Dmitrij Milutin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Dymitr Milutin)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dmitrij Milutin
Дмитрий Алексеевич Милютин
Na portrecie pędzla nieznanego malarza z II poł. XIX w.
Na portrecie pędzla nieznanego malarza z II poł. XIX w.
generał-feldmarszałek generał-feldmarszałek
Data i miejsce urodzenia 10 czerwca 1816
Moskwa
Data i miejsce śmierci 7 lutego 1912
Simejiz
Przebieg służby
Lata służby 1833 – 1881
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Jednostki Lejb-Gwardyjska 1 Brygada artylerii, Kaukaski Okręg Wojskowy, Mikołajewska Akademia Sztabu Generalnego
Główne wojny i bitwy Wojna kaukaska
Późniejsza praca polityk
Odznaczenia
Order Świętego Andrzeja Powołańca (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Orła Białego (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie) Krzyż Wielki Legii Honorowej (Francja) Order Żelaznej Korony II kl. (Austro-Węgry) Królewski Order Serafinów (Szwecja) Pour le Mérite Order Czerwonego Orła Order Czarnego Orła (Prusy) Komandor Orderu Leopolda Krzyż Wielki Orderu św. Stefana Order Lwa i Słońca (Persja) dla obcokrajowców Order Słonia (Dania) Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Rumunii
Dmitrij Milutin
minister wojny Imperium Rosyjskiego
Okres urzędowania od 9 listopada 1861
do 22 maja 1881
Poprzednik Nikołaj Suchozanet
Następca Piotr Wannowski

Dymitr Milutin, hrabia od 1878, ros. Дмитрий Алексеевич Милютин (ur. 10 czerwca 1816 w Moskwie, zm. 7 lutego 1912 w Simejizie koło Jałty) – rosyjski wojskowy, generał-feldmarszałek 1898

Urodził się w nie bogatej rodzinie szlacheckiej, był starszym bratem Nikołaja Milutina, rosyjskiego polityka. Po ukończeniu Szlacheckiej Pensji przy Uniwersytecie Moskiewskim w 1833 wstąpił do wojska. W 1836 ukończył Akademię Wojskową. Rozpoczął służbę w Sztabie Generalnym, później w Kaukaskim Okręgu Wojskowym. W 1843 starszy kwatermistrz. Po służbie na Kaukazie w latach 1845-1856 został profesorem na katedrze geografii wojennej, później katedrze statystyki Akademii Wojskowej. W 1856 został członkiem komisji reformującej służbę w jednostkach wojskowych. w ramach prac Komisji pozostawił memorandum o programie zmian organizacyjnych w armii carskiej. W l. 18561859 był szefem sztabu Armii Kaukaskiej, od 1860 – zastępcą, a od 1861 – ministrem wojny. Przygotował i opracował reformę wojsk rosyjskich na l. 18601870 zwłaszcza pod kątem skrócenia okresu służby wojskowej i przebudowy armii na współczesną tym czasom armię masową. Do czasów reformy wojskowej Dymitra Milutina w 1874 wojsko rosyjskie nie znało koszar. Niemal półtoramilionowa armia rozlokowana była w prymitywnych ziemiankach i lepiankach lub po kwaterach prywatnych[1].

Gazetę wojskową "Rosyjski Inwalida" przekształcił w gazetę o charakterze liberalno-politycznym. Był stronnikiem reform w stosunku do chłopstwa, w zakresie ich uwłaszczenia w celu przyciągnięcia na stronę władzy. Brał udział w l. 18771878 wojnie rosyjsko-tureckiej w tym w bitwie pod Plewną, gdzie po trzecim szturmie Plewny ostro wystąpił przeciwko odejściu wojsk rosyjskich spod twierdzy. Po jego wystąpieniu wojska nie odstąpiły od Plewny i oblężenie kontynuowano.

Po kongresie berlińskim 1878 kierował praktycznie polityką zagraniczną Rosji. Dosłużył się stopnia feldmarszałka wojsk rosyjskich. Po wstąpieniu na tron Aleksandra III Romanowa został odsunięty od wszelkich godności wojskowych i zdymisjonowany. Od 1881 w stanie spoczynku. Osiadł w Simeizie k. Jałty, gdzie zmarł. Członek Rady Państwa, honorowy członek Petersburskiej Akademii Nauk i profesor honorowy wielu akademii wojskowych. Pozostawił duże archiwum, które po śmierci zostało zdeponowane w Moskwie, w b. bibliotece im. Lenina. Był odznaczony Orderem Świętego Andrzeja Powołańca (1874), Orderem Świętego Aleksandra Newskiego (1862), Orderem Orła Białego (1860), Orderem Świętego Jerzego II klasy, Orderem Świętego Włodzimierza I, II, III i IV klasy, Orderem Świętej Anny I i II klasy, Orderem Świętego Stanisława I i III klasy, francuskim Krzyżem Wielkim Legii Honorowej (1876), duńskim Orderem Słonia (1876), austriackim Orderem Żelaznej Korony II klasy (1853), Orderem Świętego Stefana (1874), rumuńskim Orderem Virtutea Militară (1881), , Orderem Gwiazdy Rumunii (1877), pruskim Orderem Czerwonego Orła I, II i III klasy, Pour le Mérite (1878), perskim Orderem Lwa i Słońca I klasy (1857), szwedzkim Krzyżem Wielkim Królewskiego Orderu Serafinów (1875).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Bolszaja Sowietskaja Encykłpedia t. 16 Moskwa 1974.

Przypisy

  1. Wiesław Caban, Losy żołnierzy powstania listopadowego wcielonych do armii carskiej, w: Przegląd Historyczny, t. XCI, z. 2, s. 245.