Edward Żentara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Edward Żentara
Data
i miejsce urodzenia
18 marca 1956
Sianów
Data
i miejsce śmierci
25 maja 2011
Tarnów
Zawód aktor, reżyser
Współmałżonek Magdalena Żentara
Lata aktywności 1975–2011
Zespół artystyczny
Teatr im. Ludwika Solskiego w Tarnowie
Odznaczenia
Brązowy Krzyż Zasługi
Wikicytaty Edward Żentara w Wikicytatach

Edward Żentara (ur. 18 marca 1956 w Sianowie k. Koszalina, zm. 25 maja 2011 w Tarnowie[1]) – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, reżyser, dyrektor Teatru im. Ludwika Solskiego w Tarnowie.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy występował na scenie Teatru Propozycji Dialog w Koszalinie w benefisowym przedstawieniu Aktor (1975). Po ukończeniu Liceum Ekonomicznego w Koszalinie w 1975, studiował na Wydziale Aktorskim w łódzkiej Szkole Filmowej, którą ukończył w 1980.

Występował w teatrach: im. Juliusza Osterwy w Lublinie (1979–80), Polskim w Warszawie (1980–81), Starym w Krakowie (1981–90), Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza (1993–96), Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie (1996–97), Polskim w Szczecinie (1998–2001) i Bałtyckim Teatrze Dramatycznym, gdzie w latach 2004–05 pełnił funkcję dyrektora artystycznego. Był także prezesem Stowarzyszenia Dialog, dyrektorem Teatru Dialog (1998–2003), przez dwa lata dyrektorem artystycznym Grudziądzkich Sezonów Teatralnych. Wyreżyserował wiele spektakli. Od 4 lipca 2008 był dyrektorem Teatru im. Ludwika Solskiego w Tarnowie.

Był żonaty z Magdaleną Żentarą, miał jednego syna – Mikołaja[2], muzyka m.in. Kriegsmaschine i Mgły. Popełnił samobójstwo w swoim tarnowskim mieszkaniu[3]. Zostawił list, w którym tłumaczył swoje postępowanie. Pochowany 30 maja 2011 na Cmentarzu Komunalnym przy ul. Gnieźnieńskiej w Koszalinie.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Po występie w serialach Rodzina Połanieckich (1978) i W słońcu i w deszczu (1979), zadebiutował na dużym ekranie w dramacie politycznym Feliksa Falka Był jazz (1981) u boku Michała Bajora. Za postać plastyka-karateki w dramacie Wojciecha Wójcika Karate po polsku (1982), rolę księdza Władysława Ryby w serialu Trzy młyny (1984) oraz kreację wrażliwego poety Janka Pradery w filmie poetyckim Witolda Leszczyńskiego Siekierezada (1985) został uhonorowany nagrodą im. Zbyszka Cybulskiego i nagrodą Złotego Ekranu przyznawaną przez tygodnik „Ekran”. W 2007 roku wystąpił w roli pierwszoplanowej w filmie Teczka Kossakowskiego, który opowiadał o powszechnym w ostatnich latach procesie lustracji prowadzonym przez IPN. Film ten otrzymał nagrodę dla "Najlepszego Filmu Polskiego" na Sopot Film Festival, m.in. 'za przejmujące kreacje aktorskie Edwarda Żentary, Andrzeja Szczytko i Kamili Sammler'.

Za rolę tytułową w sztuce Georga Büchnera Woyzeck otrzymał Główną Nagrodę Aktorską na XXVI Kaliskich Spotkaniach Teatralnych 1986, za występ w monodramie Romans z Monizą Clavier według Sławomira Mrożka zdobył nagrodę jury oraz nagrodę prezydenta miasta na XXI Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Jednego Aktora 1987 w Toruniu, a w 1988 odebrał nagrodę prezydenta miasta Krakowa za wybitne dokonania w dziedzinie twórczości filmowej i teatralnej. W 1989 odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmy kinowe[edytuj | edytuj kod]

Filmy TV[edytuj | edytuj kod]

Seriale TV[edytuj | edytuj kod]

Dubbing[edytuj | edytuj kod]

Filmy dokumentalne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Edward Żentara nie żyje. rdn.pl, 2011-05-25. [dostęp 2012-10-04]. [strona zarchiwizowana w serwisie Wayback Machine]
  2. Edward Żentara w bazie filmweb.pl
  3. Edward Żentara nie żyje. media.wp.pl, 2011-05-26. [dostęp 2012-10-04].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]