Dzikie trzciny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dzikie trzciny
Les roseaux sauvages
Gatunek dramat
Data premiery 1 czerwca 1994 r.
Polska 15 września 1995
Kraj produkcji Francja
Język francuski
Czas trwania 110/115 min.
Reżyseria André Téchiné
Scenariusz Gilles Taurand, André Téchiné, Olivier Massart
Główne role Élodie Bouchez, Gaël Morel, Stéphane Rideau, Frédéric Gorny, Michèle Moretti
Zdjęcia Jeanne Lapoirie
Scenografia Pierre Soula
Kostiumy Elisabeth Tavernier
Montaż Martine Giordano
Produkcja Georges Benayoun,
Alain Sarde
Dystrybucja Marianne (w Polsce)
Nagrody César w 4 kategoriach i 4 nominacje w 1995

Dzikie trzciny (fr. Les roseaux sauvages, ang. Wild Reeds) – francuski dramat filmowy z 1994 r. w reżyserii André Téchiné. Studium psychologiczne młodzieńczej miłości i dorastania, docenione nagrodami za reżyserię, scenariusz i aktorstwo.

Film jest rozbudowaną wersją jednej z części powstałego w tym samym roku miniserialu telewizyjnego pt. Tous les garçons et les filles de leur âge... (Wszyscy chłopcy i dziewczęta z mojego pokolenia...), w którym André Téchiné wspomina czasy młodości. Część ta nosi tytuł Le chêne et le roseau (Dąb i trzcina).

Nominacje i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Gaël Morel i Élodie Bouchez promujący ten film na Festiwalu Filmowym w Cannes w roku 1994

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Prowincjonalna Francja w roku 1962, koniec lata. Francuzi prowadzą wojnę w Algierii, która tylko słabym echem odbija się w miasteczku. Czworo licealistów wchodzi w wiek dorastania, budzenia się uczuć i umysłów. Melancholijny maturzysta François (Gaël Morel) poznaje w internacie Algierczyka Serge'a (Stéphane Rideau). Między tymi dwoma zupełnie różnymi osobowościami nawiązuje się przyjaźń. François odkrywa w sobie, że przyjaźń przerodziła się w uczucie, którego wcześniej nie znał. Chłopcy spędzają noc, która jednak dla Serge'a stanowi tylko przygodę. Serge'a w rzeczywistości pociąga Maïte (Élodie Bouchez), bliska przyjaciółka François i córka hiszpańskiej nauczycielki-komunistki.

Relacje w tym trójkącie uczuć komplikuje pojawienie się Henriego (Frédéric Gorny), repatrianta z Algierii, radykalnego w poglądach politycznych, który przywozi ze sobą nienawiść. Uważa on Francuzów za zdrajców i komunistów. Henri zarówno w François jak i w Maïte wzbudza pewne uczucia. Zmusza trójkę przyjaciół Maïté, Serge i François do konfrontacji z ich własnymi pragnieniami. Czwórka przyjaciół staje przed koniecznością określenia tak swoich uczuć, jak i poglądów politycznych.

Narracja filmu poprowadzona jest w intymny sposób. Nasuwa skojarzenia z Kroniką wypadków miłosnych Andrzeja Wajdy – wojna, młodzieńcza miłość, dojrzewanie, wątki autobiograficzne autora. André Téchiné zawarł w filmie własne wspomnienia: Najbardziej zależało mi na oddaniu smaku życia z lat młodości. Tamtego słońca, wiatru, deszczu – słodyczy dni na południu, a sam film jest przemieszaniem ideologii i cielesności[1]. Filmowa postać François to właściwie alter ego reżysera.

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]