Dorota Kamińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dorota Kamińska
Dorota Kamińska
Data
i miejsce urodzenia
7 czerwca 1955
Warszawa
Zawód aktorka
Lata aktywności od 1977
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Dorota Kamińska w Wikicytatach
Strona internetowa

Dorota Kamińska (ur. 7 czerwca 1955 w Warszawie) – polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po maturze zdawała egzamin wstępny na Politechnikę Warszawską, jednak zrezygnowała ze studiów inżynierskich i postanowiła wstąpić do szkoły teatralnej, którą wówczas w 1975 roku kończył jej starszy brat Emilian Kamiński. Rok później została przyjęta na Wydział Aktorski warszawskiej PWST, którą ukończyła w 1980 roku.

Jej debiutem scenicznym była rola pensjonarki w spektaklu Ryszarda Marka Grońskiego Podróż po Warszawie (1977) w reżyserii Andrzeja Strzeleckiego na deskach warszawskiego Teatru na Woli. W latach 1979-1998 związana była z Teatrem Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza w Warszawie, gdzie wielkim wydarzeniem artystyczno-towarzyskim sezonu 1990/1991 była jej tytułowa rola w przedstawieniu Tamara o słynnej malarce Tamarze Łempickiej. Występowała także w teatrach warszawskich: Za Dalekim (1988) i Komedia (2001) oraz Wrocławskim Teatrze Komedia (2007).

Jeszcze podczas studiów zadebiutowała na dużym ekranie w filmie Krzysztofa Zanussiego Barwy ochronne (1976) jako gorliwa studentka Maria Piechowiak, zwyciężczyni konkursu. Pojawiła się gościnnie w serialach: Rodzina Połanieckich (1978), Ślad na ziemi (1978), Dom (1980), 07 zgłoś się (1981) i Życie Kamila Kuranta (1982). Pierwszą swoją główną rolę kobiecą zagrała w dramacie Wojciecha Wójcika Karate po polsku (1982) jako dziewczyna plastyka-karateki (Edward Żentara). Przebojem frekwencyjnym 1985 roku okazała się komedia erotyczna Och, Karol (1985) z jej udziałem. W pierwszej polskiej operze mydlanej W labiryncie (1990) wystąpiła w roli Danuty Mayer, żony Davida Mayera (Karol Strasburger), koleżanki Joanny Racewicz (Sławomira Łozińska).

W latach 90. prowadziła i redagowała dwa cotygodniowe programy – magazyn filmowy "Oskar" na kanale Polsat oraz nocną audycję radiową w Programie 1 Polskiego Radia na temat kina. Pisała recenzje i wywiady do czasopism: "Pani", "Kobieta i Życie" i "Życie Warszawy". Prowadziła również imprezy okolicznościowe.

Powszechną popularność przyniosła jej rola Mai Weber, klientki fitness clubu w sitcomie Fitness Club (1994-1995) oraz postać Renaty Lemańskiej, szefowej OPZ w serialu Polsatu Fala zbrodni (2003-2008). Za kreację matki Tani w dramacie Pręgi (2004) otrzymała nominację do nagrody Orła w kategorii najlepsza drugoplanowa rola kobieca.

W 2013 roku po raz pierwszy wystąpiła w Teatrze Kamienica u boku brata – Emiliana Kamińskiego w sztuce pt. Porwanie Sabinek (premiera 8 czerwca 2013 r. w Teatrze Kamienica).

Role teatralne[edytuj | edytuj kod]

  • 1977: Podróż po Warszawie – Groński Ryszard Marek; reż. Strzelecki Andrzej; Teatr na Woli
  • 1979: Śpiew na dziewięć wieszaków – Czechow; reż. Korin Eugeniusz
  • 1979: Ferdydurke – Witold Gombrowicz; reż. Wróbel Zbigniew; Teatr Studio
  • 1980: Proces – Franz Kafka; reż. Baranowski Henryk; Teatr Studio
  • 1981: Powrót Odysa – Stanisław Wyspiański; reż. Szulczyński Wojciech; Teatr Studio
  • 1982: Przemiana – Franz Kafka; reż. Bielicki Wowo; Teatr Studio
  • 1982: Parawany – Jean Genet; reż. Grzegorzewski Jerzy; Teatr Studio
  • 1984: Tryptyk – reż. Orski Mariusz; Teatr Studio
  • 1986: Opera za trzy grosze – Bertolt Brecht; reż. Grzegorzewski Jerzy; Teatr Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza
  • 1986: Zagraj to jeszcze raz – Woody Allen; reż. Hanuszkiewicz Adam; Teatr Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza
  • 1988: Pożarcie królewny Bluetki – Wojtyszko Maciej; reż. Złotowska Ewa; Teatr za Daleki
  • 1988: Działania uboczne – Woody Allen; reż. Hanuszkiewicz Adam; Teatr Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza
  • 1989: Pielgrzymi i tułacze – Kalina Jerzy; reż. Kalina Jerzy; Teatr Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza
  • 1999: Morderstwo w hotelu – Clark Ron, Bobrick Sam; reż. Kaczkowski Włodzimierz; przedstawienie impresaryjne
  • 2001: W obronie jaskiniowca – Becker Rob; reż. Emilian Kamiński; przedstawienie impresaryjne
  • 2001: Stosunki na szczycie – Edward Taylor; reż. Bończak Jerzy; Teatr Komedia
  • 2007: Przyjazne Dusze – Valentine Pam; reż. Okoński Paweł; Wrocławski Teatr Komedia
  • 2012: Marilyn – życie niemożliwe – David Barbero; reż. Foulkes David; Teatr 2.Strefa
  • 2013: Porwanie Sabinek – Franz i Paul Schonthan; reż. Emilian Kamiński; Teatr Kamienica

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]