Chryzotyl

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Chryzotyl
Crisotilo - Swaziland, Sud Africa 01.jpg
Chrysotile 1.jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy azbest serpentynowy, azbest biały
Skład chemiczny zasadowy krzemian magnezu (Mg6[(OH)8/Si4O10])
Twardość w skali Mohsa 2,5
Przełam nierówny, drzazgowaty
Łupliwość brak
Układ krystalograficzny jednoskośny
Gęstość minerału 2,45–2,55 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa biała, szara, szarozielona, żółtobrunatna
Rysa biała, jasnoszara
Połysk jedwabisty, niekiedy tłusty
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Chryzotyl (azbest serpentynowy, azbest biały) – minerał z grupy krzemianów, zaliczany do grupy serpentynów (włóknistych). Pospolity i szeroko rozpowszechniony. Pod względem chemicznym jest to uwodniony krzemian magnezu. Zawiera ok. 40% krzemionki, tlenek magnezu i domieszki żelaza, glinu i innych metali.

Nazwa pochodzi od gr. khrysos = złoto oraz tillai = strzępki, kłaczki; tilos = włókno, nić. Nawiązuje do barwy i sposobu wykształcenia minerału.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Kryształ giętki, sprężysty, przeświecający, nieprzezroczysty. Czasami wykazuje podzielność na długie, cienkie, włókna.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Powstaje w wyniku hydrotermalnych przeobrażeń (w temperaturze poniżej 350°C) skał magmowych: dunitów, perydotytów.

Jest głównym składnikiem serpentynitów. Najczęściej tworzy się wskutek przeobrażenia oliwinów, piroksenów, amfiboli, niekiedy: biotytu, chlorytu.

Stanowi 93% azbestu wytwarzanego i stosowanego w przemyśle.

Miejsca występowania:

  • W Polsce: na Dolnym Śląsku – okolice G. Ślęży k. Sobótki, G. Złote – Złoty Stok, G. Sowie.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Do niedawna był stosowany jako:

Po odkryciu, że może być przyczyną chorób nowotworowych i pylicy płuc jego zastosowanie uległo ograniczeniu.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]