (antyklerykał i przeciwnik kapitalizmu). W roku 1968, wziął udział w telewizyjnym show "University Challenge".
W latach 60. dołączył do lewicy, krytykując wojnę w Wietnamie, prace nad bronią nuklearną, rasizm i korporacje kapitalistyczne, ale także "hedonistyczną" modę na zażywanie narkotyków. W 1965 roku wstąpił do Partii Pracy, ale w 1967 roku został z niej wyrzucony, wraz z innymi młodymi działaczami niechętnymi wojnie wietnamskiej (Harold Wilson był za wojną). Pod wpływem Petera Sedgwicka, Hitcchens został na jakiś czas trockistą i anty-stalinistą.
Dziennikarz i pisarz [edytuj]
Hitchens zaczął karierę dziennikarską w nieortodoksyjnie trockistowskim magazynie "International Socialism", które nie uznawało krajów komunistycznych za kraje klasy robotniczej. Głosili hasło: "Neither Washington nor Moscow but International Socialism". Pierwsza pracę podjął w dodatku edukacyjnym do "Timesa", jako redaktor działu nauk społecznych. W latach 70. pracował w redakcji "New Statesman", gdzie zaprzyjaźnił się m.in. z Martinem Amisem i Ianem McEwan. Atakował w tych latach przede wszystkim Kissingera i Kościół Katolicki. W listopadzie 1973 roku matka Hitchensa popełniła samobójstwo wraz ze swym kochankiem, byłym duchownym imieniem Timothy Bryan.
Okres amerykański [edytuj]
W 1981 roku Hitchens przeniósł się do USA i podjął pracę w gazecie: "The Nation". Rozgłos przyniosła mu ostra krytyka Billa Clintona (No One Left to Lie To, 1999) i Henry'ego Kissingera (The Trial of Henry Kissinger, 2001)[5]. W roku 1995 ukazała się jego książka The Missionary Position. Mother Teresa in Theory and Practice, w której poddaje krytycznej ocenie życie i działalność słynnej misjonarki. W roku 2007 została wydana książka god is not Great, będąca polemiką z religiami, religijnym fundamentalizmem oraz samą wiarą w Boga.
W 2007 roku Hitchens przyjął amerykańskie obywatelstwo, nie wyrzekając się jednocześnie brytyjskiego[4].
30 czerwca 2010 roku zdiagnozowano u niego nowotwór złośliwy przełyku z rozległymi przerzutami do płuc i węzłów chłonnych[6].
Przed śmiercią mieszkał w Waszyngtonie. Był dwukrotnie żonaty, miał trójkę dzieci.
Książki Hitchensa przetłumaczone na język polski [edytuj]
- Misjonarska miłość. Matka Teresa w teorii i w praktyce (ang. The Missionary Position. Mother Teresa in Theory and Practice), wyd. Prometeusz, 2001[7]
- bóg nie jest wielki. Jak religia wszystko zatruwa (ang. god is not Great: How Religion Poisons Everything), wyd. Sonia Draga, 2007
- Thomas Paine. Prawa człowieka (ang. Thomas Paine's "Rights of Man": A Biography), wyd. Muza SA, 2008
Przypisy
- ↑ Christopher Hitchens w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
- ↑ dailyhitchens.com (strona główna)
- ↑ Andrzej Koraszewski: Zmarł Christopher Hitchnes. Racjonalista.pl, 2011-12-16. [dostęp 2011-12-16].
- ↑ 4,0 4,1 PAP: Zmarł niezrównany krytyk Christopher Hitchens. Polskie Radio, 2011-12-16. [dostęp 2011-12-16].
- ↑ 5,0 5,1 Katarzyna Tuszyńska. Christopher Hitchens, czyli odmowa życia pozagrobowego. „Gazeta Wyborcza”. Sobota-poniedziałek 24-26 grudnia 2011. s. 36-37.
- ↑ Tomasz Stawiszyński: Cóż, umieram. Newsweek.pl, 2010-10-23. [dostęp 2011-04-08].
- ↑ Misjonarska miłość. Matka Teresa w teorii i w praktyce. s. 1-2. [dostęp 2010-10-30].
