Czebaczek amurski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Czebaczek amurski
Pseudorasbora parva[1]
(Temminck & Schlegel, 1846)
Czebaczek amurski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd karpiokształtne
Rodzina karpiowate
Rodzaj Pseudorasbora
Gatunek czebaczek amurski
Synonimy
  • Fundulus virescens Temminck & Schlegel, 1846
  • Leuciscus parvus Temminck & Schlegel, 1846
  • Leuciscus pusillus Temminck & Schlegel, 1846
  • Micraspius mianowskii Dybowski, 1896
  • Pseudorasbora altipinna Nichols, 1925
  • Pseudorasbora depressirostris Nichols, 1925
  • Pseudorasbora fowleri Nichols, 1925
  • Pseudorasbora monstrosa Nichols, 1925
  • Pseudorasbora parva parvula Nichols, 1929
  • Pseudorasbora parva tenuis Nichols, 1929
  • Pseudorasbora parva uchidai Okada & Kubota, 1957
  • Pseudorasbora parvus Temminck & Schlegel, 1846
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Czebaczek amurski[3][4], kiełb amurski[5] (Pseudorasbora parva) – gatunek słodkowodnej ryby z rodziny karpiowatych (Cyprinidae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zbiorniki wody stojącej lub wolno płynącej w Azji Południowo-Wschodniej. W Polsce introdukowany przypadkowo w 1990 roku[6], z materiałem zarybieniowym karpia. Do 2000 roku zasiedlił większość nizinnych rzek Polski[7].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Ciało wydłużone, bocznie spłaszczone, srebrzyste do żółto-zielonego. Otwór gębowy w położeniu górnym, bez wąsików. Łuski duże, srebrzyście lśniące.

Czebaczki osiągają długość 7–11 cm, samice są nieco większe od samców. Dymorfizm płciowy słabo zaznaczony. Żywią się planktonem zwierzęcym, owadami, ikrą i małymi rybami.

Gatunek inwazyjny[edytuj | edytuj kod]

W Polsce jest inwazyjnym gatunkiem obcym, uznany został za zagrażający gatunkom rodzimym (konkurencja i wypieranie). W myśl „Regulaminu PZW” na terenie Polski obowiązuje zakaz wypuszczania na wolność czebaczka amurskiego po jego złowieniu[8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Pseudorasbora parva w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Pseudorasbora parva. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Krystyna Kowalska, Jan Maciej Rembiszewski, Halina Rolik Mały słownik zoologiczny, Ryby, Wiedza Powszechna, Warszawa 1973
  4. Kostrzewa J., Grabowski M., Zięba G. 2004. Nowe inwazyjne gatunki ryb w wodach Polski. Archives of Polish Fisheries 12 (suppl. 2): 21-34.
  5. G. Nikolski: Ichtiologia szczegółowa. Tłum. Franciszek Staff. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1970.
  6. A. Witkowski, J. Grabowska. The non-indigenous freshwater fishes of Poland: Threats for native ichthyofauna and consequence for fishery: A review. „Acta Ichthyologica et Piscatoria”. 42 (2), s. 77–87, 2012. doi:10.3750/AIP2011.42.2.01 (ang.). 
  7. A. Witkowski. Introduction of fishes into Poland: benefaction or palgue?. „Nature Conservation”. 59, s. 41-52, 2002 (ang.). 
  8. Regulamin amatorskiego połowu ryb, Polski Związek Wędkarski. Zarząd Główny, Warszawa, 2011, ISBN 83-915232-4-1 (str. 16, $ IV, pkt.3.7)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]