Dixieland

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Dixieland – styl w muzyce jazzowej, określany czasem jako Hot jazz, Early jazz (wczesny jazz), styl nowoorleański. Powstał w Nowym Orleanie na początku XX w., skąd został przeniesiony do Chicago i Nowego Jorku przez zespoły nowoorleańskie w drugiej dekadzie XX w.Najsłynniejsze standardy dixielandowe to When the Saints Go Marching In i Basin Street Blues[według kogo?].

W skład zespołu dixielandowego wchodzi: front linetrąbka (albo kornet), puzon, klarnet oraz sekcja rytmiczna, na którą składają się co najmniej dwa z instrumentów: gitara lub banjo, kontrabas, tuba, fortepian, perkusja. Typowe brzmienie jest uzyskiwane gdy jeden z instrumentów (zazwyczaj trąbka) odtwarza melodię, rozpoznawalną frazę lub jej wariacje, natomiast pozostałe instrumenty front line improwizują na ten sam temat. Brzmienie powstające w ten sposób jest bardziej polifoniczne niż to uzyskiwane przez big bandy, lub zespoły bebop.

Najsłynniejszym artystą związanym ze stylem dixieland jest pochodzący z Nowego Orleanu Louis Armstrong, który jednak działał również w wielu innych gatunkach jazzu.

Schyłek popularności muzyki dixielandowej związany jest z nadejściem ery swingu w latach 30. XX wieku. Cały czas jednak jest wykonywana przez, często amatorskie, zespoły jazzu tradycyjnego, głównie ze Stanów Zjednoczonych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof Biegański: Mała encyklopedia muzyki. Warszawa: PWN, 1981. ISBN 83-01-00958-6.