Dmitrij Radczenko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dmitrij Radczenko
Dmitri Radchenko.jpg
Imię i nazwisko Dmitrij Leonidowicz Radczenko
Data i miejsce
urodzenia
2 grudnia 1970
Leningrad, ZSRR 
Pozycja napastnik
Wzrost 184 cm
Masa ciała 70 kg
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
1988
1989–1990
1991–1993
1993–1995
1995–1996
1996–1997
1997–1998
1998–1999
1999–2000
2001–2002
2002–2004
Dynamo Leningrad
Zenit Leningrad
Spartak Moskwa
Racing Santander
Deportivo La Coruña
Rayo Vallecano
Mérida UD
SD Compostela
Jubilo Iwata
Hajduk Split
Bergantiños
20 (5)
61 (15)
61 (27)
72 (21)
28 (5)
31 (1)
10 (0)
9 (0)
28 (6)
10 (4)
? (?)
Reprezentacja narodowa[b]
Lata Reprezentacja
1990
1992-1996
 ZSRR
 Rosja
2 (0)
33 (9)
  1. Mecze i gole w lidze akt. 21 października 2008.
  2. Mecze i gole w reprez. akt. 21 października 2008.

Dmitrij Leonidowicz Radczenko (ros. Дмитрий Леонидович Радченко, ur. 2 grudnia 1970 w Leningradzie), były piłkarz rosyjski grający na pozycji napastnika. Podczas kariery piłkarskiej mierzył 184 cm wzrostu, ważył 70 kg.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Radczenko pochodzi z Leningradu. Karierę piłkarską rozpoczął w tamtejszym klubie Dynamo Leningrad. W 1988 roku zadebiutował w trzeciej lidze radzieckiej, ale już w 1989 roku był zawodnikiem lokalnego rywala Dynama, Zenitu Leningrad. W Zenicie Dmitrij spędził dwa sezony, a w 1991 roku został piłkarzem stołecznego Spartaka Moskwa. W 1991 roku został wicemistrzem ZSRR, a w 1992 zdobył puchar tego kraju. Wtedy też został mistrzem nowo powstałej rosyjskiej Premier Ligi, a w 1993 roku powtórzył ten sukces.

Latem 1993 roku Radczenko przeszedł do hiszpańskiego Racingu Santander, w którym był drugim Rosjaninem obok Dmitrija Popowa. W Primera Division zadebiutował 5 września 1993 w wygranym 1:0 domowym spotkaniu z Rayo Vallecano Madryt. W swoim pierwszym sezonie spędzonym w La Liga Dmitrij strzelił 11 goli, a w kolejnym (1994/1995) zaliczył 10 trafień.

Latem 1995 Radczenko odszedł do Deportivo La Coruña, a pierwszy mecz w nowej drużynie rozegrał 2 września przeciwko Valencii (3:0). Większą część sezonu spędził w Deportivo jako rezerwowy dla Brazylijczyka Bebeto i Hiszpana Javiera Manjarína, ale zdołał strzelić 5 bramek w lidze. W 1996 roku Radczenko odszedł z Deportivo i został zawodnikiem madryckiego Rayo Vallecano. Na koniec sezonu spadł z tym klubem do Segunda Division, a rok później to samo uczynił jako rezerwowy CP Mérida. Sezon 1998/1999 Rosjanin spędził w drugoligowej Composteli.

W połowie 1999 roku Radczenko wyjechał do Japonii i podpisał kontrakt z tamtejszym Júbilo Iwata wywodzącym się z miasta Iwata. Na koniec roku został mistrzem Japonii, a w 2000 roku zajął z Júbilo 4. miejsce w rozgrywkach ligowych. W połowie 2001 roku Dmitrij został piłkarzem chorwackiego Hajduka Split i przez rok występował na boiskach ligi chorwackiej. W 2002 roku został piłkarzem amatorskiego hiszpańskiego klubu, Bergantiños FC. W 2003 roku w jego barwach zakończył karierę.

Sezon Klub Kraj Rozgrywki Mecze Bramki
1988 Dynamo Leningrad ZSRR  3. liga 20 5
1989 Zenit Leningrad ZSRR  1. liga 19 5
1990 Zenit Leningrad ZSRR  1. liga 35 11
1991 Spartak Moskwa ZSRR  1. liga 29 13
1992 Spartak Moskwa Rosja  Premier Liga 18 12
1993 Spartak Moskwa Rosja  Premier Liga 14 2
1993/94 Racing Santander Hiszpania  Primera Division 36 11
1994/95 Racing Santander Hiszpania  Primera Division 36 9
1995/96 Deportivo La Coruña Hiszpania  Primera Division 28 5
1996/97 Rayo Vallecano Madryt Hiszpania  Primera Division 31 1
1997/98 CP Mérida Hiszpania  Primera Division 10 0
1998/99 SD Compostela Hiszpania  Segunda Division 9 0
1999 Júbilo Iwata Japonia  J-League 7 1
2000 Júbilo Iwata Japonia  J-League 21 5
2001/02 Hajduk Split Chorwacja  Prva HNL 10 4

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Związku Radzieckiego Radczenko zadebiutował 21 listopada 1990 roku w zremisowanym 0:0 towarzyskim meczu ze Stanami Zjednoczonymi. W kadrze ZSRR rozegrał 2 mecze, a 16 sierpnia 1992 rozegrał swój pierwszy mecz w barwach reprezentacji Rosji, wygrany 2:0 z Meksykiem. W 1994 roku został powołany przez selekcjonera Pawła Sadyrina do kadry na Mistrzostwa Świata w USA. Tam wystąpił we wszystkich trzech grupowych spotkaniach: w przegranych 0:2 z Brazylią i 1:3 ze Szwecją oraz wygranym 6:1 z Kamerunem i zdobył w nim gola. Ostatni mecz w kadrze narodowej rozegrał w październiku 1996 przeciwko Izraelowi (1:1). Łącznie wystąpił w niej 33 razy i strzelił 9 bramek.

Źródła[edytuj | edytuj kod]