Dariusz Gawin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dariusz Gawin

Dariusz Gawin (ur. 9 lutego 1964) – polski historyk idei, filozof i publicysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1983 roku zdał maturę w XLVII LO im. Stanisława Wyspiańskiego w Warszawie. W 1989 roku ukończył historię na Uniwersytecie Warszawskim. W 1998 roku na podstawie pracy „Konserwatywna filozofia kultury. Problematyka kultury w pismach T. S. Eliota, M. Oakeshotta, R. Scrutona” uzyskał tytuł doktora nauk humanistycznych w zakresie filozofii. Zajmuje się historią idei, filozofią polityczną, historią myśli społecznej, polityką historyczną.

W latach 1989-1993 pracował jako asystent w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego, a od 1993 jako asystent, potem adiunkt w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN[1]. Od 2005 r. pełni funkcję kierownika Zakładu Społeczeństwa Obywatelskiego IFiS PAN[2]. Od maja 2005 r. pełni również funkcję zastępcy dyrektora Muzeum Powstania Warszawskiego, któremu podlega Instytutu Stefana Starzyńskiego (oddział MPW )[3].

Jest członkiem Kolegium Historyczno-Programowego Europejskiego Centrum Solidarności w Gdańsku[4], Rady Fundacji Szkoła Liderów oraz zarządu Fundacji Instytut Wolności. W latach 1996 – 2000, wraz z Markiem Cichockim, Dariuszem Karłowiczem, Tomaszem Mertą, Pawłem Paliwodą, Andrzejem Gniazdowskim oraz Januszem Ostrowskim był członkiem Warszawskiego Klubu Krytyki Politycznej (nie mylić z powstałą w 2002 Krytyką Polityczną). W latach 2000-2001 był zastępcą dyrektora Instytutu Dziedzictwa Narodowego. 2007-2008 był członek Rady Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej. 2006-2010 był współorganizatorem Seminariów Lucieńskich odbywających się pod patronatem prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego. W latach 2007-2010 prowadził wraz z Markiem Cichockim i Dariuszem Karłowiczem program „Trzeci punkt widzenia” w TVP Kultura.

Jest członkiem kolegium redakcyjnego rocznika Teologia Polityczna oraz kwartalnika Ethos. Współpracuje z krakowskim Ośrodkiem Myśli Politycznej. 1997-2000 był członkem zespołu redakcyjnego miesięcznika Res Publica Nowa. Publikował m.in. w Teologii Politycznej, Res Publice Nowej, Znaku, Twórczości, Przeglądzie Politycznym, Więzi, Życiu, Rzeczpospolitej. Stypendysta Nuffield College, Oxford University; Institut für die Wissenschaften vom Menschen IWM; Wissenschaftszentrum Berlin für Sozialforschung; Mershon Center, Ohio State University. Współautor programów nauczania i podręczników do historii (szkoła podstawowa) oraz wychowania obywatelskiego (liceum).

Członek Collegium Invisibile[5].

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • Spór o powstanie. Powstanie warszawskie w powojennej publicystyce polskiej, Warszawa 2004, ISBN 83-920303-4-6
  • Polska, wieczny romans. O związkach literatury i polityki w XX wieku, Wydawnictwo DANTE, Warszawa 2005, ISBN 83-89500-16-7
  • Blask i gorycz wolności. Eseje o polskim doświadczeniu wolności, Kraków 2006, ISBN 83-60125-70-8
  • Granice demokracji liberalnej. Szkice z filozofii politycznej i historii idei, Kraków 2007, ISBN 9798360125235
  • Wielki zwrot. Ewolucja lewicy i odrodzenie idei społeczeństwa obywatelskiego 1956-1976, Wyd. Znak, Kraków 2013, ISBN 978-83-240-2113-0

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Dariusz Gawin jest żonaty. Jego żona Magdalena Gawin jest historykiem i pracuje w Instytucie Historii PAN.[8] Ma dwoje dzieci: córkę Marię i syna Adama.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dariusz Gawin w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI)
  2. Zakład Społeczeństwa Obywatelskiego (pol.). IFiS PAN. [dostęp 2013-10-17].
  3. Dyrektor Muzeum i Zastępcy (pol.). Muzeum Powstania Warszawskiego. [dostęp 2013-10-17].
  4. Skład Kolegium Historyczno - Programowego Europejskiego Centrum Solidarności (pol.). Europejskie Centrum Solidarności. [dostęp 2013-10-17].
  5. Lista tutorów Collegium Invisibile. ci.edu.pl. [dostęp 26 kwietnia 2011].
  6. Odznaczenia w 69. rocznicę Powstania Warszawskiego. Prezydent.pl, 31 lipca 2013. [dostęp 2013-10-30].
  7. Medale „Gloria Artis” dla twórców Muzeum. 1944.pl, 31 października 2005. [dostęp 19 grudnia 2012].
  8. Gawin Magdalena. Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk im. Tadeusza Manteuffla. [dostęp 2013-10-30].

Źródła[edytuj | edytuj kod]